Chlorki we krwi - prawidłowy poziom, interpretacja wyników

W celu oznaczenia poziomu chlorków we krwi pobiera się do badania próbkę krwi, najczęściej z żyły łokciowej. W warunkach prawidłowych stężenie chlorków we krwi waha się od 95 do 105 mmol/l. Badanie poziomu chlorków we krwi jest często wykorzystywane do oznaczania, tzw. luki anionowej, czyli różnicy między głównym kationem, jakim jest sód, a sumą głównych anionów, czyli wodorowęglanów i chloru. W prawidłowych warunkach powinna ona wynosić od 8 do 16 mmol/l. Jej zwiększenie występuje przede wszystkim w kwasicy metabolicznej (nieoddechowej), na przykład mleczanowej czy ketonowej.

Niedobory jonów chlorkowych we krwi mogą być związany z ich niską podażą w diecie. Głównym jego źródłem w pożywieniu jest sól kuchenna. U dorosłego człowieka niedobory chlorku w diecie zdarzają się bardzo rzadko, natomiast mogą się pojawić u niemowląt karmionych bezsolnymi pokarmami.

Niedobory anionu chlorkowego we krwi wiążą się także z jego nadmierną utratą w trakcie uporczywych wymiotów. Chlor jako składnik kwasu solnego jest wtedy tracony wraz z treścią żołądkową. Ponieważ jednocześnie tracony jest jon wodorowy, to hipochloremii towarzyszy również zasadowica metaboliczna (nieoddechowa). W podobnym mechanizmie dochodzi do utraty chloru podczas długotrwałego odsysania treści żołądkowej przez sondę wprowadzoną do żołądka w celach leczniczych.

Inną przyczyną jest stosowanie leków moczopędnych, które prowadzą do nadmiernej utraty chlorków z moczem. Podobnie zaburzenia wchłaniania jonów w kanalikach nerkowych w przebiegu różnych tubulopatii cewkowych nerek prowadzą do utraty tego jonu wraz z moczem.

Chlorki tracimy także przez skórę w wyniku pocenia się, dlatego nieuzupełnianie wody lub picie wody ubogiej w jony podczas upałów może powodować odwodnienie organizmu i niedobór elektrolitów, między innymi chloru.

Natomiast do zwiększenia stężenia chlorków we krwi prowadzić może ich nadmierna podaż w diecie lub nadmierne dożylne podawanie chlorku sodu w celach leczniczych. Ponadto może ono wystąpić w przypadku odwodnienia hipertonicznego (z zwiększoną utratą wody w stosunku do elektrolitów), a także w przebiegu niektórych chorób nerek.

• Najczęstsze choroby nerek
• Choroby nerek to już epidemia
• Sprawdzony sposób na problemy żołądkowe w domu i w podróży

Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu, w tym hipochloremia i hiperchloremia, prowadzą przede wszystkim do objawów ze strony układu nerwowo-mięśniowego, takich jak osłabienie siły mięśniowej lub bolesne skurcze mięśni, zawroty głowy, omdlenia, uczucie osłabienia. Mogą się także pojawić nudności i wymioty, parestezje, drgawki, utrata przytomności, a w skrajnych przypadkach nawet zgon. Dlatego tak ważne jest utrzymanie równowagi wodnej i elektrolitowej organizmu. Warto przy tym pamiętaż, że właściwy poziom chlorków ma tę równowagę ogromny wpływ.

Źródła

1. Rola składników mineralnych w rozwoju i prewencji nadciśnienia tętniczego
2. Brunzel N.A. Diagnostyka laboratoryjna, Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2010, ISBN 978-83-7609-264-5
3. Dembińska-Kieć A., Naskalski J.W., Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-137-2
4. Myśliwiec M., Wielka interna - nefrologia, Medical Tribune Polska, Warszawa 2009, ISBN 978-83-60135-62-4