Choroba Alzheimera - rozpoznanie i co dalej?

Diagnoza choroby Alzheimera to trudne przeżycie zarówno dla pacjenta jak i jego bliskich. Ważne, by niepewność i strach o zdrowie i życie chorego szybko ustąpiły miejsca działaniu. We wczesnym stadium choroby Alzheimera można zrobić wiele, by złagodzić objawy i opóźnić rozwój choroby.

Zobacz film: "#dziejesienazywo: Czym jest ból?"

Mark Twain słusznie zauważył, że życie byłoby nieskończenie szczęśliwsze, gdybyśmy mogli rozpocząć je w wieku lat osiemdziesięciu i stopniowo zbliżać się do osiemnastu...

Żyjemy coraz dłużej, dlatego też rośnie zapadalność na choroby, które są silnie skorelowane z wiekiem. Wśród nich znajduje się choroba Alzheimera, na którą cierpi jedna na dziesięć osób powyżej 65 roku życia i niemal 50% osób, które ukończyły 85 lat.

1. W jaki sposób dochodzi do rozwoju choroby Alzheimera?

Bardzo często początek choroby Alzheimera bywa niezauważany. Schorzenie rozwija się powoli, przez lata, początkowo bezobjawowo. Choroba Alzheimera to efekt miedzy innymi postępującego zanikania połączeń synaptycznych w mózgu, odpowiadających za procesy myślenia, przetwarzania i zapamiętywania informacji.

U osób z chorobą Alzheimera naturalna równowaga pomiędzy utratą i odtwarzaniem połączeń synaptycznych jest zaburzona i komórki nerwowe z czasem ulegają trwałej degeneracji. W początkowym stadium choroby pojawiają się zaburzenia pamięci epizodycznej (przede wszystkim trudność w zapamiętywaniu nowych informacji) oraz procesów poznawczych:

  • kłopoty z przypomnieniem sobie znanych wcześniej faktów,
  • pozostawianie rzeczy w niewłaściwych miejscach oraz trudności w ich znalezieniu,
  • wielokrotne powtarzanie uwag, pytań i czynności,
  • postępująca konieczność korzystania z pomocy innych przy czynnościach wykonywanych wcześniej samodzielnie itp.

Osoby aktywne zawodowo mogą odczuwać spadek efektywności, zwłaszcza jeśli mają w pracy do czynienia z liczbami, rachunkami itp. Mogą pojawić się także zaburzenia zachowania:

  • apatia,
  • rozdrażnienie,
  • wypieranie choroby.

Objawy te są jednak na tyle łagodne, że pacjent może – a wręcz powinien – przy wsparciu bliskich, zachować samodzielność.

2. Jak możemy pomóc osobie z chorobą Alzheimera?

Jak wydłużyć tę fazę, w której chory na alzheimera możliwie długo zachowuje samodzielność? Jest na to wiele sposobów:

3. Właściwie dobrane lekarstwa

Podstawą są dobrze dobrane leki: ważne, by chory przyjmował je w zaleconych dawkach i o określonych porach. We wczesnym stadium choroby Alzheimera chory jest w stanie sam kontrolować pory zażywania leków, ale na wszelki wypadek warto mu o tym przypominać, np. ustawić przypomnienia w telefonie.

4. Trening umysłowy

Warto zapewnić choremu trening umysłowy, rozwijający i aktywizujący funkcje poznawcze. Zachęcajmy chorego do:

  • pisania listów,
  • układanek,
  • gier słownych,
  • wszelkich innych zadań wymagających koordynacji wzrokowo-ruchowej.

Pomocna może być na tym etapie psychoterapia czy terapia zajęciowa, podtrzymująca nastrój i ogólną sprawność chorego.

Starajmy się zachęcać chorego do tego, by – tak długo jak to jest możliwe – aktywnie uczestniczył w codziennym życiu rodzinnym i towarzyskim.

5. Odpowiednia dieta

W zmaganiach z chorobą pomaga także odpowiednie, zrównoważone odżywianie się. Na talerzu chorego powinny pojawiać się:

  • warzywa,
  • owoce,
  • pełnoziarniste pieczywo,
  • pełnoziarniste makarony,
  • ryby.

Ważnym uzupełnieniem diety są dodatkowo produkty bogate w:

  • błonnik, (figi suszone, orzechu laskowe),
  • witaminę C, (pomarańcze),
  • selen (kukurydza, mak),
  • nienasycone kwasy tłuszczowe (łosoś atlantycki, sardynki).

Ważnym wsparciem będą także dobrane przez lekarza specjalistyczne preparaty odżywcze.

Choroba Alzheimera - rozpoznanie i co dalej?
Choroba Alzheimera - rozpoznanie i co dalej? (Souvenaid®)

6. Aktywność fizyczna

Zadbajmy także o aktywność fizyczną chorego. Ćwiczenia powinny być dostosowane do możliwości pacjenta, ale przy tym atrakcyjne i ciekawe. Warto wykorzystać kije, poduszki, kółka, szarfy czy... po prostu zaprosić bliską osobę do tańca.

Najlepszą porą na rehabilitację jest przedpołudnie, kiedy chory ma większą motywację do pracy.

7. Poczucie bezpieczeństwa

Pamiętajmy też o tym, że nawyki, rutyna, obecność w dobrze znanych miejscach zwiększają poczucie bezpieczeństwa i spokój chorego. Dlatego dbajmy o stały rozkład dnia i zajęć, o to by używane przez chorego przedmioty miały swoje miejsce. Pomaga także opisanie szafek czy szuflad (np. leki, talerze, sztućce), dobrze widoczny zegar oraz kalendarz – najlepiej z wyrywanymi kartkami (można połączyć go z rehabilitacją, zamieszczając na każdej stronie zadanie ćwiczące umysł).

8. Pozytywne nastawienie

Chorzy, jak nigdy wcześniej, potrzebują naszego wsparcia, ale i dobrego nastroju. Dlatego postarajmy się, by opieka nad chorym – zwłaszcza w pierwszej, łagodnej fazie choroby – była doświadczeniem, które łączy i buduje kapitał bezcennych wspomnień.

Następny artykuł: Chorobę Alzheimera można przewidzieć już 20 lat przed pojawieniem się pierwszych objawów

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Ważne tematy