Choroba Leśniowskiego-Crohna - przyczyny i objawy, diagnostyka i leczenie

spis treści
rozwiń

Choroba Leśniowskiego-Crohna to przewlekły nieswoisty stan zapalny przewodu pokarmowego, od jamy ustnej aż do końca odbytu, o charakterze odcinkowym. Występuje głównie u osób młodych, w wieku od 15 do 25 lat. Choroba Leśniowskiego-Crohna charakteryzuje się występowaniem zmian w błonie śluzowej, szczególnie w obrębie jelit, powodując utrudnione przechodzenie treści pokarmowej. Przy braku leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna pojawia się niedrożność jelit.

1. Choroba Leśniowskiego-Crohna - przyczyny i objawy

Etiologia choroby Leśniowskiego-Crohna nie jest znana. Czynniki biorące udział w powstawaniu choroby Leśniowskiego-Crohna:

  • środowiskowe (bakterie jelitowe),
  • immunologiczne (wzrost aktywności limfocytów T),
  • genetyczne (mutacja genu NOD2).

Zobacz film: "#dziejesienazywo: Dlaczego warto robić screening?"

Choroba Leśniowskiego Crohna przebiega z okresami zaostrzeń i złagodzenia objawów oraz naciekiem zapalno-wytwórczym. Często w wyniku choroby Leśniowskiego Crohna powierzchnia błony śluzowej ulega owrzodzeniu. Tworzą się nieswoiste guzowate masy ziarnicze. Proces chorobowy w czasie Leśniowskiego-Crohna daje odczyny zapalne na zewnątrz jelita, doprowadzając do tworzenia się zrostów i różnych tworów guzowatych, które powodują zwężenia jelita oraz trudności w przechodzeniu treści jelitowej. Większość przypadków choroby Leśniowskiego-Crohna stanowią zmiany chorobowe w końcowym odcinku jelita krętego. Stan patologiczny może występować w kilku odcinkach jelita jednocześnie, które oddzielone są od siebie fragmentami zdrowymi (tzw. zmiany skaczące). Postać przewlekła procesu zapalnego dotyczy jednak całej grubości ściany jelita.

Głównym objawem choroby Leśniowskiego-Crohna są bóle brzucha i wzdęcia
Głównym objawem choroby Leśniowskiego-Crohna są bóle brzucha i wzdęcia (Shutterstock)

Chorobę Leśniowskiego-Crohna charakteryzują: bóle w środkowej lub dolnej części brzucha, stany podgorączkowe, biegunka ze stolcami z dużą ilością śluzu, a czasem nawet krwi, owrzodzenie aftowe w jamie ustnej, wzdęcia brzucha, niedokrwistość, brak apetytu, spadek masy ciała, postępujące wychudzenie, zaburzenia połykania, owrzodzenia i ropnie okołoodbytowe.

W wyniku braku leczenia choroby Leśniowskiego-Crohnamoże dojść do powikłań polegających na zwężeniu, a w rezultacie niedrożności jelit. W wyniku choroby Leśniowskiego-Crohna mogą powstawać pojedyncze lub mnogie przetoki (najczęściej między jelitem cienkim a kątnicą), ropnie, zapalenie otrzewnej oraz krwawienia z przewodu pokarmowego. U osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna występuje również wzrost ryzyka rozwoju raka, jednak w znacznie mniejszym stopniu niż u osób z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (colitis ulcerosa).

6 zaskakujących przyczyn wzdęć
6 zaskakujących przyczyn wzdęć [6 zdjęć]

W arbuzie zawarta jest stosunkowo duża ilość fruktozy – cukru naturalnego, który u co trzeciej osoby...

zobacz galerię

2. Choroba Leśniowskiego-Crohna - diagnostyka i leczenie

Chorobę Leśniowskiego-Crohna rozpoznaje się w szpitalu. W celu zdiagnozowania choroby Leśniowskiego-Crohna wykonuje się:

  • badanie endoskopowe
  • badanie radiologiczne z podaniem kontrastu,
  • badanie ultrasonograficzne (USG) i tomografię komputerową jamy brzusznej (CT),
  • badanie histologiczne wycinka jelita.

Trudność w zdiagnozowaniu choroby Leśniowskiego-Crohna pojawia się, gdy zmiany patologiczne zajmują wyłącznie jelito grube. W takich przypadkach odróżnienie choroby Leśniowskiego-Crohna od wrzodziejącego zapalenia jelita grubego jest niemożliwe.

Leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna jest długotrwałe i polega – oprócz leczenia farmakologicznego – na oszczędzającym trybie życia, a także leżeniu w łóżku w okresie zaostrzeń. W czasie leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna należy eliminować stres, rzucić palenie tytoniu, unikać stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), których efektem ubocznym są owrzodzenia w przewodzie pokarmowym. Dieta przy chorobie Leśniowskiego-Crohna natomiast powinna być bogata w białko, witaminy, kwas foliowy, żelazo, a uboga w błonnik i tłuszcze.

PYTANIA I ODPOWIEDZI LEKARZY NA TEN TEMAT

Zobacz odpowiedzi na pytania osób, które miały do czynienia z tym problemem:

Wszystkie odpowiedzi lekarzy

Leczenie farmakologiczne choroby Leśniowskiego-Crohna obejmuje stosowanie glikokortykosteroidów, np. prednizon czy hydrokortyzon, w cięższych postaciach choroby. Przy łagodniejszych stanach choroby Leśniowskiego-Crohna - sulfasalazynę i jej pochodną mesalazynę. Ze względu na to, że w rozwoju choroby Leśniowskiego-Crohna biorą udział czynniki immunologiczne, stosuje się także leczenie immunosupresyjne. Stosowane są tutaj azatiopryna, metotreksat. Nowym stosowanym w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna lekiem jest przeciwciało monoklonalne anty-TNFα klasy IgG - infliksimab. Ma on zastosowanie przy występowaniu oporności na glikokortykosteroidy. Czasami jednak przy chorobie Leśniowskiego-Crohna konieczne jest operacyjne usunięcie zmian. Wiąże się to jednak z dużym ryzykiem powikłań, dlatego wykonuje się je tylko w kilku przypadkach.

Następny artykuł: Zespół jelita drażliwego

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!