Dojrzewanie a depresja

spis treści
rozwiń

Młodzi ludzie borykają się z wieloma trudnościami. Ich organizm przechodzi zmiany, mające na celu przystosowanie go do dorosłego życia. Etap ten jest ciężki zarówno dla ciała, jak i umysłu młodego człowieka. Z powodu silnego oddziaływania hormonów zmienia się postrzeganie świata, problemy urastają do rangi niewyobrażalnych przeszkód, wszystko dookoła zdaje się być zagrożeniem.

1. Depresja czy dojrzewanie?

Okres dojrzewania jest czasem, kiedy młody człowiek chce być widziany jako osoba dorosła, ale nadal jego zachowanie i potrzeby świadczą o niedojrzałości. Ciężko jest te dwie sprawy ze sobą pogodzić. Powstający konflikt wewnętrzny oraz niezrozumienie ze strony bliskich i otoczenia może prowadzić do poważnych konsekwencji. Dojrzewanie jest czasem, kiedy młodzi ludzie mają obniżony nastrój lub jego wahania (wpływ hormonów) oraz są podatni na wpływ wielu negatywnych czynników. Może to w konsekwencji prowadzić do poważnych zaburzeń psychicznych, a nawet do depresji.

Zobacz film: "Polacy żyją aż 7 lat krócej niż Szwedzi"

2. Trudności okresu dojrzewania

Może wydawać się, że młody człowiek nie ma trudności ani problemów, które mogłyby wywołać u niego stanu obniżonego nastroju, a nawet depresję. Dorośli często zapominają, jak czuli się w wieku kilkunastu lat i jak wtedy myśleli. Niezrozumienie oraz ignorowanie problemów młodego człowieka może wpływać na rozwinięcie się u niego poważnych zaburzeń psychicznych.

Wbrew pozorom i postawom prezentowanym przez młodych, w okresie dojrzewania niezbędna jest pomoc i wsparcie rodziców oraz bliskich osób. Pomoc rodziców oraz zrozumienie z ich strony daje dojrzewającemu nastolatkowi poczucie bezpieczeństwa oraz siłę do przezwyciężania trudności, jakie napotyka na drodze. Mimo tego, że kontakt z dzieckiem w tym czasie może być utrudniony (szczególnie przez jego poczucie „dorosłości” i potrzebę niezależności), to jednak warto jest próbować rozmawiać o problemach.

Zwracanie uwagi na potrzeby nastolatka oraz zainteresowanie jego życiem, będzie dla rodziców szansą na zauważenie i interwencję w razie problemów. Młodzi ludzie starają się ukrywać swoje problemy, nie chcą mówić o nich rodzicom, bo czują się niezrozumiani oraz odrzuceni. Rodzicom może się wydawać, że ich dziecko nie ma żadnych problemów, natomiast ono cierpi i nie może sobie ze wszystkim poradzić. Dojrzewanie psychiczne i fizyczne dziecka powinno być głównym punktem zainteresowania rodziców.

3. Depresja wieku dojrzewania

Rozwijanie się zaburzeń depresyjnych u dzieci i młodzieży nie jest zjawiskiem rzadkim. Obserwuje się przypadki depresji już u 12-latków. Dorośli, szczególnie rodzice nie chcą przyjmować do świadomości faktu, że już w tak młodym wieku dziecko może zmagać się z bardzo poważnymi zaburzeniami psychicznymi. Rodzina nastolatka stara się tłumaczyć większość problemów psychicznych wiekiem dojrzewania.

Jednak wnikliwa obserwacja oraz zainteresowanie się stanem psychicznym dziecka może wykazać, że są to o wiele trudniejsze problemy niż mogłoby się wydawać. Depresji nie należy bagatelizować. Niezależnie od wieku, płci czy środowiska, w jakim dziecko się wychowuje, jest ona poważną i ciężką chorobą.

Depresja u młodych osób związana jest przede wszystkim z charakterystycznymi dla wieku dojrzewania trudnościami. W tym czasie młody człowiek zmienia się z dziecka w dorosłą osobę. Jego potrzeby, emocje a także postrzeganie rzeczywistości zmieniają się. Zmiany te są gwałtowne i często stają się przyczyną powstawania kompleksów oraz obniżenia samopoczucia. Brak odpowiedniej edukacji na ten temat, pozostawianie pytań bez odpowiedzi, a także unikanie rozmów z dzieckiem na tematy dojrzewania może prowadzić do pogłębiania się problemów, niezrozumienia oraz lęku przed tym, co się dzieje.

Zmiany w okresie dojrzewania dotyczą także wyglądu fizycznego. Wygląd zewnętrzny jest w tym czasie bardzo ważny, a akceptacja ze strony rówieśników jest wyznacznikiem własnej wartości. Dlatego też wielu nastolatków cierpi z powodu nieakceptowania swojego wyglądu oraz zaniżonej samooceny. Brak wsparcia ze strony najbliższych oraz wysokie wymagania mogą wpływać na obniżanie się samopoczucia i powstawanie coraz większych trudności.

4. Rozpoznanie depresji u nastolatków

Diagnozowanie depresji u nastolatka jest trudne, ponieważ wiele z zachowań, związanych z dojrzewaniem, może maskować właściwy problem. Do tych zachowań należą: napady złości, bunt, znudzenie, bierność, zmęczenie. Mogą one powodować, że prawdziwy problem, jakim jest depresja umyka uwadze zarówno rodziców, jak i specjalistów.

Depresja u nastolatka nie jest spowodowana tylko jego cechami lub przeżyciami. Na rozwój tego zaburzenia u młodzieży duży wpływ ma sytuacja rodzinna. Młodzi ludzie potrzebują wsparcia i bezpieczeństwa, jakie powinni im zapewnić rodzice. Jeśli jednak zabraknie im tego ze strony najbliższych osób, nie mogą przeciwstawiać się przeciwnościom tak sprawnie, jak rówieśnicy, którzy te potrzeby mają zapewnione. Dlatego też można uważać, że depresja w okresie dojrzewania jest nierozerwalnie związana z całym systemem rodzinnym, a nie tylko z problemami dziecka. Warto na to zwracać uwagę i starać się pracować nad całą rodziną, nie tylko nad chorobą dziecka.

Dla depresji młodzieńczej charakterystyczne są takie objawy, jak: trudności w szkole, zachowania antyspołeczne, zaburzone kontakty z rówieśnikami, izolowanie się od grup rówieśniczych, wyobcowanie, pogorszenie relacji z rodziną oraz zamykanie się w sobie. Kontakt z nastolatkiem jest utrudniony, nie chce rozmawiać o swoich problemach. Dochodzą do tego charakterystyczne objawy depresji, tzn. zaburzenia snu, motoryki, lęk i niepokój, obniżony nastrój i jego dobowe wahania, niechęć i apatia.

Zaobserwowanie objawów zaburzeń depresyjnych powinno być sygnałem dla rodziców czy opiekunów do konsultacji dziecka ze specjalistą. Wczesna interwencja oraz rozpoczęcie działań terapeutycznych dają dziecku szansę na powrót do zdrowia i poprawę sytuacji życiowej. Jest to również ważne, ponieważ depresji w wieku młodzieńczym towarzyszą zwykle myśli rezygnacyjne oraz myśli samobójcze. Młodzi ludzie uważają, że nie są potrzebni na tym świecie, że nikt ich nie rozumie i nie obdarza uczuciem. Dlatego u nastolatka z nieleczoną depresją może dojść do podjęcia próby samobójczej. Takie próby mogą skończyć się tragicznie, przez co cierpi cała rodzina. Warto dlatego interesować się dzieckiem i dbać o jego zdrowie oraz dobre samopoczucie.

5. Leczenie depresji w okresie dojrzewania

Leczenie depresji u nastolatka zwykle związane jest z psychoterapią. Metoda ta nie ma skutków ubocznych dla organizmu, jak w przypadku farmakoterapii. Terapia może być przeprowadzana indywidualnie lub grupowo. Zależy to od preferencji samego chorego oraz jego potrzeb. Bardzo ważna jest także psychoterapia rodzinna.

Depresja u nastolatka jest związana z działaniem całej rodziny, nie tylko jednostki. Dlatego podjęcie się przez całą rodzinę psychoterapii jest szansą na szybki powrót do zdrowia oraz zapewnienie dziecku odpowiednich warunków rozwoju w dalszym życiu. Wspólna praca nad problemem pogłębia więzi rodzinne i uczy sprawnej komunikacji pomiędzy członkami. Metoda ta jest skuteczna i pożyteczna dla wszystkich członków rodziny.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!