Impotencja po 45 roku życia

Częstość występowania zaburzeń erekcji znacząco wzrasta wraz z wiekiem, jednocześnie są one zaliczane do najczęstszych zaburzeń seksualnych u mężczyzn. Według statystyk na zaburzenia erekcji skarży się:

• 39% w wieku 40 lat,
• 48% w wieku 50 lat,
• 57% w wieku 60 lat,
• 67% w wieku 70 lat.

Występowanie tego zjawiska jest związane z powstawaniem zmian patologicznych w organizmie, narastających z wiekiem, które doprowadzają do zaburzeń erekcji.

Zauważono, że 45. rok życia jest tym momentem, kiedy zaburzenia zaczynają szybciej narastać. Według Massachusetts Male Aging Study ryzyko wystąpienia impotencji w wieku 40 lat wynosi 5%, a wieku 70 lat już ponad 15%.

Należy zaznaczyć, że na podstawie licznych badań przeprowadzanych głównie w USA zauważono, iż wraz z wiekiem, oprócz zaburzeń erekcji ED, obniżają się także popęd seksualny i odczuwana satysfakcja z odbytych stosunków płciowych.

Wzrost występowania ED wraz z wiekiem może być spowodowany:

• przez zmiany „wsteczne” zachodzące w organizmie każdego mężczyzny (wiotkość mięśni, więzadeł, spadek elastyczności skóry),
• występowaniem różnych chorób oraz w wyniku stosowanego leczenia.

**

Według badań przeprowadzonych w USA po 45. roku życia we krwi mężczyzn obniża się poziom testosteronu (hormonu zwanego „męskim hormonem”, odpowiedzialnego za występowanie libido i popędu seksualnego u mężczyzn), a zwiększa się poziom hormonów żeńskich (LH). Jednakże według dotychczasowych badań zmiany w stężeniu hormonów, pojawiające się wraz z wiekiem, u zdrowych mężczyzn nie mają aż tak istotnego znaczenia, jak dawniej sądzono.

Znaczący wpływ na wystąpienie ED mają zmiany we włóknach kolagenowych i elastycznych budujących błonę białawą (błona budująca penis). Badania pobranych wycinków z penisa ujawniły postępujące z wiekiem zmiany zanikowe tych włókien.

Dodatkowo u 35% mężczyzn po 60 r. życia dochodzi do zaniku mięśni gładkich, z których zbudowany jest także męski członek.

Zaobserwowano również zamianę kolagenu III na kolagen I, co także może powodować zaburzenia erekcji, gdyż powoduje zmniejszenie elastyczności i wrażliwości ciał jamistych na wypełnianie się krwią. Podejrzewa się, że zamiana kolagenu może powodować zmiany niedokrwienne mięśni gładkich, co bezpośrednio będzie upośledzało ich funkcję.

Wraz z wiekiem w prąciu zachodzą liczne zmiany fizjologiczne i biochemiczne. Badania dowiodły, że dochodzi do obniżenia wrażliwości na mechaniczne drażnienie członka. Zmniejsza się także ilość neuronów zawierających syntetazę NO (przekaźnik ułatwiający wystąpienie wzwodu).

Obserwuje się także obniżony przepływ krwi w ciałach jamistych, po wstrzyknięciu 10 ug prostaglandyny E1. Sam wiek, według obecnych badań, bez towarzyszących badań jest ryzykiem wystąpienia ED.

Wraz z wiekiem zwiększa się liczba chorób w populacji. Choroby, poza wiekiem, są istotnym czynnikiem wpływającym na występowanie ED.

Przykładem może być nadciśnienie tętnicze samoistne. Jego występowanie powoduje zmniejszenie ogólnej ilości NO – substancji niezbędnej do fizjologicznego wzwodu. Jak wyżej wspomniano, ilość NO w penisie zmniejsza się także wraz z wiekiem jako wynik obniżonej aktywności enzymu syntetyzującego NO (NOS).

Według innego badania oceniającego 1240 mężczyzn pomiędzy 18. a 91. rokiem życia 488 skarżyło się na zaburzenia erekcji i większość przypadków była związana z chorobą niedokrwienną serca, nadciśnieniem tętniczym i miażdżycą naczyń tętniczych.

Greenstein zaobserwował korelację pomiędzy występowaniem ED a ilością zmiażdżycowanych naczyń tętniczych.

Główną przyczyną w tej grupie jest depresja. Częstość jej występowania nie ma udowodnionego związku.

Ryzyko wystąpienia cukrzycy wzrasta wraz z wiekiem. Ryzyko występowania ED u pacjentów jest zaś ściśle związane z kontrolą poziomu cukrów – glukozy. Cukrzyca, szczególnie ta źle kontrolowana, prowadzi do powikłań w postaci uszkodzenia nerwów (neuropatia) i uszkodzenia drobnych naczyń doprowadzających krew do penisa (mikroangiopatia). Wysoki poziom cukrów może także doprowadzać do glikozylacji nabłonka w ciałach jamistych i tym samym upośledzać wytwarzanie NO.

(Benign prostatic hyperplasia – BPH)

Według ostatnich badań (oszacowano 140 pacjentów z BPH) ponad połowa mężczyzn z tym schorzeniem cierpi na ED.

Zaburzenia erekcji (impotencja) są powszechnym schorzeniem w dzisiejszych czasach. Częstość ich występowania wzrasta dramatycznie wraz z wiekiem, szczególnie jeśli mężczyzna jest obciążony dodatkowymi chorobami cywilizacyjnymi, np. sercowo- naczyniowymi (np. choroba niedokrwienna serca, miażdżyca, udar).

Obecnie podstawą leczenia zaburzeń erekcji jest doustna terapia sildenafilem – inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5). Poprawia on erekcję szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem i chorobą niedokrwienną serca oraz z depresją. Według ostatnich badań sildenafil jest mało skuteczny w leczeniu ED mających przyczynę w cukrzycy.

Źródła

1. Erectile Dysfunction In the elderly: epidemiology, etiology and approaches to the treatment, „The journal of urology”. June 2003.
2. The epidemiology and etiology of erectile dysfunction. January 1999 Erectile dysfunction is assiciated with a high prevalence of hyperlipidemia coronary diseases risk. European Urology 2003.