Objawy nerwicy

Nerwice dotykają coraz więcej osób w sile wieku. Codzienny pośpiech, stresująca praca, obowiązki domowe, rodzinne i towarzyskie sprawiają, że niektóre sytuacje zaczynają wywoływać irracjonalny lęk, który odbiera niezależność i powoduje znaczący dyskomfort. Zaburzenia nerwicowe stanowią niejednolitą grupę schorzeń psychiatrycznych charakteryzujących się określonymi cechami. Oznacza to, że istnieją różne typy nerwic, którym towarzyszą różne symptomy. W każdym jednak przypadku ważna jest diagnostyka i odpowiednio dobrany proces leczenia.

Polecane wideo:

Czym różni się nerwica od innych zaburzeń psychicznych?

Nerwica to długotrwałe zaburzenie psychiczne, które cechuje się takimi objawami jak: lęk, fobie, obsesje i zaburzenia sprawności seksualnej. Podczas...

1. Podział zaburzeń nerwicowych

Cierpisz na nerwicę? Zapewne znasz dobrze historię swojej choroby i lekarzy różnych specjalności, których gabinety musiałeś odwiedzić zanim trafiłeś do właściwego specjalisty. Wszystko przez mylące oznaki płynące z twojego ciała. Nerwica to nie tylko napięcie, niepokój czy lęk. Zawroty głowy, uczucie dławienia w gardle czy tachykardia również należą do jej spektrum. To właśnie nic innego, jak somatyczne objawy nerwicy, czyli jej objawy fizyczne.

Słowa „nerwica” używa się powszechnie i zarazem stereotypowo dla określenia różnych stanów emocjonalnych związanych z napięciem, niepokojem, przeciążeniem psychofizycznym. „Jestem znerwicowany, dopadła mnie nerwica” – te określenia zdarza się słyszeć w potocznym języku, jednak nie są one trafne. Nerwica, czyli zaburzenia lękowe, są jednostką chorobową, a nieleczone mogą się pogłębiać. Nerwica kojarzona jest z denerwowaniem się, podenerwowaniem, a w rzeczywistości oznacza szereg dolegliwości lękowych, do których poza zaburzeniami poznawczymi (np. zaburzenia koncentracji i pamięci, depersonalizacja), dołączamy również objawy somatyczne. Lęk jest osiowym objawem nerwicy. Może przybierać różne postacie.

Klasyfikacja chorób ICD-10 dzieli zaburzenia nerwicowe na:

Czym charakteryzuje się każdy z rodzajów nerwicy?

Nerwica - kiedy warto udać się do specjalisty

Osoba cierpiąca na zaburzenia psychiczne przez bardzo długi okres rozwoju swojej choroby może nie zdawać sobie sprawy z istnienia nieprawidłowości w swoim...

2. Zaburzenia lękowe

Lęk jest to negatywny stan emocjonalny związany z przewidywaniem nadchodzącego z zewnątrz lub pochodzącego z wewnątrz organizmu niebezpieczeństwa, objawiający się jako niepokój, uczucie napięcia, skrępowania, zagrożenia. W odróżnieniu od strachu jest on procesem wewnętrznym, niezwiązanym z bezpośrednim zagrożeniem lub bólem. Oznacza to, że strach jest stanem, w którym boimy się realnego zagrożenia, np. ognia w czasie pożaru. Lęk natomiast jest strachem przed nierealnym lub mało realnym zagrożeniem, np. lęk przed przejściem przez jakikolwiek most (gefyrofobia), co nie stanowi zazwyczaj przecież realnego zagrożenia.

2.1. Rodzaje lęku

  • Egzogenny, czyli taki, który wynika z sytuacji w środowisku zewnętrznym. Bodźce docierające do mózgu są uznawane za zagrażające. Lęk egzogenny może również wynikać z alarmujących bodźców docierających z narządów ciała, wtedy nazywany jest „lękiem somatycznym” i jest charakterystyczny dla zaburzenia nazywanego hipochondrią, czyli lękiem przed chorobami. Przykładem innych lęków pochodzenia egzogennego są, np. lęki przed wysokością lub pająkami.
  • Endogenny, czyli taki, który wynika pierwotnie z zaburzeń regulacji funkcji ośrodkowego układu nerwowego. Regulacja tych funkcji opiera się na odpowiednim stężeniu neurohormonów (czyli substancji chemicznych znajdujących się m.in. w mózgu), tj. serotoniny, noradrenaliny i acetylocholiny.
  • Somatogenny, czyli lęk spowodowany uszkodzeniami, które wywołały zmiany w narządach ciała, w tym w ośrodkowym układzie nerwowym. Przykładem może być lęk w przypadku krwotoków, urazów, choroby nowotworowej i innych schorzeń.
5 częstych objawów zaburzeń lękowych

Każdy człowiek przeżywa chwile niepokoju. Może to być spowodowane nową pracą, ślubem czy wizytą u dentysty. Kiedy stresująca sytuacja mija, uczucie niepokoju...

2.2. Kiedy ciało czuje lęk

Wielu pacjentów z nerwicą, zanim zostaną u nich zdiagnozowane zaburzenia lękowe, często przechodzi długą podróż z jednego gabinetu lekarskiego do drugiego. Lęk przejawia się bowiem pod postacią różnych dolegliwości somatycznych, które łatwo pomylić z symptomami typowymi dla chorób narządowych, np. chorobą wrzodową żołądka, chorobami neurologicznymi, zaburzeniami układu krążenia i innymi. Dopiero po wykonaniu wszystkich niezbędnych badań, które mogą wykluczyć zmiany organiczne, można postawić diagnozę nerwicy.

W wywiadzie z takim pacjentem można zaobserwować istotny wpływ czynników emocjonalnych na wystąpienie dolegliwości. Zapytany, jak funkcjonuje na poszczególnych płaszczyznach życia – w pracy, w domu, w związku – pacjent z reguły wymienia różne trudności, które są dla niego nie do pokonania, np. trudna relacja z rodzicami, przeszkody w samorealizacji w życiu zawodowym, trudności finansowe i tym podobne. Niezwykle ważne jest więc, aby pacjent przejawiający zaburzenia lękowe był jak najszybciej prawidłowo zdiagnozowany, a temu służy wnikliwy i uwzględniający różne aspekty funkcjonowania pacjenta wywiad lekarski.

2.3. Objawy lęku

Typowymi dla lęku objawami somatycznymi są:

Zaburzenia somatyczne są wynikiem silnego napięcia. Organizm w lęku wprawiony jest w mechanizm walki-ucieczki. Jest przygotowany do natychmiastowej obrony.

Diagnoza nerwicy

Zaburzenie lękowe często są określane mianem nerwicy. Takie emocje powstały po to, aby organizm był w stanie rozpoznawać zagrożenie i właściwie na nie...

Współczesny człowiek nie zdążył dostosować się do warunków coraz szybciej rozwijającej się cywilizacji, kultury, pośpiechu – cywilizacji stresu. Te wszystkie czynniki mają wpływ na powstawanie nerwicy, gdyż z jednej strony człowiek musi spełnić dużo oczekiwań, które niekiedy go przerastają, a z drugiej strony musi podołać wynikającym z tego faktu napięciom i frustracjom. A te, niewyrażone, kumulują się w ciele i dają o sobie znać pod postacią napięć i bólu.

3. Jak sobie radzić z somatycznymi skutkami lęku?

Bardzo ważną i skuteczną metodą jest trening relaksacyjny. Szczególnie polecany jest trening Jacobsona, który uczy pacjenta automatycznego rozluźniania napiętych partii mięśni. Ważne jest również dobre organizowanie swojego czasu tak, aby każdego dnia mieć czas tylko dla siebie i aktywnie się relaksować. Najlepiej poprzez wysiłek fizyczny, gdyż ten niweluje napięcie i dostarcza organizmowi endorfin, potocznie nazywanych hormonami szczęścia. Osoby z zaburzeniami lękowymi pod postacią somatyczną powinny dbać o optymalną ilość snu i przestrzegać zdrowego, bogatego w wartości odżywcze sposobu odżywiania się. Spełnienie wszystkich powyższych czynników może w znaczący sposób zniwelować skutki stresu. Warto jednak pamiętać, że podstawą leczenia powinna być przede wszystkim psychoterapia.

4. Zespół lęku napadowego

Zespół lęku napadowego charakteryzuje się niespodziewanymi napadami silnego lęku. Taki epizod ma więc charakter ostry i zazwyczaj krótki czas trwania. Jest to typowy lęk, któremu często towarzyszy agorafobia (czyli obawa przed przebywaniem w otwartej przestrzeni). W grupie tej można wyróżnić tzw. lęk antycypowany, który definiuje przeczucie, że napad i występująca z nim udręka i bezsilność są nieuniknione w bliskiej przyszłości. Oprócz typowych napadów lękowych można wyróżnić tzw. lęk napadowy o małej częstości ataków oraz lęk nocny. Ten drugi charakteryzuje się, jak sama nazwa wskazuje, lękiem występującym w nocy, powodującym nagłe przebudzenia. Lęk napadowy niemal dwukrotnie częściej występuje u kobiet. Najbardziej zagrożone są osoby między 30. a 45. rokiem życia. U osób powyżej 65. roku życia praktycznie nie występuje.

Fobie (prezentacja edukacyjna)

Co to jest fobia?

Fobia to silny lęk występujący w jakiejś sytuacji, która z obiektywnego punktu widzenia wcale nie jest taka straszna. Człowiek cierpiący...

5. Zespół lęku uogólnionego i fobie

Zespół lęku uogólnionego charakteryzuje się przewlekłym uogólnionym lękiem trwającym co najmniej jeden miesiąc. Podstawowym objawem jest wyolbrzymione lub patologiczne zamartwianie się. Dlatego też lęk w tym zespole jest określany bardziej jako cecha osobowości niż objaw. Jest to najmniej poznana grupa wśród zaburzeń lękowych. Zaburzenia te występują również częściej u kobiet (dwukrotnie częściej), a zachorowalność zwiększa się z wiekiem.

Fobie to trwałe tendencje lękowe do unikania sytuacji, przedmiotów lub wyobrażeń. Przykładami są akrofobialęk przed wysokością, arachnofobia – lęk przed pająkami itp. Praktycznie wszystko może być przedmiotem fobii. Psychiatrzy dzielą fobie na: fobie proste, w których lęk dotyczy jednego rodzaju sytuacji, przedmiotu, wyobrażeń; oraz fobie społeczne, charakteryzujące się lękiem przed sytuacjami społecznymi, np. antropofobia (lęk przed ludźmi), dromofobia (lęk przed podróżowaniem), gamafobia (lęk przed małżeństwem), erytrofobia (lęk przed czerwienieniem się w obecności innych osób); fobie typu agorafobii, w których oprócz lęku przed otwartą przestrzenią występuje poczucie osamotnienia.

Najdziwniejsze fobie świata - prezentacja edukacyjna

Dziwne lęki Większość ludzi ma pewne podświadome lęki przed otaczającym światem. Niezależnie od tego, czy jest to strach przed pająkami, lataniem samolotem,...

6. Fobia społeczna

Do zespołów lękowych należy też fobia społeczna, w ostatnich latach będąca przedmiotem wielu badań i opisów klinicznych. Osoba dotknięta fobią społeczną często od dzieciństwa wykazuje wzmożoną lękliwość, cechy osobowości anankastycznej lub depresyjnej. Charakterystyczne dla niej jest czerwienienie się na twarzy w sytuacjach stresowych (nie należy jednak mylić tego z erytrofobią, czyli lękiem przed czerwienieniem się).

Początek choroby pojawia się już w wieku dziecięcym, prawdopodobnie w związku z urazem psychicznym, np. krytyką, wyśmiewaniem itp. Niemożliwe staje się załatwianie prostych spraw, utrudniona jest nauka, zahamowany rozwój osobisty. Osoby z fobią społeczną mają problemy z kontaktami z płcią przeciwną, nie potrafią być spontaniczne i imponować otoczeniu.

Następstwami fobii społecznej są: samotność i izolacja społeczna, niższy poziom edukacji, uzależnienie od otoczenia, częste zmiany pracy lub szkoły, częstsza zapadalność na inne zaburzenia psychiczne, częstsze popadanie w nałogi, większa skłonność do samobójstw. Istnieją czynniki wyzwalające fobię społeczną, tj. bycie przedstawianym komuś, spotkanie ze znaczącą osobą, rozmowa telefoniczna, przyjmowanie wizytacji, bycie obserwowanym podczas wykonywania jakichś czynności, wystąpienia publiczne itp.

7. Zespół natręctw

Zespół natręctw, dawniej nazywany zespołem anankastycznym (od gr. ananke – przymus) to grupa zaburzeń psychicznych o jednolitym obrazie klinicznym, lecz o różnej etiologii. Charakteryzują się występowaniem obsesji i kompulsji, dlatego też jest nazywany zespołem obsesyjno-kompulsyjnym lub nerwicą natręctw. Skuteczne metody leczenia nerwicy natręctw to przede wszystkim leki przeciwdepresyjne.

Obsesje są to nawracające i uporczywe myśli lub wyobrażenia, które są doświadczane jako obce i bezsensowne, np. osoba religijna myśli w kościele o seksie z duchownym albo policjant ma przerażające myśli nakazujące mu zabijać przechodniów. Często zdarza się, że pacjent próbuje ignorować lub tłumić takie myśli – działanie to niestety najczęściej nasila objawy. Ważne jest, by podkreślić, że pacjent wie, iż myśli te są wytworami jego wyobraźni, a nie są narzucane z zewnątrz – co jest charakterystyczne dla psychoz, np. w schizofrenii.

Kompulsje są to powtarzane, celowe i zamierzone czynności, które stanowią reakcję na myśli i wyobrażenia natrętne. Są one wykonywane według pewnych reguł lub rytuałów, które mają na celu zmniejszenie uczucia napięcia i płynącego z niego cierpienia. Celowość tych czynności zazwyczaj jest jednak wyolbrzymiona i mało potrzebna – przynosi jednak ulgę, a nawet przyjemność. W przypadku kompulsji, tak jak w obsesji, ważne jest, że pacjent uznaje, iż jego zachowanie jest chorobliwe, nierozsądne, ale jest silniejsze od niego.

8 symptomów, że jesteś bardziej zestresowana, niż myślisz

Stres może przyczynić się wystąpienia problemów z podjęciem decyzji. Badania naukowe prowadzone na szczurach potwierdziły, że gryzonie poddane działaniu...

8. Zespół stresu pourazowego

Zespół stresu pourazowego należy do ogromnej grupy zaburzeń związanych ze stresem. Wśród wielu różnych objawów w tej jednostce występują często lęk oraz fobie spowodowane stresującym przeżyciem, natrętne myśli przypominające dane zdarzenie i wiele innych niecharakterystycznych dla zaburzeń lękowych dolegliwości. Objawy te często nasuwają diagnozę tzw. nerwicy roszczeniowej. Wydarzenie traumatyczne jest wciąż przeżywane na jeden lub więcej sposobów, tj. powtarzające się stresujące i męczące sny związane z wydarzeniem, przeżywanie na nowo, jakby „tu i teraz” wydarzenia traumatycznego, odczuwanie intensywnego stresu lub wegetatywnych reakcji lękowych w przypadku narażenia na bodźce przypominające uraz.

Pacjent z tym zespołem unika ciągle bodźców kojarzących się z urazem psychicznym, może pojawić się apatia, która nie występowała przed urazem. Wyraża się to w postaci wysiłków, by uniknąć myśli, uczuć i rozmów, aktywności, miejsc, ludzi związanych z urazem. Pacjenci ci często wykazują niemożność przypomnienia sobie okoliczności zdarzenia, które wywołało uraz, przedstawiają ograniczony zakres przeżywanych emocji, mają poczucie zamkniętej przyszłości, tzn. nie oczekują zrobienia kariery, zawarcia małżeństwa itp.

9. Zaburzenia dysocjacyjne

Objawy histeryczne, w nowej nomenklaturze nazywane objawami dysocjacyjnymi, są to somatyczne objawy psychogenne spowodowane istotnymi czynnikami emocjonalnymi, powstające i ustępujące w wyniku sugestii. Oznacza to, że w wyniku pewnych emocji pacjent tak jakby prezentuje nieświadomie inne choroby, np. bóle serca, bóle głowy, bezgłos. Wszystkie te objawy mogą zaniknąć, jeśli w odpowiedni sposób uda się zasugerować ich nieistnienie.

Często w takiej sytuacji pacjent tworzy złudzenie innej choroby. Dzisiaj czysta histeria nie jest już w ogóle rozpoznawana. Jest to związane z lepszym rozumieniem istoty chorób psychiatrycznych. Dawne opisy, np. gałki histerycznej (globus histericus), aktualnie są przedstawiane jako obraz chorób takich, jak ciężka depresja. Nerwice dysocjacyjne nie bez powodu są nazywane „wielkimi naśladowcami wszelkich chorób”.

Cechami charakterystycznymi zaburzeń dysocjacyjnych są: teatralność (demonstracyjne eksponowanie objawów), zmienność (występowanie objawów dotyczących różnych narządów w różnym czasie), burzliwość (objawy są zazwyczaj prezentowane jako bardzo groźne, nasilone), egocentryzm (celem przedstawianych objawów jest skupianie uwagi na sobie i swoich dolegliwościach), błędne koło (objaw, który uzyskuje aprobatę otoczenia, nasila się i występuje częściej).

Zaburzenia psychiczne czy możemy sobie poradzić sami

Kiedy u jakiejś osoby pojawiają się zaburzenia psychiczne to problem ten nie tylko negatywnie wpływa na życie chorego, ale też oddziałuje na jego otoczenie....

10. Zaburzenia pod postacią somatyczną

Zaburzenia pod postacią somatyczną stanowią grupę chorób charakteryzujących się występowaniem objawów somatycznych (dotyczących układów, narządów) pod wpływem różnych czynników psychologicznych. Odróżniają się one od zaburzeń dysocjacyjnych, opisanych powyżej, tym, że pomimo braku dowodów na znaną przyczynę somatyczną, osoby te prezentują pewne objawy, np. mają wzdęcia, odbijania, wymioty, przyspieszony rytm serca, nasilone pocenie, bóle krzyża, czy też tak spektakularne, jak psychogenny kręcz karku, świąd psychogenny lub zgrzytanie zębami. Pacjenci z tego rodzaju objawami krążą od specjalisty do specjalisty, są diagnozowani często nawet w inwazyjny sposób, poddają się operacjom, które nie przynoszą ulgi ani żadnej diagnozy. Długotrwałość utrzymywania się objawów i mała skuteczność leczenia wywołują przygnębienie, stany lękowe, zniechęcenie. Jest to powodem zgłoszenia się do psychiatry i wymaga swoistego leczenia psychiatrycznego.

Wśród zaburzeń pod postacią somatyczną wyróżnia się różne grupy, tj.: zaburzenia z somatyzacją, zaburzenia występujące pod postacią somatyczną jako oddzielna grupa, zaburzenia hipochondryczne, zaburzenia autonomiczne, uporczywe bóle psychogenne, inne zaburzenia występujące pod postacią somatyczną. Dla nas interesująca jest grupa zaburzeń hipochondrycznych, która charakteryzuje się przekonaniem o istnieniu poważnej choroby lub lękiem przed jej wystąpieniem. Towarzyszą temu liczne skargi niemające uzasadnienia w badaniu przedmiotowym, w badaniach laboratoryjnych. Występuje błędna interpretacja prawidłowych odczuć fizjologicznych.

11. Diagnostyka zaburzeń nerwicowych

Podstawą diagnostyki zaburzeń nerwicowych jest odpowiedni wywiad przeprowadzony przez specjalistę. Ważne jest dokładne określenie i usystematyzowanie objawów. Lekarz psychiatra dzięki nim może ustalić odpowiednie rozpoznanie i wdrożyć prawidłowe leczenie. Do postawienia diagnozy stosowane są kryteria rozpoznawania chorób psychicznych zawarte w klasyfikacji chorób i schorzeń ICD-10. W przypadku zaburzeń histerycznych, a także przebiegających pod postacią somatyczną ważne jest w pierwszej kolejności wykluczenie przyczyn organicznych. W tym celu lekarz rodzinny i specjaliści, do których pacjent jest kierowany, przeprowadzają odpowiednie badania.

Ogromna ilość objawów, jakie towarzyszą nerwicom, a także trudności diagnostyczne, z jakimi borykają się lekarze, sprawiają, że są to choroby wymagające często współpracy wielu specjalistów, odpowiedniego leczenia i cierpliwości ze strony pacjentów.

Lekarz Łukasz Kowalski, 6 miesięcy temu

Bibliografia

  • Bryńska A., Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2007, ISBN 83-233-2254-2.
  • Grzywa A., Oblicza psychozy, Czelej, Lublin 2005, ISBN 83-89309-45-9.
  • Imielski W., Zaburzenia psychiczne i emocjonalne, SCHOLAR, Warszawa 2010, ISBN 978-83-7383-440-8.
  • Krzyżowski J., Natręctwa, obsesje, kompulsje, Medyk, Warszawa 2003, ISBN 83-87340-04-9.
  • Krzyżowski J., Stany lękowe, Medyk, Warszawa 2005, ISBN 83-89745-06-2.
  • Rachman S., Zaburzenia lękowe – modele kliniczne i techniki terapeutyczne, GWP, Gdańsk 2005, ISBN 83-89574-54-3.

Nerwica

Komentarze (5)
~znikam
~znikam

Bardzo dobrze zredagowany artykuł, wszystko to może sugerować nerwicę. Ja zaczęłam stosowanie odporomiennika bio info 2, by się wyciszyć i odprężyć, gdyż wcześniej w głowie miałam wielki chaos.

Odpowiedz
~ania
~ania

To @~nikt: wiesz co?? Jak to czytam to jak bym siebie widziala.Masz objawy przypominajace moja chorobe czyli syndrom Meniera.Jest to zwiekszona ilosc plynu w bledniku.Przyjmowalam betaserc 16mg.Mam nadzieje ze rozwiklasz zagadke.Powodzenia!

Odpowiedz
~nikt
~nikt

...KAPITALNY ARTYKUL jak na polakow ! kompletny i jasny ! ja mam nerwice lekowa i chorobe dwubiegunowa ,ciagle zawroty glowy co dalej objaw utraty rownowagi to najstraszniejsza choroba, ze wszystkich chorob swiata Rak to pikus przy tym ! moj kolega cierpial 3 miesiace i dziekuje ma spokoj ,a ja bujam sie jak pijany przez 3 lata juz i konca nie ma ! tarczyca tsh wyrownana 2,5 wiec super , wyniki na medal 4 rezonanse i milon innych badan w tym plyn rdzeni-mozg,i badanie wszystkie mozliwe ! i NIC !!! po prostu zalamka caly szaczunek w psychiatri tak przez lata nasmiewanej przeze mnie ! i w koncu mnie to dopadlo istny diabel i szatan ! zyc sie nie chce nie da pracowac i funkconowac zwala z nog ! SSRI nie pomagaja . moze MAO 3 generaCJI .?

Odpowiedz
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

Objawy nerwicy
najnowsze pytania

grupy wsparcia i fora dyskusyjne

Artykuły Objawy nerwicy
Objawy nerwicy

Nerwica a ból głowy

Nerwica a ból głowy

. Często w sytuacjach trudnych, którym towarzyszą lęk, smutek, niepewność, pojawiają się różne objawy somatyczne, jak: drżenie mięśni, nudności, zawroty i bóle (...) .). Dlaczego w nerwicy boli głowa? Zazwyczaj...

Objawy nerwicy

Kołatanie serca w nerwicy

Kołatanie serca w nerwicy

. Bardzo powszechnym objawem odczuwanym przez chorych na nerwicę są zaburzenia pracy serca, tzw. kołatanie. Spis treści Objawy (...) . Objawy z ciała mogą być pierwszym...

Objawy nerwicy

Zaburzenia świadomości

Zaburzenia świadomości

soporu, objawy chorobowe są głębsze niż przy somnolencji. Nie występują reakcje słowne, ale reakcja bólowa zostaje zachowana. Następuje osłabienie (...) alkoholowego albo towarzyszą wysokiej gorączce w przebiegu wielu chorób. Pojawiają...

Objawy nerwicy

Zaburzenia nerwicowe

. Pacjent odczuwa kołatanie serca, ma nudności, biegunki, problemy ze snem. Wszystkie te objawy są przejawami lęku. Rodzaje nerwic Nerwica (...) . Towarzyszyć mogą mu inne objawy:...

Objawy nerwicy

Nerwica a agresja

Nerwica kojarzy się zwykle z odczuwaniem nieuzasadnionego lęku. Jednak potoczne rozumienie nerwowości odbiega od objawów, które znamionują zaburzenia (...) można szybko wyprowadzić z równowagi, zdenerwować, a nawet doprowadzić do furii....

Objawy nerwicy

Wyczerpanie nerwowe

brakować hormonu, a człowiek przechodzi przez wyczerpanie nerwowe. Objawy wyczerpania nerwowego Zarówno zbyt niski (...) , który mogą stosować dzieci powyżej 12. roku życia i dorośli. Preparat skutecznie...

Leczenie nerwicy

Jak leczyć nerwicę?

Jak leczyć nerwicę?

Nerwica i depresja to dwie różne jednostki chorobowe, różniące się także metodami leczenia. Zdarza się jednak, że nerwica przebiega pod postacią (...) depresji. W zaburzeniach nerwicowych bardzo często występują pewne...

Nerwica i lęki

Diagnoza nerwicy

Diagnoza nerwicy

Zaburzenie lękowe często są określane mianem nerwicy. Takie emocje powstały po to, aby organizm był w stanie rozpoznawać zagrożenie i właściwie (...) na nie reagować. Takie pierwotne instynkty i zakodowane cechy bardzo wolno ewoluowały,...

Depresja i mania

Skuteczność terapii grupowej

Skuteczność terapii grupowej

Jedną z form leczenia nerwicy jest psychoterapia, która ma na celu rozwiązanie wewnętrznych konfliktów chorego i poznanie przyczyn jego zaburzeń (...) uczestników i ma wpływ na utrwalanie się pozytywnych wzorców działania. Taka forma...