Podstawowe miejsca wstrzyknięć insuliny

Insulinę można wstrzykiwać sobie samodzielnie za pomocą urządzenia o nazwie pen. Nazwa ta wzięła się z kształtu i rozmiaru tego urządzenia - przypomina on długopis czy wieczne pióro. Aby przeprowadzić wstrzyknięcie insuliny potrzebujemy:

• pen,
• zestaw z igłą,
• wkład z insuliną.

Wybór pena powinien być przemyślaną decyzją, gdyż używa się go na tyle często, że powinien być jak najwygodniejszy. Dobrym pomysłem są automatyczne peny do insuliny, gdyż zmniejszają uszkodzenia tkanek podczas wkłucia oraz wstrzykują insulinę zawsze z taką samą siłą (np. GensuPen ).

Prawidłowe wstrzykiwanie insuliny wymaga znajomości miejsc wkłucia. Zależą one od rodzaju wybranej insuliny, a szczególnie od planowanej szybkości wchłaniania insuliny do krwiobiegu.

• Brzuch, a dokładnie obszary 1-2 cm po bokach od pępka, o szerokości dłoni, to najczęstsze miejsca wkłuć dla insulin krótkodziałających. Umożliwiają szybką absorpcję insuliny do krwiobiegu. Iniekcję wykonuje się na siedząco. Innym miejscem dla insulin szybkodziałających są ramiona, a konkretnie obszar około 5 cm poniżej stawu ramiennego i 5 cm powyżej stawu łokciowego.
• Insuliny średniodziałające wprowadza się do organizmu za pomocą iniekcji w udo - w przednioboczną powierzchnię uda, rozpoczynając od szerokości dłoni od stawu biodrowego, kończąc na tej samej odległości od stawu kolanowego. Iniekcję wykonuje się na siedząco, bez napinania mięśni i nie przed wysiłkiem fizycznym (przyspieszy to wchłanianie).
• Najwolniej wchłaniane rodzaje insuliny, czyli insuliny długodziałające, wprowadza się w pośladki. Stamtąd absorpcja będzie odpowiednio powolna. Wstrzyknięcie powinno być wykonane w górną, zewnętrzną część pośladków.

Należy pamiętać, aby zmieniać miejsca wkłucia, gdyż ciągłe wkłuwanie w to samo miejsce może skutkować zanikiem (lipoatrofią poinsulinową) lub przerostem tkanki tłuszczowej (hipertrofią poinsulinową). Kolejne miejsce wkłucia powinno być oddalone od poprzedniego, o co najmniej 2 cm (opuszka palca). Najlepiej stosować się do zasady, że w jednym miesiącu iniekcje są wykonywane po jednej stronie ciała, w kolejnym po drugiej stronie.

Ważna jest także technika wkłucia. Fałd skórny powinien być chwycony w dwa palce, lekko zaciśnięte na skórze, wstrzyknięcie powinno być wtedy wykonywane pod kątem prostym. Jeśli insulina wstrzykiwana jest bez fałdu skórnego, iniekcja powinna być wykonana pod kątem 45 st. w stosunku do powierzchni skóry.

Insuliny dzielimy ze względu na szybkość działania na:

• insuliny krótkodziałające - imitujące naturalny, u zdrowych osób, wyrzut insuliny do krwi, jak po zjedzeniu posiłku. Ich działanie jest szybkie lecz krótkotrwałe;
• insuliny długodziałające - imitujące naturalny, u zdrowych osób, poziom insuliny pomiędzy posiłkami;
• mieszanki insulinowe - zawierające mieszankę insulin o różnym czasie działania.

Insuliny dzielą się także ze względu na pochodzenie:

• insulina zwierzęca - obecnie rzadko stosowany rodzaj insuliny, pozyskiwany z trzustki zwierząt, dość często wywołująca uczulenia; budową różnią się od insuliny ludzkiej, naturalne analogii insulin,
• insulina humanizowana - zwierzęca insulina, modyfikowana za pomocą metod chemicznych, nadal jednak nie do końca odpowiadająca wielu cukrzykom;
• insulina ludzka - wytwarzana z wykorzystaniem inżynierii genetycznej dzięki wszczepieniu bakteriom genu kodującego insulinę - obecnie najlepszy rodzaj insuliny;
• analog insuliny ludzkiej - to insulina ludzka, po modyfikacjach, budową różnią się od insuliny ludzkiej, biotechnologiczne analogii insulin,

Prawidłowe działanie insuliny jest zapewnione dzięki samokontroli cukrzycy przez pacjenta oraz kontrolom u lekarza. Dzięki stabilnej glikemii, u chorych rzadziej pojawiają się powikłania cukrzycy. Należy zawsze przestrzegać zaleceń, dobrze zorganizować swój czas tak, aby nie pomijać dawek insuliny oraz pomiarów glukozy we krwi.