Rak jelit dał nagły, widoczny objaw. "Stało się to moich oczach"

46-letni Kev Coles od kilku tygodni zmagał się z bólami brzucha. Lekarze ignorowali jednak jego objawy. O tym, że z mężem źle się dzieje jego żona Kayleigh przekonała się, gdy Kev nagle zrobił się żółty.

- Byliśmy na dworze, kiedy nagle Kev zrobił się żółty na moich oczach. Zaczął intensywnie wymiotować i pocić się tak mocno, że wyglądał, jakby był pod prysznicem, a tego potwornie go bolało. Natychmiast zadzwoniłam po karetkę. Czekaliśmy na nią bardzo długo. W końcu ból trochę ustąpił i Kev chciał tylko się położyć, więc powiedział mi, żebym odwołała karetkę - opowiedziała Kayleigh w rozmowie z "BristolLive".

Dopiero po tym incydencie Kev przeszedł badania, które wykazały u niego czwarty stopień raka jelita z przerzutami na wątrobę. Od tego czasu w ciągu pięciu miesięcy stracił ponad 30 kg.

Pierwsze objawy pojawiły się w czerwcu tego samego roku, gdy Kev zaczął odczuwać silne bóle brzucha. Ojciec siedmiorga dzieci w wieku od 8 do 24 lat mówił, że ból był stały i czasami tak silny, że nie mógł się wyprostować. Opisał go jako "nieznośny, sprawiający, że zwijałem się z bólu".

Kev mówi, że lekarze przypisywali jego objawy różnym schorzeniom: od zaparć i kamieni żółciowych po zespół jelita drażliwego. Mimo silnego bólu, który wymagał podania morfiny doustnej, nie przeprowadzono żadnych badań obrazowych.

Kev uważa, że jego objawy były ignorowane przez lekarzy ze względu na jego wiek.

- Miałem wtedy 45 lat i lekarze w szpitalnym oddziale ratunkowym nie brali pod uwagę, że to może być rak. Moje objawy były lekceważone tylko dlatego, że byłem za młody... To nie jest w porządku - mówi.

Badanie opublikowane w The Lancet Oncology ujawniło, że Wielka Brytania ma najwyższy wzrost liczby diagnoz raka jelita u osób poniżej 50. roku życia w Europie. W Polsce diagnozę słyszy 18 tys. osób rocznie.

Kev przeszedł siedem wyczerpujących cykli chemioterapii, aby spowolnić rozwój choroby. Leczenie, jak Kayleigh przyznała ze smutkiem, ma jednak na celu przedłużenie życia, a nie wyleczenie choroby.

Źródła

1. The Mirror