leczenie depresji (strona 6 z 6)

Bunt młodzieńczy w potocznym rozumieniu często jest traktowany jako zło konieczne – „Buntuje się, bo okres dorastania jest trudny, przejdzie mu”; jako wyraz głupoty – „Wyrośnie z tego, zmądrzeje”; jako wyraz negatywnych wpływów grupy – „Zmienił szkołę i zaczął się buntować”, albo jako wyraz niewłaściwego wychowania – „Nie nauczyli go posłuszeństwa”. Ale może być także reakcją buntownika na przeżywaną sytuację, w wyniku czego mogą pojawić się trudności w poradzeniu sobie z trudnymi emocjami, odczuwaniem bezsilności i poczucia beznadziejności.

Zgodnie z obserwacjami klinicznymi ostatnich lat depresja dziecięca i depresja młodzieńcza stanowią coraz bardziej znaczącą część psychopatologii dziecięcej. Depresja u dzieci dotyka bezpośrednio uczuciowości i jej przejawów, ma związek ze sferą patologii psychosomatycznej i ze światem dziecięcych psychoz. Ponadto, towarzyszy wielu chorobom fizycznym, ukrywa się pod różnymi zaburzeniami w zachowaniu i towarzyszą jej problemy w uczeniu się oraz niepowodzenia w szkole.

Depresję leczy się za pomocą leków (farmakoterapii) oraz psychoterapii. Czasami stosowana jest jedna z wymienionych form leczenia, czasami łączy się je dla uzyskania większej skuteczności. W psychoterapii jest wiele nurtów, które różnią się pod względem teoretycznym i posługują się różnymi technikami terapeutycznymi. Jednym z nich jest terapia poznawczo-behawioralna (ang. CBT – cognitive behavioral therapy), która w ostatnich latach bardzo prężnie rozwija się także w Polsce.

Człowiek jest istotą społeczną i do sprawnego funkcjonowania potrzebuje towarzystwa i pomocy innych ludzi. Wpływ zewnętrzny na zachowanie jednostki jest bardzo silny. Każdy człowiek odczuwa potrzebę kontaktu z innymi, rozmów, dzielenia się swoimi probilemami i radościami, wysłuchwania innych oraz zawierania wartościowych znajomości.

Depresja przybiera różne oblicza u chorych. Dotyczy to zarówno jej objawów, ich nasilenia, jak i skuteczności terapii. Różnić się mogą także kolejne epizody depresji u tego samego chorego. Stąd jej forma leczenia jest zawsze dopasowana do konkretnego przypadku choroby. Najczęściej depresja z powodzeniem jest leczona ambulatoryjnie. Czasem jednak zachodzi potrzeba hospitalizacji pacjenta. Kiedy i z jakiego powodu tak się dzieje? Czy chory może się na to nie zgodzić?

Sposób, w jaki spostrzegamy samych siebie, ma ogromne znaczenie dla funkcjonowania człowieka. Ma to związek z naszą samooceną, poczuciem własnej wartości, akceptacją siebie. Samoocena działa tu na zasadzie błędnego koła: w porównaniu z osobami o wysokiej samoocenie, osoby o niskiej samoocenie spostrzegają świat społeczny i swoje w nim szanse w sposób mniej optymistyczny, co zniechęca je do podejmowania wysiłków, co obniża uzyskiwane wyniki, co utwierdza je w poczuciu niskiej wartości, a co za tym idzie, rzutuje także na akceptację siebie.

Leczenie farmakologiczne depresji ma na celu głównie wyrównanie poziomu i przywrócenie równowagi neuroprzekaźników mózgowych. Nowoczesne leki przeciwdepresyjne są stosunkowo bezpieczne i skuteczne. Wywołują one mniej skutków ubocznych niż leki starej generacji. Co pacjent powinien wiedzieć o tego rodzaju farmakoterapii? Jakie są najczęściej stosowane leki w leczeniu depresji?

Wsparcie należy do znaczących zasobów odporności na stres. Zasoby te są nam dostarczane poprzez kontakty z innymi ludźmi. Człowiek „osadzony” w tzw. sieci społecznej, a więc doświadczający realnie istniejących kontaktów z innymi osobami, ma poczucie, że życie jest bardziej przewidywalne i stabilne. Jednak brak wsparcia ze strony otoczenia powoduje zakłócenie poczucia bezpieczeństwa, wzmaga poziom stresu, jest źródłem doświadczenia samotności i zaniżonej samooceny. Może stać się potencjalną przyczyną depresji.

Jedną z gałęzi psychoterapii jest psychoterapia długoterminowa. Opiera się ona zasadzie regularności – sesje z pacjentami prowadzone są systematycznie nawet przez kilka lat. Jej celem jest zrozumienia siebie, swoich uczuć, lęków, frustracji, wyborów. Umożliwia zdemaskowanie swojej indywidualnej historii życia i zgłębienia wpływu nieświadomych impulsów na dokonywane wybory. Ponadto, ten rodzaj psychoterapii daje szansę przepracowania urazów psychicznych, poczynienia refleksji nad własnym życiem i usprawnienia funkcjonowania jednostki w relacjach międzyludzkich.

Najogólniej, inwalidą jest człowiek, u którego występują wady lub defekty fizyczne albo umysłowe, o charakterze trwałym. Odpowiednikiem pojęcia „inwalidztwo” jest termin „kalectwo” (często potocznie używane). Inwalidztwo to stan, w którym występują wady lub defekty fizyczne czy umysłowe o charakterze obiektywnym, który może być określony przez lekarza. Skutki inwalidztwa to trudności przy takich czynnościach, jak zabawa, nauka, praca w osiągnięciu pełnego fizycznego lub umysłowego i społecznego rozwoju albo też niemożność osiągnięcia normalnego wzrostu lub rozwoju.

Inwalidzi wzroku nie są w pełni sprawni. Ich niepełnosprawność wynika z faktu, iż wiele podstawowych czynności wymaga widzenia, a jego brak utrudnia ich wykonywanie. Światowa Organizacja Zdrowia w roku 1980 przyjęła ważną dla tego środowiska klasyfikację – Międzynarodową Klasyfikację Uszkodzeń, Niepełnosprawności i Upośledzeń, w której zostały wyróżnione właśnie te trzy podstawowe aspekty. Aspekty te są ze sobą związane i decydują o życiowej sytuacji człowieka.

Twoje dziecko ma trudności w nauce – ma dysleksję, ADHD lub przeżywa silny stres. Problemy z nauką mogą sprzyjać innym problemom – odrzuceniu przez rówieśników, zniechęceniu dziecka do nauki, obniżeniu motywacji, niechęci do chodzenia do szkoły, a nawet depresji u dzieci. Powstaje więc błędne koło – różne problemy powodują, że dziecko gorzej się uczy, a kłopoty z nauką powodują kolejne problemy. Jak pomóc dziecku przełamać problemy w szkole, aby zapobiec depresji? Poniżej kilka przydatnych porad.

Znalezienie dobrego specjalisty, zdolnego zdiagnozować chorobę i wprowadzić odpowiednią terapię jest fundamentalnym elementem procesu leczenia. Właściwy specjalista może mieć bardzo korzystny wpływ na życie chorego, natomiast kiepski może tylko pogorszyć jego stan. Dlatego właśnie tak istotne jest wytrwałe poszukiwanie dobrego psychoterapeuty- jego rola jest kluczowa w procesie leczenia depresji. Aby znaleźć dobrego specjalistę, należy podjąć kilka działań.

Różne terapie stosowane w leczeniu depresji, jak w mało której chorobie, zyskały sobie sławę i zaistniały w świadomości osób, nawet niezwiązanych z medycyną. Najpierw za sprawą elektrowstrząsów (EW), potem dzięki _„_tabletce szczęścia” – Prozacowi. Jednak taka popularność nie jest często połączona z odpowiednią wiedzą na ich temat.

Depresja atypowa jest jednym z najbardziej powszechnych typów depresji. Jest atypowa, ponieważ wiele jej objawów jest odwrotnych do objawów wielkiej depresji. Na przykład osoby cierpiące na ten typ depresji są w stanie zmierzyć się ze światem zewnętrznym i sprawiać wrażenie, że wszystko jest w porządku. Osoby dotknięte tym typem depresji potrafią cieszyć się z dobrych wiadomości, ale reagują bardzo źle na najmniejszą krytykę lub przeciwność losu. Nastrój osoby chorej na depresję atypową zależy zatem od bieżących wydarzeń dobrych i złych, którym musi stawić czoło. Według niektórych naukowców depresja atypowa może być związana z problemami z tarczycą.

Depresja maskowana to rodzaj depresji, który charakteryzuje się różnorodnością objawów klinicznych, determinujących trudności w prawidłowym rozpoznaniu choroby. „Zwykła” depresja manifestuje się spadkiem nastroju, depresyjnymi zaburzeniami myślenia i charakterystyczną zmianą napędu psychoruchowego. Symptomy te mogą jednak być słabo wyrażone albo w ogóle nie występować, co rodzi trudności diagnostyczne. Depresję maskowaną określa się inaczej jako depresję poronną, subdepresję, depresję podprogową lub depresję atypową. I choć w obowiązującej w Polsce Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 nie znajdzie się jednostki chorobowej o nazwie „depresja maskowana”, nie oznacza to, że zaburzenia depresyjne nie mogą ukrywać się pod „maskami” innych dolegliwości.

W naszym słowniku deprecha to po prostu uczucie przygnębienia. Często używamy słowa "depresja" do określenia naszego stanu, kiedy po prostu mamy gorszy dzień. Depresja to jednak nie tylko jednodniowe przygnębienie - to poważna choroba, którą trzeba leczyć.

Depresja to groźne dla chorego zaburzenia psychiczne. Nie należy jej bagatelizować. Jedną z metod walki z chorobą są leki przeciwdepresyjne. Niestety ich stosowanie może spowodować działania niepożądane. To powoduje, że nie wszyscy, którym dolega depresja, chcą zastosować leczenie farmaceutykami.

Depresja to dolegliwość, o której wiele osób nie chce rozmawiać, co znaczy, że mnóstwo osób cierpiących z jej powodu nie szuka specjalistycznej pomocy lekarskiej. Następstwa depresji mogą być niezwykle groźne, dlatego ignorowanie problemu nie jest odpowiednim rozwiązaniem. Mimo tego osoby z tą chorobą często tłumaczą złe samopoczucie „gorszym dniem”. Jak odróżnić gorszy dzień od depresji?

Depresja poporodowa może być skutkiem wielu czynników, a szczególnie środowiskowych i psychologicznych. Mogą to być: młody wiek matki, kryzysy małżeńskie, utrata bliskiej osoby lub inne stresujące wydarzenia. Dodatkowo, na rozwój depresji może mieć wpływ czynnik biologiczny, jak np. przeziębienie. Ostatnie badania naukowe wskazują na kolejną potencjalną przyczynę depresji poporodowej. Naukowcy sugerują, że problem ten może być powodowany trudnościami związanymi z karmieniem piersią.

Według ostatnio przeprowadzonych badań bakterie probiotyczne występujące naturalnie w układzie pokarmowym człowieka mogą zmienić neurochemię mózgu dzięki komunikacji, jaka występuje między ośrodkowym układem nerwowym a jelitami. Fakt, że flora jelitowa wywiera wpływ na pracę mózgu, może okazać się zbawienny w zwalczaniu niepokoju, depresji i innych zaburzeń psychosomatycznych.

Depresja jest zaburzeniem nastroju, które ma tendencje do nawracania. Nawroty depresji występują u ponad połowy osób cierpiących na tę chorobę. Z każdym kolejnym epizodem depresji prawdopodobieństwo nawrotu jest coraz większe. Współczesna medycyna i psychologia nie dysponują metodami, które byłyby w stanie zupełnie wyeliminować to ryzyko. Jednak można próbować je znacząco zmniejszyć.

Dla osób, które nigdy wcześniej nie korzystały z tego typu pomocy, wizyta u psycholog, psychiatry czy psychoanalityka wydaje się czymś nienaturalnym. Decyzja o zwróceniu się o pomoc do specjalisty rodzi się powoli. Kiełkuje wolno w umyśle, kiedy nie skutkuje już pomoc najbliższych, kiedy pocieszania i wsparcie rodziny, przyjaciół czy partnera nie są w stanie poprawić złego stanu psychicznego. Pojawia się potrzeba pomocy innego typu. Zdania typu "nie przejmuj się", "wszystko będzie dobrze" i "niedługo ci przejdzie" są równie nieskuteczne, co irytujące.

23 lutego to Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją. Z tej okazji lekarze starają się podkreślić znaczenie dobrej komunikacji pomiędzy chorym a lekarzem, która w połączeniu z farmakoterapią jest podstawą skutecznego leczenia depresji...

Leczenie depresji bywa dla lekarzy dużym wyzwaniem. Pacjenci nie zawsze reagują bowiem na podawane im leki. Naukowcy z Loyola University Medical Center są jednak na dobrej drodze do opracowania pierwszej wiarygodnej metody przewidywania, czy dany antydepresant zadziała u konkretnego pacjenta.