leczenie depresji (strona 5 z 6)

Przebieg depresji jest różny u różnych chorych. Warunkuje to odmienność rokowania jakie próbujemy ustalić u danego pacjenta. Wprowadzenie farmakoterapii, psychoterapii i różnego rodzaju grup wsparcia depresja poddaje się leczeniu. Nie ma sprecyzowanych wytycznych kryteriów długości prowadzenia leczenia. Pomaga ono jednak opanować objawy prezentowane przez chorych. W związku z różnorodnością obrazów klinicznych nie jesteśmy również w stanie oszacować rozmiaru powikłań jakie niesie ze sobą depresja.

Zaburzenia depresyjne należą do grupy zaburzeń nastroju, czyli zaburzeń afektywnych. Istnieją różne rodzaje depresji w zależności od jej nasilenia, przyczyn, a także momentu zachorowania. Wszystkie jednak łączą podobne objawy, spośród których najbardziej charakterystycznymi są: obniżenie nastroju i rytmu dobowego, osłabienie i lęk. Ważną grupą objawów są dolegliwości typowo somatyczne, czyli dotykające ciała, a nie umysłu. Ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że zaburzenia depresyjne to nie tylko problem psychologiczny, ale dotyczący funkcjonowania całego organizmu.

Elektryczna stymulacja mózgu, znana również jako terapia elektrowstrząsowa (ang. electroconvulsive therapy) albo terapia ECT, jest nadal powszechnie stosowana, zwłaszcza w przypadku pacjentów z głęboką depresją, którzy nie reagują na leczenie farmakologiczne ani psychoterapię. Dla laika, elektrowstrząsy to chyba najbardziej przerażający sposób leczenia zaburzeń nastroju. Terapię elektrowstrząsową stosuje się nie tylko w przypadku ciężkiego epizodu depresyjnego, ale też w leczeniu lekoopornej schizofrenii, ostrej katatonii czy w złośliwym zespole neuroleptycznym. Jak wygląda zabieg elektrowstrząsowy?

Wygląd zewnętrzny jest bardzo ważny dla każdego człowieka. Nad nim spędzamy dużo czasu. Odstępstwa od normy mogą być przyczyną powstawania wewnętrznych problemów i trudności. Odmienny od oczekiwanego wygląd zewnętrzny staje się powodem powstawania różnych zaburzeń psychicznych. Wzrost jest jedną z bardzo ważnych cech wyglądu zewnętrznego człowieka. Zarówno niski wzrost, jak i bardzo wysoki mogą być przyczyną rozwoju takich zaburzeń psychicznych, jak depresja.

Lek, który okazał się mało skuteczny w leczeniu depresji, może pomóc kobietom cierpiącym na zespół obniżonego popędu seksualnego. Według najnowszych wyników badań, lek ten jest dobrze tolerowany i sprawdza się w terapii kobiet cierpiących na HSDD w okresie przedmenopauzalnym...

Dom rodzinny jest miejscem, które kojarzy się z ciepłem, bezpieczeństwem, uczuciami oraz troską. Każdy dom i każda rodzina są inne. W trakcie budowania wspólnej przyszłości dwoje ludzi ma za zadanie stworzyć własny system rodzinny, w którym łączą się ich cechy osobowości, dochodzi do kompromisów i porozumienia w kwestii wspólnych spraw. Jest to model domu i rodziny idealnej. Niestety, nie zawsze się tak dzieje. Kłótnie i nieporozumienia w domu, mogą być przyczyną depresji.

Kiedy musimy zmienić dotychczasowy sposób bycia lub myślenia, często popadamy w depresję, która nam towarzyszy, dopóki nie uporamy się z kryzysem i nie wyjdziemy z niego ożywieni nową nadzieją, bardziej szczerzy wobec samych siebie. Bez względu na to, czy depresja powoduje spowolnienie, czy zatrzymanie biegu naszego codziennego życia, jej objawy mogą zmusić nas do takiej zmiany nastawienia emocjonalnego, która będzie sprzyjać samorealizacji lub pozwoli ją odkryć. Związek emigracja a depresja jest bardzo silny.

Stosowanie leków przeciwdepresyjnych może wiązać się z zaburzeniami funkcji seksualnych. Mogą one dotyczyć nawet 80% leczonych lekami z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), niezależnie od tego, który z nich był stosowany. Objawy te mają najczęściej charakter łagodny. W przeciwieństwie do innych objawów niepożądanych, które mogą pojawić się w trakcie terapii przeciwdepresyjnej, zaburzenia funkcji seksualnych mają tendencję do utrzymywania się przez cały okres terapii.

Psychoterapia krótkoterminowa opiera się na prowadzeniu rozmów z pacjentem, który w swoim życiu potrzebuje zmiany lub nie potrafi sobie samodzielnie poradzić z problemami życiowymi. Podczas sesji psychoterapeuta zapewnia pacjentowi wsparcie oraz pozwala mu na spojrzenie na swoje dotychczasowe wybory z innej perspektywy. Terapeuta ma ułatwić analizę, nazwanie, uporządkowanie i zrozumienie problemów przez pacjenta. Psychoterapia krótkoterminowa znajduje zastosowanie, np. podczas depresji poporodowej, w rozwiązywaniu konfliktów małżeńskich albo problemów wychowawczych z dziećmi. Tego rodzaju pomocy nie należy mylić z konsultacją psychologiczną.

Choroba przewlekła (chroniczna) oznacza stan długotrwały lub nawracający. Może towarzyszyć człowiekowi od urodzenia lub zostać nabyta w wieku późniejszym. W niektórych chorobach przewlekłych objawy mogą pojawiać się stopniowo i pozostawać niezauważone przez lata. Symptomy mogą być łagodne lub dotkliwe, występować rzadko lub często bądź też w ramach codziennych obserwacji mogą pozostawać zupełnie niezauważalne.

Rodzina jest podstawową jednostką społeczną, zapewnia bezpieczeństwo i odpowiednie warunki do rozwoju potomstwa. Jednak, jak w każdej relacji, również w rodzinie dochodzi do nieporozumień. Przyczyn takiego stanu może być wiele, począwszy od czynników zewnętrznych, przez osobowościowe uwarunkowania członków po pojawiające się napięcia pomiędzy osobami. Problemy rodzinne mogą mieć różnych charakter, przeważnie wiążą się jednak z kryzysami. Depresja może być wynikiem działania stresu związanego z rodzinnymi problemami, ale może być również ich przyczyną.

Wygląd fizyczny jest bardzo ważny dla budowania obrazu własnej osoby. Od tego, w jaki sposób postrzegamy siebie może zależeć to, czy nawiązujemy kontakty z innymi, czy jesteśmy otwarci na nowe wyzwania oraz w jaki mamy stosunek do innych. Wygląd fizyczny i jego postrzeganie jest nierozłącznie związany z samooceną oraz poczuciem własnej wartości i pewności siebie. Problemy z jego akceptacją mogą prowadzić do powstawania zaburzeń psychicznych, a także stać się przyczyną depresji.

Depresja maniakalna należy do grupy zaburzeń afektywnych. Charakteryzuje się chorobowymi zmianami nastroju, poziomu energii i zachowania. W jej przebiegu obserwuje się występowanie zarówno okresów depresji, jak i manii lub hipomanii. Skąd bierze się depresja maniakalna? Jak pomóc osobie z tym zaburzeniem?

Depresja u osób starszych jest dosyć powszechną przypadłością, co nie oznacza, że depresja starcza jest normalna. Depresja u osób starszych objawia się inaczej niż u młodszych i właśnie dlatego objawy depresji starczej mylone są z symptomami innych chorób nękających seniorów. Przyczyn depresji u osób starszych czasem trzeba również szukać w środkach przyjmowanych na leczenie innych schorzeń. Inną powszechną przyczyną depresji u seniorów jest samotność.

Zwykle termin „depresja” kojarzy się z dorosłymi, jakby tylko oni mieli monopol na chorowanie na zaburzenia nastroju. Niestety, zaburzenia depresyjne dotykają również dzieci i młodzieży. Depresja u dziecka objawia się nieco inaczej niż stany depresyjne u dorosłych, dlatego też trudniej jest ją zdiagnozować u młodszych pacjentów. Objawy dziecięcej depresji mają charakter niespecyficzny i mogą się maskować, przybierając obraz kliniczny innych chorób. Jak manifestuje się depresja u dzieci i jak ją leczyć?

Brak aktywności fizycznej może prowadzić do choroby. Trzeba się ruszać, żeby jelita mogły prawidłowo funkcjonować. Drastyczne ograniczenie aktywności fizycznej spowalnia perystaltykę i przyczynia się do zaparć (to dolegliwość bardzo często spotykana w depresji). W normalnych warunkach bierny wypoczynek sprawia, że czujemy przypływ energii, ale u osób w depresji jest wprost przeciwnie. Duża ilość snu i brak ruchu potęgują zmęczenie („Czuję się tak, jakbym przeżywał kryzys energetyczny”).

Całkowite wyleczenie depresji jest możliwe pod dwoma warunkami. Po pierwsze choroba musi być wcześnie zdiagnozowana, po drugie leczenie musi być odpowiednio dobrane i trwać odpowiednio długo. Niestety, prawie 60% osób dotkniętych depresją ma nawrót choroby w ciągu 2 lat od zakończenia leczenia...

Rola kobiety w naszym społeczeństwie wiąże się z wieloma obowiązkami. Powinna spełniać się jako matka i partnerka. Kobiety starają się spełniać społeczne oczekiwania w mniej lub bardziej świadomy sposób. W momencie, kiedy kobieta nie jest w stanie wywiązywać się z narzuconych na nią obowiązków, z powodu czynników niezależnych od niej, naraża się na społeczne niezrozumienie i negatywne oceny.

Psychoterapię indywidualną można określić najprościej jako bezpośredni kontakt pacjenta z psychoterapeutą. Psychoterapia indywidualna to forma pracy przeciwstawna terapii grupowej. Kontakt „face to face” polega na szczerej i swobodnej rozmowie terapeutycznej bez udziału osób trzecich. Istnieje wiele kontrowersji wokół psychoterapii, a szczególnie wokół jej skuteczności jako metody leczenia. Przeciwnicy pytają zwykle, jak rozmowa z obcą osobą, na kształt rozmowy z przyjacielem czy partnerem, może przyczynić się do ustąpienia objawów chorobowych. W psychoterapii indywidualnej podkreśla się, że sam psychoterapeuta jest narzędziem pracy, a możliwość wyleczenia wynika z relacji terapeutycznej, a więc swoistej więzi, jaka powstaje między terapeutą a pacjentem podczas systematycznych spotkań.

Należy podkreślić, że obecność depresji, podobnie jak innych chorób psychicznych nie chroni niestety przed rozwojem chorób somatycznych. Wręcz przeciwnie, istnieją przekonujące dowody na to, że częstość depresji wśród somatycznie chorych jest większa, niż w grupie zdrowych. Sama depresja może również przyczynić się do rozwoju chorób somatycznych, a także zmieniać ich przebieg. Pośredniczy w tym nieprawidłowo funkcjonujący układ odpornościowy.

Psychoterapia grupowa jest alternatywą dla psychoterapii indywidualnej. Polega ona na systematycznym uczestnictwie w spotkaniach grupy pacjentów (klientów), której przewodzi jeden lub dwóch psychoterapeutów. Czym różni się terapia w grupie od terapii indywidualnej, oprócz ilości uczestników podczas sesji psychoterapeutycznej? Odpowiedź jest niejednoznaczna – różnice tkwią zarówno w doborze nurtu psychoterapii grupowej, w regułach pracy z grupą, w dynamice procesu grupowego, w funkcjach psychoterapeuty grupowego, jak i w czynnikach leczących w grupie psychoterapeutycznej. Nie istnieje jeden określony styl pracy psychoterapeutów grupowych. Psychoterapię grupową poleca się szczególnie osobom, których problemy mają charakter społeczny, np. osoba cierpi na fobię społeczną albo ma po prostu trudności w komunikacji międzyludzkiej i porozumiewaniu się z innymi.

Depresja dotyka wielu osób bez względu na płeć czy status społeczny. Jest poważnym zaburzeniem psychicznym wpływającym na funkcjonowanie człowieka. Zaburzenia nastroju uważane są za dolegliwości raczej kobiece. Według badań statystycznych znacznie mniej mężczyzn choruje na depresję. Nie oznacza to jednak, że mężczyzn ten problem nie dotyczy. Mężczyźni również są narażeni na rozwinięcie się u nich zaburzeń nastroju.

Depresja stanowi zaburzenie, charakteryzujące się indywidualnym poczuciem bezradności i niepowodzenia. Jeśli jednostka stwierdza, że jest bezsilna w dążeniu do celu, bez wątpienia cierpi na depresję. Badania wskazują na to, że oczekiwanie bezradności budzi niepokój, ale zmienia się on w depresję, gdy bezradność przeradza się w poczucie beznadziejności, brak siły do działania.

Kiedy człowiek jest smutny lub popada w depresję, ma naturalną skłonność do unikania ludzi. Zwykle ogranicza aktywność towarzyską, nie chce z nikim nawiązywać kontaktu, ani rozmawiać o ważnych sprawach. Woli zostać sam ze swoim bólem – to naturalne. W ciężkich chwilach towarzystwo innych ludzi staje się nieznośne lub krępujące, wycofanie się z relacji jest więc normalnym zachowaniem. Jeśli jednak taki stan trwa zbyt długo, może stać się źródłem wielu problemów, które dodatkowo pogłębiają depresję.

Rodzina znajduje szczególne miejsce wśród grup, do których człowiek przynależy w ciągu całego swojego życia. Dla każdego stanowi fundament rozwoju osobowości. Komunikacja w rodzinie spełnia wiele funkcji, które wpływają na kształtowanie relacji z matką i ojcem oraz innych relacji rodzinnych. Źródłem wiedzy o potrzebach dzieci są: rozmowy, pytania i uważne słuchanie. Rodzice powinni dawać swoim dzieciom możliwość mówienia o własnych potrzebach, pytać o nie, a przede wszystkim uważnie słuchać i obserwować własne dziecko.