Zaburzenia lękowo-depresyjne

https://portal.abczdrowie.pl/relaniumJednoznaczna diagnoza zaburzeń psychicznych czasem bywa trudna. Dzieje się tak w przypadku mieszanych zaburzeń lękowo-depresyjnych. Problemy, z jakimi zgłasza się do specjalisty osoba cierpiąca na te zaburzenia, mogą przypominać zarówno depresję, jak i nerwicę. Jednak w przebiegu zaburzenia zarówno objawy depresji, jak i nerwicy przebiegają łagodnie, przez co diagnoza jest utrudniona.

Polecane wideo:

1. Mieszane zaburzenia lękowo-depresyjne

Zaburzenia mieszane są trudne do zdiagnozowania, a samo zaburzenie budzi wiele kontrowersji. Trudno jest je odróżnić w przebiegu od depresji czy nerwicy. Lęk pojawia się zarówno w depresji, jak i nerwicy. U osób ze zdiagnozowaną nerwicą można zaobserwować zmiany nastroju, które mogą objawiać się podobnie jak depresja. Specjaliści wciąż nie są zgodni, czy można tę jednostkę uznać za odrębne zaburzenie, czy jest to nawracające zaburzenie lękowe lub nastroju.

Przebieg zaburzenia jest łagodny, przez co nie rozpoznaje się pełnego spektrum objawów depresyjnych lub nerwicowych. U osób ze zdiagnozowanymi zaburzeniami mieszanymi można zaobserwować objawy takie, jak: smutek, niepokój, niezadowolenie, poczucie osamotnienia i bezradności, negatywny obraz siebie i świata. Osoba cierpiąca na tego rodzaju zaburzenia nastroju ma trudności w odczuwaniu satysfakcji i radości. Myślenie jest przesiąknięte pesymizmem, a dotychczasowe działania i aktywności stają się mało znaczące i nudne. Pojawiają się także trudności w skupieniu się, koncentracji uwagi, zapamiętywaniu oraz w wykonywaniu swoich obowiązków. Występują dobowe wahania nastroju, które dodatkowo wpływają na pogarszanie się samopoczucia.

2. Co to są zaburzenia lękowe?

Zaburzenia lękowe, inaczej nazywane „nerwicami”, są niejednolitą grupą schorzeń charakteryzujących się zróżnicowanym obrazem klinicznym. Różnorodność ta znajduje odzwierciedlenie w liczbie przyczyn je powodujących. Najogólniej czynniki etiologiczne zaburzeń lękowych można podzielić na:

  • egzogenne, czyli wynikające z sytuacji w środowisku zewnętrznym, np. stres, uraz psychiczny z dzieciństwa, odrzucenie przez otoczenie;
  • endogenne, wynikające z dysfunkcji wewnętrznych organizmu, np. depresja, schizofrenia, zaburzenia osobowości;
  • somatogenne, czyli będące wynikiem choroby somatycznej, np. choroby nowotworowej, poważnego urazu.

Czytaj także:

3. Czy nerwica jest genetyczna?

Badania przeprowadzone w ostatnich latach udowodniły, że istnieją czynniki genetyczne umożliwiające dziedziczenie skłonności do zaburzeń lękowych (nerwic). Nie zidentyfikowano konkretnych genów odpowiedzialnych za to dziedziczenie. Uznaje się, że jest to dziedziczenie wieloczynnikowe, wielogenowe. Oznacza to, że do wykształcenia się pełnoobjawowego zespołu zaburzeń lękowych potrzeba odpowiednich czynników płynących ze środowiska, otoczenia pacjenta. Osoby z rodzin, w których występuje nerwica, częściej niż w innych rodzinach przejawiają specyficzne zaburzenia osobowości, mogące predysponować do rozwoju pewnych typów zaburzeń.

4. Kto leczy zaburzenia lękowe?

Gdy do lekarza zgłasza się pacjent z niedowidzeniem, kierowany jest do specjalisty okulisty. Tak samo w przypadku zaburzeń i chorób psychicznych – lekarzem, który powinien je leczyć jest psychiatra. Specjalista ten ma największą wiedzę oraz doświadczenie w diagnostyce i leczeniu tego typu chorób. Współpracuje on często z zespołem psychologów. Razem mają największą skuteczność. Nie należy bać się tych specjalistów. W dzisiejszych czasach większość chorób i zaburzeń psychicznych leczonych jest ambulatoryjnie, tzn. w trybie spotkań w przychodni. Spotkania z pacjentami są prowadzone w odpowiedniej atmosferze wsparcia ze strony bliskich, spokoju, zaufania i partnerstwa.

Pierwszy kontakt powinien nastąpić z lekarzem psychiatrą, chociażby ze względu na jego medyczne wykształcenie. W procesie diagnostycznym zdarza się, że konieczne jest wykonanie pewnych badań obrazowych, laboratoryjnych itp. Psycholog nie ma możliwości ich zlecenia. Specjalista psychiatra jest przygotowany do prowadzenia procesu diagnostycznego wraz z różnicowaniem, które w przypadku zaburzeń lękowych często jest bardzo trudne. Psycholog stanowi wsparcie dla lekarza. Przejmuje od niego w odpowiednim momencie niektóre zadania, tj. prowadzenie psychoterapii, wsparcia pacjenta i rodziny. Dla wielu osób łatwiej ze swoimi problemami na początku zgłosić się do psychologa. Ważne jest, by psycholog umiał nakłonić pacjenta na wizytę u psychiatry, jeśli problem jest złożony lub istnieje cień wątpliwości co do charakteru zaburzeń.

5. Leczenie psychiatryczne zaburzeń lękowo-depresyjnych

Zaburzenia mieszane lękowo-depresyjne, mimo wszelkich kontrowersji, są problemem, który wymaga odpowiedniego leczenia. Tego rodzaju zaburzenia mogą mieć charakter trwały i towarzyszyć człowiekowi przez wiele lat, a czasem przez całe życie. Odpowiednio dobrane leczenie może być szansą na poprawę samopoczucia i zmniejszenie lub wyeliminowanie objawów. Pierwsze objawy mieszanych zaburzeń mogą pojawiać się już w dzieciństwie. Wraz z wiekiem poszczególne problemy mogą się nasilać i utrudniać życie. Niepokojące objawy warto jest skonsultować z lekarzem psychiatrą, by móc podjąć się odpowiedniego leczenia.

Mimo trudności w zdiagnozowaniu zaburzeń mieszanych i kontrowersji dotyczących definicji zaburzenia, warto jest korzystać z pomocy lekarza psychiatry, gdyż w ten sposób można wpłynąć na poprawę stanu psychicznego. Bardzo istotna jest współpraca z psychiatrą, ponieważ dokładne przedstawienie problemów i trudności pozwoli lekarzowi lepiej zrozumieć sytuację i przeprowadzić diagnozę. Należy również stosować się do zaleceń lekarza i dzielić się z nim obawami oraz zaobserwowanymi niepokojącymi objawami, gdyż w ten sposób psychiatra będzie mógł dostosowywać leczenie do zmieniających się potrzeb.

Oprócz kontaktu z psychiatrą warto skonsultować się także z psychoterapeutą. Psychoterapeuta będzie mógł pomóc w zmianie myślenia i postrzegania siebie oraz otoczenia. Opieką terapeutyczną dobrze jest objąć całą rodzinę, nie tylko chorego.

6. Leczenie niefarmakologiczne i szpitalne zaburzeń lękowych

Istnieją typy zaburzeń lękowych, podczas leczenia których można się obyć bez środków farmakologicznych. Często podstawową i jedyną metodą leczenia nerwic jest psychoterapia. Przeprowadzono również badania, które pokazały wpływ czynników endogennych na powstawanie zaburzeń, co spowodowało wprowadzenie do leczenia środków farmakologicznych. W większości zaburzeń wywołało to znaczną poprawę rokowania i zwiększyło odsetek w pełni wyleczonych pacjentów. Oznacza to, że często leczenie skojarzone jest jedyną możliwością dojścia do pełnego zdrowia.

Pewne choroby z grupy zaburzeń lękowych mogą stanowić wskazanie do prowadzenia leczenia w warunkach szpitalnych. Są dwie podstawowe przyczyny takiego postępowania: negatywny wpływ otoczenia na pacjenta, będący podstawową przyczyną większości zaburzeń oraz bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia pacjenta, np. próba samobójcza. W pierwszym przypadku leczenie psychoterapeutyczne, prowadzone w oddziale psychiatrycznym, ma na celu odizolowanie pacjenta od czynników wywołujących zaburzenia, z powodu których cierpi – w ten sposób zwiększa się szanse na znaczną poprawę lub wyleczenie. Ten sposób postępowania wykorzystywany jest m.in. w zaburzeniach dysocjacyjnych (histeriach). Przymusowa hospitalizacja w przypadku bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia pacjenta w zaburzeniach lękowych występuje niezmiernie rzadko.

7. Operacja neurochirurgiczna

Istnieją przypadki, kiedy pacjenci z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi są kierowani na operację neurochirurgiczną. Jednak jest to postępowanie, po które sięga się w ostateczności. Sama kwalifikacja nie jest rutynowym postępowaniem, ponieważ by do niej doszło, musi się zebrać odpowiednia komisja. Musi ona zadecydować, czy pacjent w rzeczywistości nie ma innego wyboru, czy np. brak poprawy jego stanu nie jest spowodowany błędnym dopasowaniem leczenia. Wielu lekarzy specjalistów jest jednak przeciwko stosowaniu metody operacyjnej, ponieważ jest to usunięcie kilku centymetrów sześciennych tkanki mózgowej, a powodzenie takiej operacji nigdy nie jest stuprocentowe.

8. Jak pomóc w zaburzeniach lękowych?

Przede wszystkim nie można utwierdzać w słuszności, np. w fobii, pomagając unikać określonej sytuacji, czy w zaburzeniach obsesyjno-kompulsywnych, biorąc udział w rytuałach pacjentów, a w żadnym razie wyręczać w ich odbywaniu. Powinno się im przeciwstawiać, ale zawsze spokojnie, bez emocji. W praktyce jest to bardzo trudne, dlatego najważniejsza jest edukacja i współpraca ze specjalistą prowadzącym leczenie. Oznacza to, że nie tylko pacjent powinien nauczyć się radzić sobie ze swoim schorzeniem i wiedzieć o nim jak najwięcej, ale optymalnym rozwiązaniem jest, by jego najbliższe otoczenie również uczestniczyło w tym procesie.

9. Jak przekonać chorego na zaburzenia nerwicowe do leczenia?

Przepisy ustawy psychiatrycznej stanowią, że do momentu ukończenia 16. roku życia o wizycie u psychiatry, konsultacji psychiatrycznej czy hospitalizacji decydują wyłącznie rodzice. Natomiast jeśli pacjent ma ukończone 16 lat, współdecyduje o swoim leczeniu. W przypadku osoby dorosłej, jeżeli zaburzenia psychiczne bezpośrednio zagrażają życiu bądź zdrowiu tej osoby, a nieleczenie może istotnie pogorszyć jej stan zdrowia, istnieje możliwość hospitalizacji bez jej zgody. Możliwe jest więc zastosowanie terapii wbrew woli chorego. Jednak trzeba pamiętać, że aby skutecznie leczyć zaburzenia nerwicowe, niezbędna jest motywacja i współpraca ze strony pacjenta.

10. Metody leczenia mieszanych zaburzeń

W leczeniu mieszanych zaburzeń lękowo-depresyjnych niezwykle ważne jest odpowiednie dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Leczenie powinno składać się z farmakoterapii i psychoterapii. Oprócz tych dwóch podstawowych metod dobrze jest wprowadzić do leczenia także takie oddziaływania, które wzmocnią i utrwalą efekty tradycyjnego leczenia. Duża część przypadków zaburzeń lękowych wymaga kompleksowego postępowania zarówno za pomocą psychoterapii, jak i leczenia farmakologicznego. Sposób leczenia dobiera się indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od przyczyn, typu zaburzeń oraz nasilenia objawów.

Farmakoterapia jest zalecana przez lekarza. Aby była skuteczna, należy przestrzegać zaleceń i przyjmować leki przez czas określony przez lekarza. Wszystkie niepokojące objawy i skutki uboczne leków dobrze jest zgłaszać lekarzowi prowadzącemu, by ten mógł w trakcie modyfikować leczenie.

Uczestnictwo w psychoterapii daje możliwość pracy nad psychicznymi problemami i negatywnym myśleniem. Wspomaga powrót do równowagi psychicznej, dzięki zmianom błędnych przekonań oraz rozwiązywaniu trudności. Jej efektywność zależy w dużym stopniu od zaangażowania i motywacji osoby leczącej się.

W psychoterapii może brać udział także rodzina osoby leczącej się. W ten sposób bliscy mają szansę przepracowania trudności wywołanych przebiegiem zaburzenia. Podczas terapii wzmacniane są również wzajemne relacje, co sprzyja powrotowi do zdrowia i pozwala otaczać się opieką i wsparciem.

Tradycyjne metody leczenia są niezbędne, by móc radzić sobie z trudnościami i poprawić samopoczucie. Jednak wprowadzenie dodatkowych form terapeutycznych może dać choremu szansę na szybszy i sprawniejszy powrót do zdrowia. Zastosowanie w leczeniu mieszanych zaburzeń lękowo-depresyjnych biofeedbacku pozwala utrwalać i wzmacniać efekty farmakoterapii i psychoterapii.

11. Neurofeedback

Zastosowanie biofeedbacku jako metody wspomagającej i uzupełniającej leczenie farmakologiczne i psychoterapię daje możliwość szybszego i sprawniejszego powrotu do równowagi psychicznej. Nowoczesne techniki komputerowe oraz wykorzystanie najnowszych odkryć medycyny pozwala wpływać na poprawę procesów myślowych, funkcjonowania mózgu i czynności fizjologicznych takich, jak oddech, napięcie mięśniowe, temperatura ciała czy praca serca. Metoda ta jest oparta na podstawach biologicznego sprzężenia zwrotnego, czyli wzajemnych oddziaływań na siebie ciała i umysłu.

Biofeedback jest metodą całkowicie bezpieczną, która nie ma skutków ubocznych. Treningi są dobierane do każdego klienta indywidualnie na podstawie wyników badań. Wynik badania QEEG (ilościowe badanie mózgu) określa amplitudy, udziały procentowe i wzajemne stosunki między falami w poszczególnych obszarach mózgu. Daje więc konkretną liczbową informację o poziomie odczuwanego przez pacjenta stresu, lęku. Natomiast badanie reakcji na stres dostarcza informacji, w jaki sposób organizm pacjenta reaguje i funkcjonuje w sytuacjach trudnych i stresujących.

Diagnoza stanu psychicznego oraz wnikliwa analiza funkcjonowania mózgu chorego przeprowadzana jest na każdym etapie terapii (wyznaczenie celu, kontrola przebiegu, ocena uzyskanych efektów terapeutycznych). Celem terapii biofeedback jest uporządkowanie, wyregulowanie i zoptymalizowanie pracy mózgu i czynności fizjologicznych, zaburzonych dużym i długotrwałym działaniem niekorzystnych czynników zewnętrznych takich, jak stres czy przemęczenie.

Podczas treningów w sposób kontrolowany pacjent uczy się w sposób świadomy wpływać na pracę swojego organizmu, która na co dzień przebiega w sposób nieświadomy i w pełni zautomatyzowany. Długość trwania terapii zależy od nasilenia objawów i indywidualnych uwarunkowań jednostki. Odbywające się w spokojnej i komfortowej atmosferze treningi sprzyjają relaksacji i pracy nad swoimi problemami.

Dzięki połączeniu różnych metod terapeutycznych pozytywne zmiany w funkcjonowaniu i myśleniu mogą zostać utrwalone, co daje szansę na wyeliminowanie zaburzeń i trwałą poprawę stanu psychicznego.

Bibliografia

  • Fajkowska M., Szymura B., LĘK – geneza, mechanizmy, funkcje, SCHOLAR, Warszawa 2009, ISBN 978-83-7383-343-2.
  • Imielski W., Zaburzenia psychiczne i emocjonalne, SCHOLAR, Warszawa 2010, ISBN 978-83-7383-440-8.
  • Kokoszka A., Zaburzenia nerwicowe. Postępowanie w praktyce ogólnolekarskiej, Medycyna Praktyczna, Kraków 2004, ISBN 83-7430-004-3.
  • Rachman S., Zaburzenia lękowe – modele kliniczne i techniki terapeutyczne, GWP, Gdańsk 2005, ISBN 83-89574-54-3.

Rodzaje nerwicy

Polecane wideo:

Komentarze (10)
~Elka29
~Elka29

@~kobieta: Hej kobietko :) nic się nie martw! zacznij przyjmować leki i wszystko powolutku zacznie wracać do normy. Możesz mieć ogromne obawy co do przyjęcia pierwszej tabletki. W moim przypadku to były dwie nieprzespane noce i wyczekiwanie "co się mi po niej stanie" przeróżne wizje, czy będę otępiała, czy zaczne się zachowywać jak osoba chora psychicznie. Nic z tych rzeczy, tak naprawdę to lek nie działa od razu, musi minąć ok 2 tyg aż lek całkowicie zacznie działać więc bez obaw nawet zapewne nie poczujesz że przyjełaś cokolwiek :) Powiem Ci tak, jesteś bardzo odważna zaczęłaś walkę o siebie i nie przestawaj, nie zatrzymuj się a będziesz zdumiona efektem! tylko konieczna jest terapia, terapia w moim przypadku (spotkania regularne raz w tyg) początkowo nie dawała wielkich efektów ale po jakimś czasie zauważyłam że dzięki terapii zaczynam widzieć rzeczy których w życiu nie widziałam, pojednałam się z moją rodziną itd. poważnie jest to klucz do zdrowia. Polecam Ci jednak osobę z polecenia, której będziesz pewna i przy której będziesz czuła się swojo. Trzymam za Ciebie kciuki i pamiętaj, w chwilach kiedy wydaje Ci się że to wszystko nie ma sensu i że nie uda Ci się... właśnie G**NO PRAWDA! Uda Ci się! tylko troszkę wytrwałości i wszystko będzie super!

Odpowiedz
~kobieta
~kobieta

@Elka29: Ja jestem na początku,świeżo po wizycie u psychiatry.Przeraża mnie przepisany lek Proxinar...Wizyty u psychologa już szukam,wysłałam kilka maili.. Boję się,ale inaczej nie wygram,a raczej przegram.

Odpowiedz
~mike
~mike

@Elka29: Miła wypowiedź ja tez cierpie na rozne leki nie jestem pewny czy zaburzenia lekowe czy lekowo depresyjne niestety slaba pamiec i to co bylo kilka dni do tyl mojej wizyty u psychiatry juz nie pamietam wiem jedno nie jest mi latwo ale trzeba byc dobrej mysli i na sile tylko dobre mysli staram sie jak moge czasem nie wychodzi :/ do tego powiem ci tak jak wyjde z tego nie pozwole juz zeby dopadlo mnie to znowu chocbym mial brac leki do konca zycia :/

Odpowiedz
Elka29
Elka29

Kochani, z nerwicą można wygrać! Wiem co mówię, z tą dolegliwością walczyłam ok roku. Było tragicznie, zaczęło się niewinnie od lekkich zawrotów głowy, które z każdym dniem dawały się we znaki. Dołączył do tego nieznośny natłok myśli, bezsensowne okropne myśli które zawładnęły moją głową i duszą, bezsenne noce i wieczny lęk przed śmiercią, przed popełnieniem samobójstwa, przed zrobieniem sobie lub komuś bliskiemu krzywdy. W nieskończoność przewijające się w głowie tragiczne sceny np jak wyskakuje z okna 7 piętra. Nie wiedzialam jak sobie z tym poradzić. Po przejściu licznych badań (wszystkie wyniki były jak najbardziej ok) począwszy od badań krwi, ekg serca, skończywszy na tomografii głowy postanowiłam zaryzykować i skonsultować się z lekarzem psychiatrą gdyż dolegliwości nerwicy były tak straszne że każdy dzień był dla mnie wielką męczarnią. Wbrew pozorą lekarz bardzo sympatyczny człowiek, (wbrew pozorom zawsze bałam się tego typu lekarzy i uważałam że sami mają coś z głową) dokładnie wysłuchał moich irracjonalnych dolegliwości, wszystkich lęków i strachów. Postawił diagnozę bez zastanowienia - nerwica depresyjna. Lekarz przepisał mi antydepresanty, delikatne leki o nazwie "setaloft". Leki te zaczynają działać ok 2 tyg od pierwszego zażycia. Okres ten był tragiczny, wieczny płacz bez powodu, jedynie miejsce ulgi łóżko z którego się nie wynurzałam. Bezsens jaki mnie otaczał był koszmarny, ciągła myśl że moje życie nie ma już sensu że wszystko jest do bani, i że nic w życiu mnie już dobrego nie spotka, a do tego wieczny lęk i strach przed samobójstwem i przed śmiercią, jedno zaprzeczało drugiemu ale własnie taka jest nerwica. W między czasie po przejrzeniu chyba wszystkich stron internetowych o nerwicy postanowiłam zgłosić się do psychologa. Trafiłam na cudowną kobietę, a zarazem bardzo rzeczową która już w pierwszy dzień wiedziała co się ze mną dzieje i jak z tego wyjść, a mianowicie uporządkować przeszłość. WTF?? pomyślałam co ma moja przeszłość do moich dolegliwości, do zawrotów głowy, lęku i beznadziejnego przygnębiającego stanu rozpaczy.. Początkowo terapia nie przynosiła zbyt wielkich rezultatów ale małymi kroczkami z wielkim wysiłkiem krok po kroku jednałam się z przeszłością, z nieprawdziwymi przekonaniami które przez cały czas były przyczyną poczucia słabszym, tym gorszym, i tym mniej ważnym. I małymi kroczkami moje samopoczucie stawało się coraz lepsze, aż pewnego dnia po roku ciężkiej pracy udało mi się odstawić leki, teraz czuję się wspaniale. Lepiej niż przed chorobą, bogatsza o nowe doświadczenia o nowa wiedzę. Poznałam siebie i wiem że praca ze sobą przynosi niezywkłe efekty trzeba tylko masę wytrwałości i chęci oraz przekonania że nawet wtedy kiedy czujesz się beznadziejnie, źle, wtedy kiedy wydaje Ci się że jest tak źle, że już dłużej nie wytrzymasz, pomyśl że i tak wyjdziesz z tego, że i tak to minie. Nie ma prawa być inaczej. Zawsze mija. Fakt że jest to taka dolegliwość okropna która potrafi zaniknąć na jakiś czas a pozniej wrócić bo też tak miałam.. Ale jestem pewna i wiele osob które tak miało potwierdza, nerwice da się leczyć i jest do wyleczenia w 100% !!! Bardzo ważne jest to aby nie odwracać się od znajomych i przyjaciół i jak najbardziej ostatkami sił i chęci jednak wychodzić z domu, starać się choć minimalnie zająć się czymś innym. Dla kobiet które walczą z tego typu nerwicą dobrym sposobem codziennie, kiedy "łapie" nas to k*restwo zrobić sobie jakiś zabieg pielęgnacyjny. Ja codziennie malowałam sobie paznokcie, albo robiłam maseczki.. brzmi to conajmniej żenująco i bez sensu ale własnie to pomagało mi choc troszkę oderwać się od tego burdelu który tkwi w mojej głowie. Mam nadzieje że może chociaż jednej osobie przyda się mój wpis. Pozdrawiaam :)

Odpowiedz
~johndoe
~johndoe

ludzie mam niby to samo, ale warto zmienić myslenie to nie sa choroby, to odmine stany świadomości wynikajace z wielu czynników. Ja leków nie bede jadł , bo dostosowac sie to idiotów żegnam przegranych.dzis kwalifikuja to jaka choroby by niby dac sznse tym "przegranym" z swej żałosnej humanitarnosci, dostosowania sie do grupy która musi egzystowac w tej żałosny sposób , praca , kariera...

Odpowiedz
~AgaRadom
~AgaRadom

Wiele sie dowiedziałam tutaj z tego artykułu na temat tej choroby którą niestety mam łącze sie z innymi co podobnie jak ja mają ten problem i mimo tego ,że sie leczą choroba daje im w kość nie poddawajmy się

Odpowiedz
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

Rodzaje nerwicy
najnowsze pytania

Dyskusje na forum

Artykuły Rodzaje nerwicy
Rodzaje nerwicy

Nerwica żołądka

Nerwica żołądka

Nerwica żołądka to zaburzenie żołądka, którego przyczyna nie leży w wystąpieniu związków organicznych odpowiedzialnych za problemy gastryczne. Winne (...) . Podłożem nerwicy żołądka są zawsze silne emocje. Diagnoza choroby...

Rodzaje nerwicy

Rodzaje zaburzeń lękowych

. Rodzaje zaburzeń lękowych Stosowana w polskiej służbie zdrowia Klasyfikacja ICD-10 wymienia wiele różnorakich zaburzeń lękowych

Rodzaje nerwicy

Nerwica żołądka i jelit

Nerwica żołądka i jelit

Nerwica żołądka i jelit objawia się zaburzeniami ze strony układu pokarmowego w stanach szczególnego napięcia emocjonalnego. Uczucie przelewania (...) w brzuchu, nudności, wymioty, bóle brzucha lub biegunki, które pojawiają się w sytuacji...

Rodzaje nerwicy

Nerwica serca

. Potocznie taki stan nazywany jest „nerwicą serca". Nerwica a serce Zastanówmy się chwilę nad trafnością tego pojęcia. Termin „nerwica (...) w przypadku „nerwicy serca", możemy...

Rodzaje nerwicy

Nerwica depresyjna

Zaburzenia nerwicowe to dość powszechne zjawisko, ponieważ coraz więcej osób ma problemy natury psychicznej. Różne rodzaje nerwic zbierają żniwo (...) , zwłaszcza wśród młodych osób. Przykładem zaburzenia nerwicowego...

Rodzaje nerwicy

Zaburzenia psychosomatyczne

Zaburzenia psychosomatyczne

rodzaje (...) jest zauważalny związek objawów z ich pierwotną przyczyną. O ile więc w nerwicy zależność ta jest wyraźna, o tyle w przypadku zaburzeń psychosomatycznych

Stres

Jak radzić sobie ze stresem?

Jak radzić sobie ze stresem?

oraz zaburzenia depresyjne. Zbyt duża dawka stresu jest przyczyną zespołu stresu pourazowego. Ważne jest, aby potrafić skutecznie radzić (...) Stres jest integralną częścią ludzkiego życia. Około 60% osób odczuwa dolegliwości...

Depresja

Rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej

Rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej

do rozpoznania. Aby móc ją zdiagnozować muszą wystąpić u pacjenta epizody depresyjne, epizody manii lub hipomanii. Choroba objawia się np.: niechęcią (...) do kontaktów z otoczeniem, przygnębieniem, wycofaniem, obniżeniem nastroju...

Nerwica i lęki

Zaburzenia depresyjno-lękowe

Jednoznaczna diagnoza zaburzeń psychicznych czasem bywa trudna. Dzieje się tak w przypadku mieszanych zaburzeń lękowo-depresyjnych. Problemy, z jakimi zgłasza się do specjalisty osoba...

Sprawdź, czy grożą Ci te choroby