Zaczęło się od mrowienia ust. W wieku 18 lat przeszedł udar

Julian Nelson podczas przerwy w pracy sięgnął po skrzydełko z kurczaka i nagle poczuł mrowienie po prawej stronie ust. Po chwili dziwne uczucie pojawiło się także w palcach prawej dłoni. Ręka zaczęła drętwieć tak bardzo, że nie był w stanie utrzymać jedzenia.

Początkowo nie wiedział, co się dzieje. Był pewien tylko jednego: to nie była reakcja na pikantny posiłek. Objawy były dla niego nowe i, jak później wspominał, "bardzo dziwne". O swoim stanie powiedział szefowi, a następnie zadzwonił do dziewczyny. Zaraz po rozmowie stracił kontrolę nad całą prawą stroną ciała.

Nastolatek trafił do szpitala w Oakland w Kalifornii. Tam usłyszał diagnozę, której nikt z jego bliskich się nie spodziewał: udar. Konieczne było przewiezienie go do placówki w Redwood City, lepiej przygotowanej do opieki nad pacjentem w takim stanie. Przyczyną udaru okazały się malformacje tętniczo-żylne, czyli nieprawidłowe sploty naczyń krwionośnych w mózgu. Często pozostają niewykryte aż do momentu, gdy doprowadzą do krwawienia, napadu padaczkowego albo silnych bólów głowy.

Gdy odzyskał przytomność, zobaczył przy sobie rodzinę. Jego babcia, Gloria Nelson, nie mogła uwierzyć w to, co się stało. — Jak Julian, który miał zaledwie 18 lat, mógł mieć udar? — zastanawiała się.

Przed chorobą Julian był aktywny fizycznie. Biegał, jeździł na rowerze, chodził po górach i regularnie ćwiczył. Po udarze musiał jednak od nowa walczyć o sprawność. Potrzebował rehabilitacji ruchowej, terapii zajęciowej i logopedycznej. Terapeutom powtarzał, że jego celem jest wrócić do domu, móc chodzić i mówić. Udało się — opuścił szpital, poruszając się z laską.

Rok później pojawiły się napady padaczkowe. Julian szacuje, że miał ich około 15. W 2008 r. przeszedł operację mózgu, a dziś przyjmuje leki pomagające kontrolować napady. Nadal odczuwa osłabienie prawej ręki i ma trudności z precyzyjnymi ruchami prawej stopy.

Mimo kolejnych dramatycznych doświadczeń, w tym postrzelenia podczas napadu i śmierci żony, Julian podkreśla, że nie chce się poddawać. W marcu 2025 r. ponownie się ożenił, a wraz z żoną spodziewa się córki. — Jesteśmy w stanie zrobić znacznie więcej, niż nam się wydaje — mówi. — Jeśli w to uwierzysz, może stać się rzeczywistością.

Źródło: heart.org