Zespół Mallory'ego-Weiss'a

U jednej czwartej chorych ustalenie konkretnej przyczyny choroby jest niemożliwe. Na jej wystąpienie wpływ mają zwykle następujące czynniki:

• przepuklina rozworu przełykowego,
• choroby przewodu pokarmowego,
• poranne mdłości,
• zapalenie wątroby,
• choroby dróg żółciowych,
• choroby nerek,
• przyjmowanie niektórych leków,
• ciężka postać cukrzycowej kwasicy ketonowej.

Typowy objaw choroby to krwawe wymioty, które u połowy chorych pojawiają się już podczas pierwszego ataku wymiotów. Chory odczuwa także ból w nadbrzuszu. Gdy błona śluzowa pęka i później się goi, mogą pojawić się owrzodzenia, co zwiększa ryzyko pęknięcia przełyku. Nieleczona zmiana może przekształcić się w nowotwór. Jeśli wystąpią krwiste wymioty, należy jak najszybciej zgłosić się do lekarza.

W celu zdiagnozowania przyczyny niepokojących symptomów zwykle przeprowadza się badanie endoskopowe. Endoskopia powinna być wykonana w ciągu 24 godzin od wystąpienia krwawych wymiotów, ponieważ pęknięcia szybko się goją i po 2-3 dniach nie są już widoczne. U ponad 80% chorych obserwuje się pojedyncze pęknięcie błony śluzowej przełyku. Lekarze zlecają także następujące badania:

• badanie krwi – pozwala ocenić skalę utraty krwi i monitorować stan chorego,
• badanie koagulacji i liczby płytek krwi – pomaga wykryć koagulopatię oraz małopłytkowość,
• elektrokardiogram i badanie enzymów serca (przy podejrzeniu niedokrwienia mięśnia sercowego),
• badanie poziomu kreatyniny, elektrolitów oraz mocznika,
• badanie grupy krwi – na wypadek konieczności przeprowadzenia transfuzji krwi.

Gdy choroba Mallory'ego-Weissa zostanie potwierdzona, konieczna jest gastroskopia. Jednak na początku istotne jest udrożnienie dróg oddechowych, doprowadzenie tlenu i uzupełnienie strat płynów. Kiedy stan pacjenta jest stabilny, można zidentyfikować przyczynę wystąpienia choroby. Istotne jest ustalenie ubytku krwi oraz leczenie wszelkich chorób przyczyniających się do zespołu Mallory'ego-Weissa. Rokowanie dla chorych jest bardzo dobre. U większości pacjentów krwawienie ustępuje samoistnie, a pęknięcie goi się w ciągu 48-72 godzin.

Komplikacje mogą być związane z:

• objawami – wymioty mogą spowodować hipokalemię, zachłystowe zapalenie płuc, perforację przełyku lub zapalenie tkanek śródpiersia,
• ciężkim krwawieniem – może dojść do niedokrwienia mięśnia sercowego, hipowolemii, a nawet śmierci (przy dobrej opiece lekarskiej jest to bardzo rzadkie),
• współwystępowaniem innych chorób, na przykład choroba nerek w połączeniu z zespołem Mallory'ego-Weissa może doprowadzić do niewydolności nerek,
• leczeniem lub badaniem – przykładem jest ryzyko perforacji przełyku podczas badania endoskopowego.

Powikłania te są poważnym zagrożeniem dla zdrowia i życia chorego.

Źródła

1. Wymioty u doroslych i dzieci: diagnostyka i leczenie
2. Konturek S. Gastroenterologia i hepatologia kliniczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006, ISBN 83-200-3188-5
3. Socha J. Gastroenterologia praktyczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1999, ISBN 83-200-2281-9
4. Szczeklik A. (red.), Choroby wewnętrzne, Medycyna Praktyczna, Kraków 2011, ISBN 978-83-7430-289-0