Badanie zeza

Zez dość często występuje u niemowląt, które nie mają jeszcze w pełni wykształconego wzroku i zazwyczaj z czasem mija. Jednak rodzice powinni bacznie obserwować oczy swojego dziecka, ponieważ im wcześniej wykryta i leczona wada wzroku, tym większe szanse na prawidłową pracę oczu dziecka w przyszłości. Zez może być leczony już od 1. roku życia. Jest związany jest z zaburzeniem mięśniowo-nerwowej koordynacji obu gałek ocznych. Kiedy osoba mająca zeza patrzy się na dany przedmiot, jedno oko jest na nim skupione, drugie, niestety, odchyla się. Zaniedbanie tego problemu może skutkować nawet trwałą utratą wzroku dziecka. 

Wskazania do badania zeza

 

Wskazaniem do badania jest każdy zauważony zez. Celem badania jest określenie prawidłowej pracy mięśni ocznych i prawidłowego odbioru bodźców wzrokowych, aby określić przyczynę i rodzaj zeza. Jest to konieczne do zastosowania odpowiedniego leczenia. Inaczej leczony jest zez u dzieci niż u dorosłych.

 

W celu skutecznego leczenia zeza, należy postawić odpowiednią diagnozę. Osoba z zezem poddawana jest szeregowi badań. Są to między innymi:

1. Badanie ostrości wzroku.
2. Badanie kąta zeza.
3. Badanie widzenia obuocznego.
4. Badanie wad frakcji oka.
5. Badania przedniego i tylnego odcinka oka.
6. Badanie polegające na naprzemiennym zakrywaniu gałek ocznych.
7. Badania ruchów oczu.

Odpowiednie badanie oczu pomoże ustalić przyczynę i rodzaj zeza.

• Badanie ostrości wzroku

Badanie polega na odczytywaniu różnej wielkości liter, zaczynając od dużych, kończąc na małych. Do tego celu używane są tablice Snellena. Odległość pacjenta od takiej tablicy wynosi zazwyczaj około 5 m.

• Naprzemienne zakrywanie oczu

Lekarz zakrywa oko pacjenta swoją ręką lub zasłonką i obserwuje reakcje obu gałek ocznych. Pacjent odsłoniętym okiem patrzy na określony punkt. Badanie oczu w łatwy sposób określa, która gałka oczna jest zezująca.

• Badanie ruchów gałek ocznych

Pacjent patrzy w kierunkach wskazanych przez lekarza (np. dół, góra, w dół i lewo, w górę i prawo). Lekarz stawia diagnozę na podstawie obserwacji ruchu oczu.

• Badania przedniego i tylnego odcinka oka

Badanie przedniego odcinka oka określa stan, w jakim znajduje się spojówka, rogówka, przednia komora oka, tęczówka, soczewka, rzadziej części ciała szklistego.
Badanie tylnego odcinka oka natomiast daje informacje o ciele szklistym i dnie oka. 

• Badanie kąta zeza

Kąt zeza zazwyczaj jest określany za pomocą perymetru Maggiorego. Głowa badanego opiera się na specjalnej podpórce, w odpowiedniej odległości od perymetru. Oko zostaje przesłonione. Pacjent niezasłoniętym okiem obserwuje punkt oddalony o 5 metrów. Oko jest odsłaniane, kiedy po łuku perymetru przesuwa się światło. Lekarz obserwuje reakcje oka i w odpowiednim momencie odczytuje wartość kąta zeza na perymetrze.

• Badanie widzenia obuocznego

Aparat używany do tego badania to synoptofor. Wykonuje się także specjalne testy sprawdzające umiejętność widzenia stereoskopowego.

• Badanie wad frakcji oka

To badanie wzroku określa stopień wady wzroku (w dioptriach). Jest zawsze zalecane osobom, u których rozpoznaje się zeza. Metody badania wad frakcji oka:

1. skiaskopia;
2. oftalmometria;
3. refraktometria;
4. metoda Dondersa.

Pełna diagnoza zeza może trwać nawet kilkanaście dni. Badania oczu prowadzone są na zlecenia lekarza pediatry, który ma pierwszy kontakt z dzieckiem. Wykonanie badań, odpowiednia prawidłowa diagnoza i leczenie mogą wpłynąć na jakość dalszego życia dziecka.