Cukrzyca typu 2

Cukrzyca insulinoniezależna to cukrzyca typu 2. Należy do grupy chorób cywilizacyjnych, czyli takich, które rozwijają się coraz częściej wraz z rozwojem cywilizacji. Choroba ta określana jest mianem epidemii XXI wieku, gdyż choruje na nią coraz więcej osób i zaczyna stanowić coraz większy problem, szczególnie w bogatych krajach. Dotyka zwykle osób starszych, po 45 roku życia. Jej główne niebezpieczeństwo tkwi w tym, że długo nie daje żadnych objawów, długo więc pozostaje nierozpoznana i nieleczona, siejąc spustoszenie w organizmie. Szacuje się, że 50% przypadków cukrzycy typu II pozostaje nierozpoznanych. Taki sam odsetek chorych w chwili rozpoznania choroby ma już rozwinięte powikłania naczyniowe.

Przyczyny cukrzycy typu 2

Cukrzyca typu II to choroba metaboliczna, spowodowana upośledzeniem wydzielania insuliny i obwodową insulinoopornością (czyli opornością komórek na działanie insuliny). Insulina jest hormonem wydzielanym przez pewną grupę komórek trzustki, który obniża poziom cukru we krwi. Jej niedobór lub zmniejszenie wrażliwości komórek na jej działanie prowadzi do hiperglikemii, czyli podwyższonego poziomu cukru we krwi.

Hiperglikemia zaś prowadzi do uszkodzenia różnych narządów, szczególnie oczu, nerek, nerwów, serca i naczyń krwionośnych. Te odległe skutki długotrwałej hiperglikemii nazywamy powikłaniami cukrzycy.

W rozwoju cukrzycy typu II, oprócz czynników genetycznych, ważną rolę odgrywają tak zwane czynniki środowiskowe. Należą do nich:

• otyłość, zwłaszcza brzuszna, która ma ścisły związek z rozwojem insulinooporności,
• mała aktywność fizyczna,
• niezdrowe odżywianie się.

Objawy cukrzycy typu 2

Jak już wcześniej wspomniano, choroba długo nie daje objawów, prowadząc do nieodwracalnych w skutkach uszkodzeń narządów.

Kiedy już dojdzie do ujawnienia się cukrzycy, pierwszymi jej objawami są zazwyczaj:


• wielomocz, czyli częste oddawanie moczu
,
• wzmożone pragnienie,

• utrata masy ciała, mimo wzmożonego apetytu
,
• osłabienie i senność
,
• zmęczenie,

• częste infekcje,
• pojawienie się zmian ropnych na skórze oraz stanów zapalnych narządów moczowo-płciowych, co jest dość charakterystycznym objawem dla cukrzycy typu 2.
 Ponadto cukrzyca typu 2 może doprowadzić do takich powikłań, jak:
• uszkodzenie nerek, tzw. nefropatia cukrzycowa,
• uszkodzenie nerwów, tzw. neuropatia cukrzycowa, pod postacią zaburzeń czucia i ostrych napadów bólowych rąk i stóp, bolesnych kurczów mięśni,
• uszkodzenie siatkówki oka, tzw. retinopatia cukrzycowa
,
• głębokie, niegojące się rany i owrzodzenia na stopach, tzw. stopa cukrzycowa,
• miażdzyca naczyń krwionośnych i związane z nią następstwa (choroba niedokrwienna serca, zawał mięśnia sercowego).



Leczenie cukrzycy typu 2


Leczenie cukrzycy polega na osiągnięciu stężenia glukozy we krwi jak najbardziej zbliżonego do wartości prawidłowych, za pomocą stosowania insuliny lub leków doustnych. Ważne są regularne badania pod kątem poszukiwania powikłań cukrzycy.

Bardzo ważnym aspektem w walce z cukrzycą typu II jest zmiana stylu życia na zdrowy. Choroba wymaga od chorego prowadzenia diety. U osób otyłych występuje konieczność zmniejszenia masy ciała. Prawidłowe odżywianie w cukrzycy obejmuje zwiększenie zawartości złożonych węglowodanów, ograniczenie ilości tłuszczu zwierzęcego oraz umiarkowanie ilości soli i alkoholu. Kiedy zmiana stylu życia oraz utrata masy ciała nie wystarczą do uregulowania poziomu cukru we krwi, należy włączyć leczenie farmakologiczne.

W cukrzycy typu II stosuje się leki obniżające poziom cukru we krwi. Należą do nich:

• pochodne sulfonylomocznika np. glibenklamid, gliklazyd, glimepiryd,
• glinidy np. repaglinid, nateglinid,
• metformina,
• akarboza,,
• glitazony np. rozyglitazon, pioglitazon.

Gdy leczenie doustne przestaje być skuteczne, konieczne staje się stosowanie insuliny.

Leczenie prowadzące do regulacji poziomu cukru we krwi w cukrzycy jest bardzo ważne, opóźnia bowiem rozwój powikłań choroby. Każdy cukrzyk powinien mieć na uwadze, że wysoki poziom cukru we krwi nie boli, jednak powoli i nieodwracalnie niszczy organizm, wyraźnie skracając życie.