Dyskopatia

Dyskopatia to schorzenie krążka międzykręgowego, polegające na uwypukleniu jądra krążka międzykręgowego. Jest to początkowy stan choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Najpierw bolą plecy w okolicy lędźwiowo-krzyżowej. Potem ból promieniuje do bioder, kolan czy stóp. Z powodu drętwienia i napięcia mięśni ten odcinek kręgosłupa sztywnieje. Pojawiają się zaburzenia czucia w różnych kończynach, w końcu może dojść do tzw. „opadnięcia stopy”. Dyskopatię można leczyć, ale jak zwykle lepiej jej zapobiegać.

Czym jest dyskopatia?

Dyskopatia jest chorobą krążka międzykręgowego. Stanowi pierwszy etap choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Kręgi i krążki międzykręgowe, tzw. dyski, składają się na nasz kręgosłup. Kręgi są twarde, dyski zaś miękkie. Dyski pełnią funkcję amortyzatora. Obie składowe kręgosłupa mogą z czasem ulegać zmianom zwyrodnieniowym, uciskając na korzenie nerwów rdzeniowych, rdzeń kręgowy czy na inne struktury kanału rdzeniowego, w wyniku czego pojawia się ból. Dyskopatia to także nazywana potocznie przepuklina kręgosłupa, a dokładniej jądra miażdżystego tarczy międzykręgowej kręgosłupa.

Objawy dyskopatii

Dyskopatia najczęściej obejmuje odcinek lędźwiowy i szyjny kręgosłupa, rzadziej piersiowy. Dyskopatia lędźwiowa objawia się najpierw bólem w odcinku lędźwiowo-krzyżowym, po czym ból zaczyna promieniować do kończyn dolnych. Pojawiają się parestezje i drętwienia oraz wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych. Wszystkie te objawy nie tylko powodują nasz dyskomfort z powodu bólu, ale przede wszystkim ograniczają ruchomość odcinka lędźwiowego. Do innych objawów należą deficyty neurologiczne:

• zaburzenia czucia w kończynach dolnych,
• osłabienie mięśni stopy i podudzia,
• niedowłady nerwów kończyny dolnej.

Dochodzi również do zaburzeń zwieraczy pęcherza moczowego i/lub odbytu. W niektórych przypadkach odnotowano także zaburzenia potencji i libido.
Te objawy mogą narastać powoli lub gwałtownie i szybko, jak dzieje się w przypadku wypadnięcia jądra miażdżystego do kanału kręgowego i uciskania korzeni nerwowych.

Diagnostyka i leczenie dyskopatii

W celu zdiagnozowania dyskopatii, oprócz pojawiających się objawów i wywiadu lekarskiego, należy wykonać kilka badań specjalistycznych. Są to:

• Rezonans magnetyczny MR – to badanie jest bardzo czułe, potrafi bowiem ujawnić nawet bardzo niewielkie zmiany w krążkach międzykręgowych. Jakość także idzie z ceną, dlatego też badanie to jest droższe od pozostałych.
• Tomografia komputerowa TK – w sposób istotny powoduje uwidocznienie struktur kostnych, dostarczając specjaliście wiele przydatnych informacji na temat stanu kości, które są niezbędne do dalszego leczenia.
• Badanie radiologiczne RTG – stosowane jako badanie pomocnicze. Umożliwia dostrzeżenie niektórych cech pośrednich, mogących wskazywać na dyskopatię.
• Badanie przedmiotowe chorego – badanie to pomaga ustalić przyczyny dyskopatii i podjąć decyzję o poziomie leczenia zabiegowego.

Lepiej zapobiegać niż leczyć – powiedzenie stare, ale mądre. Jeśli jednak o zapobieganiu nie było mowy, należy przystąpić do etapu drugiego. Leczenie zaczyna się od odpowiednich ćwiczeń na kręgosłup oraz rehabilitacji. Wprowadza się także leczenie farmakologiczne objawowe. W niektórych przypadkach, gdy takie leczenie nie skutkuje, wykonuje się małoinwazyjne techniki dekompresji laserowej lub termicznej oraz termonukleoplastykę (zabiegi naprawcze). W przypadku, gdy powstaje przepuklina jądra miażdżystego lub utworzył się wolny fragment pod więzadłem albo w kanale kręgowym, konieczne jest przeprowadzenie endoskopowej operacji.