Hipereozynofilia

Hipereozynofilia to odczyn jakościowy układu białokrwinkowego, polegający na wybiórczym zwiększeniu ponad granice normy odsetka eozynofilów w krwi obwodowej, co prowadzi do podniesienia ich liczby bezwzględnej. Hipereozynofilia jest zazwyczaj wynikiem reakcji uczuleniowych, dlatego podniesiona liczba eozynofilów spotykana jest w chorobach o podłożu alergicznym. Zjawisko to często towarzyszy także zakażeniu organizmu pasożytami.

Przyczyny hipereozynofilii

Eozynofile - zdjęcie mikroskopowe

Najwięcej eozynofili wytwarza się podczas rekonwalescencji – usuwane... »

• wtórną lub reaktywną – występującą wskutek pojawienia się chorób alergicznych (o dużym nasileniu i dotykających dużej powierzchni, np. skóry), zakażeń pasożytami, chłoniaków, ziarnicy złośliwej, ostrej białaczki limfoblastycznej, chorób zapalnych układu pokarmowego, chorób nowotworowych, sarkoidozy, histiocytozy – w przypadku hipereozynofilii wtórnej poziom komórek szpiku jest prawidłowy, a ilość enzynofili nie przekracza zwykle 5000 na mm3;
• pierwotną – wywołaną zaburzeniami hematopoezy komórek szpiku, która ma miejsce w przypadku ostrej białaczki szpikowej lub limfoblastycznej, zespołów mieloproliferacyjnych, zespołów mielodysplastycznych – w przypadku hipereozynofilii pierwotnej, IgE jest zwykle prawidłowe, co oznacza, że nie jest wywołana reakcją immunologiczną;
• samoistną lub idiopatyczną – to zespół hipereozynofilowy, niespełniający kryteriów hipereozynofilii pierwotnej ani wtórnej, wywołujący uszkodzenia serca, układu nerwowego i skóry. Nie jest znana przyczyna jej pojawienia się.

Najczęściej poziom eonzynofilów wzrasta przy zakażeniu chorobami pasożytniczymi, takimi jak zakażenia:

• pierwotniakami,
• nicieniami,
• larwami,
• włośniem krętym,
• tasiemcem,
• glistą.

Objawy hipereozynofilii

Eozynofile inaczej nazywamy eozonocytami, granulocytami kwasochłonnymi lub krwinkami kwasochłonnymi. Są to krwinki białe, które zwalczają obce dla organizmu czynniki – pasożyty i alergeny. Hipereozynofilia oznacza więc zbyt wysoki poziom białych krwinek.

• łagodny (600-1500 komórek na mm3),
• umiarkowany (1500-5000 komórek na mm3),
• ciężki (powyżej 5000 komórek na mm3).

Odmiana łagodna nie wywołuje żadnych objawów i nie jest niebezpieczna, czasem nie jest także zaliczana do hipereozynofilii, a określana jako podniesienie poziomu eozynofilów. Jednak już hipereozynofilia umiarkowana, czyli powyżej 1500 komórek na mm3, powoduje zatruwanie organizmu przez toksyczne substancje kationowe białek, cytokin i enzymów. Pojawiają się objawy, takie jak:

• osłabienie,
• gorączka,
• brak apetytu,
• chudnięcie.

Jeśli umiarkowana hipereozynofilia jest wywołana przez reakcję alergiczną, jej objawy zaostrzają się wraz z podnoszeniem się poziomu eozynofili w organizmie i krwi.

W przypadku ciężkiej hipereozynofilii konieczne jest jak najszybsze leczenie polegające na obniżeniu poziomu eozynofilów, natomiast przy hipereozynofilii umiarkowanej leczenie uzależnione jest od wyników badań.

Hipereozynofilia pojawia się także podczas infekcji bakteryjnych i wirusowych i w okresie rekonwalescencji. Ich poziom waha się także wskutek wahań hormonalnych, stresu, emocji, zmęczenia, wychłodzenia.