Hiperaldosteronizm (Zespół Conna)

Hiperaldosteronizm (Zespół Conna) to choroba endokrynologiczna wywołana nadmiernym wydzielaniem jednego z mineralokortykosteroidów – aldosteronu. Jej inne nazwy to hiperaldosteronizm pierwotny lub wtórny, a także nadczynność kory nadnerczy. Nadmierny poziom aldosteronu powoduje zwiększone wydalanie potasu z jednoczesnym zatrzymaniem sodu. Nadczynności kory nadczerczy często towarzyszy nadciśnienie tętnicze. W leczeniu hiperaldosteronizmu znaczenie ma dieta uboga w sód, a bogata w potas.

1. Przyczyny hiperaldosteronizmu

Zwiększone wydzielanie aldosteronu może być spowodowane przez czynniki nadnerczowe lub pozanadnerczowe. Ze względu na to, aldosteronizm dzielimy na pierwotny i wtórny. Hiperaldosteronizm pierwotny, inaczej Zespół Conna, wywołany jest przez guzy kory nadnerczy, głównie gruczolaki. Hiperaldosteronizm wtórny związany jest z czynnikami pozanadnerczowymi. Są to:

Zobacz film: "Dlaczego warto wykonywać badania profilaktyczne?"

Do czynników ryzyka choroby zaliczamy przede wszystkim zaburzenia krążenia oraz marskość wątroby, a także ciążę.

2. Objawy hiperaldosteronizmu

Nadczynność kory nadnerczy związana jest głównie z pojawieniem się objawów wynikających z nadmiernej utraty jonów potasowych (niedobór potasu) oraz zatrzymaniem dużej ilości jonów sodowych w organizmie. Są to:

  • zatrzymanie wody w organizmie, obrzęki,
  • zwiększone pragnienie,
  • częste oddawanie dużej ilości moczu, zwłaszcza porą nocną, tzw. częstomocz,
  • nadciśnienie tętnicze, szczególnie wzrost ciśnienia rozkurczowego,
  • zaburzenia pracy mięśnia sercowego,
  • powiększenie lewej komory serca,
  • osłabienie siły mięśni,
  • drętwienie i mrowienie ramion, dłoni, nóg i stóp, tzw. parestezje,
  • kurcze mięśni,
  • przemijające porażenie mięśni,
  • uczucie zmęczenia,
  • zaburzenia widzenia,
  • bóle głowy,
  • wzrost masy ciała, około 1,5 kg na dobę.

Nieleczony hiperaldosteronizm może doprowadzić do pewnych powikłań. Zaliczamy do nich niewydolność nerek, niewydolność krążenia czy miażdżycę naczyń krwionośnych.

3. Diagnostyka i leczenie hiperaldosteronizmu

Rozpoznanie hiperaldosteronizmu opiera się na wywiadzie lekarskim, określeniu występujących objawów wskazujących na zwiększone wydzielanie aldosteronu. W hiperaldosteronizmie pierwotnym wykrywa się nadciśnienie tętnicze, ale bez towarzyszących obrzęków. Oznaczany jest także poziom aldosteronu we krwi. Wykonywane są także inne badania biochemiczne krwi z określeniem stężenia potasu i stężenia sodu we krwi badanego. Pomocne może okazać się także badanie USG jamy brzusznej, wykonywane do oceny stanu nadnerczy, czasami również tomografia komputerowa jamy brzusznej. W celu potwierdzenia występowania hiperaldosteronizmu przeprowadzany jest test obciążenia sodem lub oznaczenie aktywności reninowej osocza.

Leczenie hiperaldosteronizmu zależne jest od przyczyny powodującej chorobę. Jeżeli zwiększone wydzielanie hormonu wywołane jest guzem nadnerczy, wskazane jest jego chirurgiczne usunięcie. W przypadku wtórnego hiperaldosteronizmu wykonywane są badania mające na celu określenie dokładnej przyczyny choroby, a następnie prowadzenie jej leczenia. Leczenie farmakologiczne hiperaldosteronizmu polega na podawaniu leków, które hamują działanie aldosteronu – spironolaktonu, amiloridu, triamterenu. U osób, u których choroba przebiega z podwyższonym ciśnieniem, stosowane są leki obniżające ciśnienie tętnicze. Należy także przestrzegać odpowiedniej diety bogatej w potas, a ubogiej w sód (dieta niskosodowa).

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!