Łysienie plackowate

Łysienie plackowate występuje zarówno u dzieci, jak i dorosłych. Dolegliwość może pojawić się w dowolnym wieku, ale u większości osób pierwsze objawy występują w okresie dzieciństwa lub dojrzewania. Aż 60% przypadków łysienia plackowatego diagnozuje się przed ukończeniem przez pacjentów 20. roku życia. Łysienie plackowate to najczęstsza (po łysieniu androgenowym) przyczyna utraty włosów. Według danych statystycznych, nawet 2% osób, które zgłaszają się do dermatologa doświadcza łysienia plackowatego. W Stanach Zjednoczonych zachorowalność na to schorzenie wynosi 0,1–0,2%, przy czym łysienie pojawia się nie tylko u mężczyzn, ale i u kobiet.

Polecane wideo:

1. Przebieg łysienia plackowatego

Łysienie plackowate, podobnie jak wszystkie inne rodzaje utraty włosów, jest chorobą z kręgu chorób dermatologicznych i może pojawić się w każdym wieku. Schorzenie definiuje się jako przejściowe lub trwałe ogniska łysienia, o różnej wielkości i odmiennym kształcie. Dotyczy skóry owłosionej, zazwyczaj skóry głowy, choć może także doprowadzić do zajęcia innych owłosionych okolic ciała. Opisywane były przypadki łysienia plackowatego okolic pachowych i płciowych, zajęcia włosów mieszkowych, a nawet utraty rzęs i brwi. Łysienie plackowate jest stosunkowo często występującą chorobą. Pierwsze doniesienia o chorobie pochodzą z początku naszej ery.

Zmiany na skórze zazwyczaj pojawiają się nagle. Sam przebieg choroby jest bardzo zróżnicowany i różnie nasilony u poszczególnych pacjentów. Może występować jedno ognisko wyłysienia utrzymujące się przez dłuższy czas lub też stale mogą powstawać nowe ogniska. Odrost włosów najczęściej występuje samoistnie po kilku lub kilkunastu miesiącach. Choroba charakteryzuje się nawrotowością i występowaniem okresowych zaostrzeń. Zwykle wyłysienie najdłużej utrzymuje się na obwodzie owłosionej skóry głowy w okolicach potylicznych i skroniowych.

Wyróżniamy trzy podstawowe odmiany łysienia plackowatego: łysienie plackowate zwykłe, łysienie plackowate uogólnione i łysienie plackowate całkowite. Czasami zdarza się, że włosy nie odrastają i wówczas mówimy o łysieniu plackowatym złośliwym. W tym przypadku nie obserwuje się także żadnej reakcji na stosowane leczenie. Dla łysienia plackowatego zwykłego charakterystyczne jest występowanie okrągłych i/lub owalnych ognisk w obrębie skóry głowy, mających tendencję do zlewania się ze sobą. W przypadku łysienia plackowatego całkowitego i uogólnionego stwierdza się całkowity brak włosów na skórze głowy. Czynnikiem odróżniającym te dwie odmiany choroby jest obecność, w przypadku łysienia plackowatego całkowitego, lub brak, w przypadku łysienia plackowatego uogólnionego, włosów w obrębie innych fizjologicznie owłosionych okolic ciała.

W przebiegu choroby, poza całkowitym lub częściowym wyłysieniem, nie obserwuje się żadnych dodatkowych zmian na skórze. W dużej części przypadków, około 12–15%, utracie włosów mogą towarzyszyć zmiany dystroficzne płytek paznokciowych. Są to punkcikowate wgłębienia, zwłóknienia, podłużne pobruzdowania oraz ścieńczenia płytek paznokciowych. Dodatkowo może dojść do rozdwajania wolnego brzegu płytki. Tego typu zmiany znacznie częściej odnotowuje się w populacji dziecięcej, chorującej na łysienie plackowate. Niekiedy zmiany na paznokciach mogą być jedynym objawem toczącego się procesu chorobowego. Należy także zaznaczyć, że łysienie plackowate może współistnieć z chorobami tarczycy, bielactwem nabytym oraz innymi chorobami, których podłoża upatruje się w czynnikach autoimmunologicznych.

2. Przyczyny łysienia plackowatego

Czynniki doprowadzające do rozwinięcia łysienia plackowatego nadal pozostają niejasne. Szacuje się, że 20% przypadków ma podłoże dziedziczne. Ewentualny sposób dziedziczenia choroby nie jest do końca znany, chociaż najbardziej wiarygodna zdaje się hipoteza dziedziczenia wielogenowego. Przyczyna choroby nie jest znana, choć przypuszcza się, że wpływ na schorzenie mogą mieć czynniki genetyczne, stres psychiczny, zaburzenia gruczołów dokrewnych i immunologiczne. Istnieje wiele równie prawdopodobnych hipotez dotyczących podłoża choroby.

Jednym z czynników prowadzającym do nadmiernego wypadania włosówhormony androgenne, czyli hormony płciowe o budowie sterydowej, odpowiedzialne za rozwijanie cech męskich. Mają one niekorzystny wpływ na mieszki włosowe i doprowadzają do utraty ich funkcji. Uszkodzone mieszki włosowe nie są w stanie produkować włosów w odpowiedzi na ich ubytek bądź produkują włosy o nieprawidłowej budowie. Łysienie może być także związane ze zmianami hormonalnymi występującymi przewlekłe (np. ciążą czy menopauzą u kobiet) lub nagłymi złamaniami gospodarki hormonalnej. Nadmierna utrata włosów może być spowodowana czynnikami mechanicznymi (np. wyrywanie włosów), toksycznymi (np. zatrucia metalami ciężkimi) bądź być efektem ubocznym współistniejących chorób układowych. Wiele środków farmakologicznych, takich jak leki cytotoksyczne, immunosupresyjne, przeciwtarczycowe czy przeciwkrzepliwe także może zostawić po sobie niekorzystne następstwa w postaci wyłysienia. W końcu utrata włosów może być spowodowana przez toczący się proces zapalny. Wówczas nosi nazwę łysienia plackowatego (alopecia areata).

Naukowcy próbują dopatrywać się przyczyn łysienia plackowatego w zaburzeniach cyklu włosowego, a mianowicie zbyt szybkim przejściu z fazy anagenu, czyli fazy tworzenia i wzrostu włosa, która trwa kilka lat, do fazy katagenu, czyli okresu 2–3 tygodni, w czasie których włos obumiera. Jak do tej pory teoria ta nie została do końca potwierdzona i nie zdefiniowano czynników odpowiedzialnych za zapoczątkowanie całego procesu łysienia. Bezsprzeczny pozostaje fakt, że utrata włosów ma charakter zapalny, pomimo braku widocznych zmian zapalnych na skórze, w postaci zaczerwienienia czy wzmożonego ucieplenia. W przebiegu wielkokierunkowych zmian dochodzi do nadmiernej produkcji charakterystycznych substancji, nazywanych czynnikami zapalnymi, tworzenia nacieku w otoczeniu mieszków włosowych i rozwoju odpowiedzi immunologicznej typu komórkowego.

Duże grono zwolenników ma także autoimmunologiczna teoria łysienia plackowatego. Fakt współistnienia łysienia plackowatego z chorobami z kręgu schorzeń autoimmunologicznych oraz wysokie miana autoprzeciwciał (przeciwciał skierowanych wobec własnym komórkom, w przypadku łysienia – wobec komórkom mieszków włosowych) mogą świadczyć o prawdziwości wysuwanych przez naukowców przypuszczeń. W miejscach zajętych chorobowo dochodzi do gromadzenia się limfocytów T (z jednoczesnym zmniejszeniem ich liczby w krążeniu ogólnym), czyli komórek układu odpornościowego, zdolnych do rozpoznawania swoistych antygenów. W początkowym okresie są to limfocyty z subpopulacji limfocytów pomocniczych. Jest to okres, w którym pacjenci najbardziej intensywnie tracą włosy, w wyniku bezpośredniego lub pośredniego (za pomocą produkowanych przez limfocyty specyficznych cząsteczek nazywanych cytokinami) niszczenia komórek mieszków włosowych. W tych miejscach włosy są uznawane przez organizm za coś obcego, co powoduje łagodny stan zapalny, który osłabia włosy i prowadzi do ich wypadania. Nie wiadomo, dlaczego tylko część włosów jest zajętych chorobą. Co ciekawe, jeśli reakcja immunologiczna minie, włosy odrastają. Sygnał ten pozwala na zatrzymanie cyklu włosowego lub zaburzenie jego przebiegu. Jedna z metod leczenia łysienia plackowatego opiera się na ponownym włączeniu cyklu włosowego, poprzez wywołanie nadwrażliwości kontaktowej, umożliwiającej zmianę profilu produkowanych przez limfocyty cytokin.

Mimo iż przyczyny łysienia plackowatego nie są do końca znane, choroba ta jest coraz lepiej zbadana. Lekarze doszli do wniosku, że łysienie plackowate w niewielkim stopniu zwiększa ryzyko zachorowania na inne choroby autoimmunologiczne, na przykład na zaburzenia tarczycy, vitiligo oraz niedokrwistość złośliwą.

2.1. Łysienie plackowate przewlekłe

W postaci przewlekłej choroby dominują limfocyty cytotoksyczne, które uruchamiają mechanizmy „zaprogramowanej śmierci komórki”, tak zwanej apoptozy. Przypuszcza się, że przewlekły proces utraty włosów może być związany z różnymi czynnikami środowiskowymi. Rozważa się wpływ obecności wewnętrznego ogniska zakażenia, bytujących w organizmie substancji pochodzenia bakteryjnego lub wirusowego, mających zdolność wywoływania specyficznej aktywacji limfocytów (tzw. superantygenów) i mikrourazów oraz widocznych uszkodzeń skóry głowy. Pod ich wpływem może dojść do przestrojenia normalnie funkcjonującego cyklu włosowego.

Łysienie plackowate pojawia się w postaci kilku okrągłych ognisk (1-5 cm średnicy) pozbawionych włosów. Skóra jest w tych miejscach kremowo-żółta. Kiedy dochodzi do wystąpienia placka, trudno przewidzieć, jak będzie się on rozwijał. Placki mogą zarastać lub powiększać się. Rzadko mogą wypadać brwi, rzęsy, włosy zarostu, pachowe i łonowe, a nawet meszek włosowy. Mówi się wtedy o łysieniu plackowatym złośliwym i rokowanie co do odrostu jest tu niepomyślne.

4. Diagnoza łysienia plackowatego

Rozpoznanie łysienia plackowatego nie jest skomplikowane. Zwykle nie trzeba przeprowadzać żadnych badań, lekarzowi wystarczy obejrzenie łysych placków. Jeśli istnieją wątpliwości dotyczące przyczyny utraty włosów, zleca się niekiedy badanie krwi lub pobranie próbki skóry z łysego miejsca. Czasami wykonuje się biopsję skóry, by zbadać próbkę pod mikroskopem.

5. Leczenie łysienia plackowatego

Jest to choroba skórna o nieustalonej dotąd etiopatogenezie. Najczęściej zdarza się tak, że gdy nie poznano dokładnie patomechanizmu jakiegoś schorzenia, jego leczenie nie przynosi pożądanych efektów. I tak jest również w przypadku łysienia plackowatego. W leczeniu tego schorzenia wykorzystuje się następujące leki:

  • środki miejscowo drażniące (np. tretinoin, cygnolina),
  • immunoterapię miejscową alergenami kontaktowymi,
  • preparaty immunomodulujące (np. PUVA),
  • leki immunosupresyjne i przeciwzapalne (np. cyklosporyna A, kortykosteroidy),
  • środki nieswoiście stymulujące wzrost włosów (np. minoksydyl).

Do najczęściej stosowanych leków zewnętrznych należą: cygnolina, kortykosteroidy, minoksydyl, miejscowa immunoterapia. Natomiast w terapii ogólnej największą popularnością cieszą się: cyklosporyna, kortykosteroidy oraz fotochemioterapia. Wśród metod leczenia najskuteczniejszą i najczęściej stosowaną metodą jest DCP.

5.1. Kortykosteroidy na łysienie plackowate

Kortykosteroidy są wstrzykiwane raz w miesiącu w miejsce poniżej obszaru, gdzie brakuje włosów. Efekty uboczne terapii są minimalne, np.: zlokalizowany ból czy atrofie skóry, jednak zaburzenia te są odwracalne.

5.2. Kortykosteroidy systemowe na łysienie plackowate

Kortykosteroidy mogą również być przyjmowane w postaci tabletek na receptę (kortykosteroidy systemowe). Leczenie łysienia plackowatego przy użyciu tabletek powinna przynieść efekty po czterech tygodniach. Jednak kortykosteroidy systemowe mają poważniejsze efekty uboczne. Należą do nich: migreny, wahania nastroju, katarakta, nadciśnienie, osteoporoza i cukrzyca. Ze względu na to stosuje się je tylko przez kilka tygodni i tylko jako ostatnią deskę ratunku.

5.3. Laser na łysienie plackowate

Do leczenia łysienia plackowatego można wykorzystać najnowsze osiągnięcia technologiczne takie jak laser. Promienie laserowe o niskiej intensywności kieruje się na miejsca objęte łysieniem plackowatym w czasie krótkiego i bezbolesnego zabiegu. Terapia laserowa nie ma żadnych efektów ubocznych.

Promienie laserowe penetrują skórę w celu pobudzenia komórek do wzrostu włosów. Ta terapia łysienia plackowatego przynosi dobre skutki, gdyż włosy, które odrastają są grubsze i mocniejsze a laser nie powoduje poparzeń, gdyż nie wykorzystuje ciepła. Jedynym minusem tej formy terapii może być okres oczekiwania na rezultaty, ponieważ zabieg wymaga od ośmiu do czasem nawet trzydziestu sesji, dwa do czterech razy w tygodniu. Ponadto terapia laserowa nie zadziała w przypadku kompletnego wyłysienia na głowie.

5.4. Domowe sposoby na łysienie plackowate

Aby stymulować porost włosów można udać się do osoby zajmującej się medycyną naturalną. Terapia masażem polega na stymulowaniu środkowej warstwy skóry. Terapię można wzmocnić stosując zastrzyki.

Leczenie wypadania włosów typu plackowatego można wspomóc stosując sok z cebuli. Aby zrobić taki okład należy pokroić cebulę w plastry i zmiksować. Sok można przetrzymywać w lodówce, ale przed zastosowaniem należy ogrzać go do temperatury pokojowej oraz wymieszać. W trakcie smarowania miejsc objętych łysieniem plackowatym używaj rękawiczek. Powtarzaj zabieg dwa razy dziennie a efekty powinny być widoczne po dwóch tygodniach.

Aromaterapia też może okazać się pomocna w leczeniu łysienia plackowatego. Najlepiej stosować mieszankę olejków eterycznych: lawendowego, rozmarynowego i tymiankowego.

5.5. Pozostałe terapie łysienia plackowatego

Inne terapie łysienia plackowatego obejmują terapie immunomodularne i biologiczne. Leczenie łysienia plackowatego czasem wymaga przyjmowania różnych leków w zależności od konkretnego przypadku.

Bycie narażonym na długotrwały stres powoduje zaostrzanie agresji systemu odpornościowego, co może prowadzić do łysienia plackowatego. Zatem jeśli chcemy je wyleczyć musimy zadbać o zredukowanie stresu.

Istnieje wiele sposobów walki z łysieniem plackowatym, ale zawsze należy skonsultować się z lekarzem w celu wyboru odpowiedniej terapii.

Dość powszechne jest niepodjęcie jakiegokolwiek leczenia, zwłaszcza że łysienie plackowate jest niezwykle nieprzewidywalne. W wielu przypadkach dochodzi do samoistnego odrośnięcia włosów. Jeśli u pacjenta wystąpił tylko jeden placek lub dwa, wielu lekarzy doradza, by przez pewien czas nic z tym nie robić. Często włosy zaczynają odrastać po kilku miesiącach, a niewielka zmiana fryzury pomaga zamaskować tymczasowy brak owłosienia w danym miejscu.

Lekarz Dorota Michałek, ponad rok temu

Bibliografia

  • Jabłońska S., Majewski S., Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010, ISBN 978-83-200-4154-5
  • Rudnicka L., Olszewska M., Rakowska A., Kowalska-Olędzka E., Słowińska M. Trichoscopy: a new method for diagnosing hair loss, J Drugs Dermatol 2008, 7, 651-654
  • Kozłowska U., Kozłowska A. Patofizjologia wzrostu i utraty włosów, Przegl Dermatol, 2001, 1, 19-25
  • Czarnecki M, Kaszuba A, Kozłowska M i wsp. Współczesne metody diagnostyki chorób włosów, Nowa Klin, 1999, 6, 1173-7

Łysienie

Komentarze (20)
~smutny
~smutny

mam pytanie do osob ktorym wyrosly wloski. Czy rosly wam na poczatku biale wlosy i po jakims czasie robily sie ciemne ?? Czy od razu wyrastaly ciemne ?? Cierpie na ta chorobe ponad rok a od mniej wiecej pol roku w lysych miejscach rosna biale wlosy . I nie wiem czy one beda caly czas takie biale czy nie. Jak nie to ile trzeba im czasu by staly sie czarne ?

Odpowiedz
~kasia
~kasia

@~Sylwia S: To świetnie że u ciebie DCP taki efekt dało,ja próbowałam tego dwa razy bez skutku na początku była reakcja na ten alergen włosy zaczęły odrastać ale po kilku tyg.choroba znowu powracała.

Odpowiedz
~Piotrek
~Piotrek

@~zrujnoana89: Tak, zgłoś się do gabinetu gdzie mają aparaturę biorezonansową (tzw. test VRT, biorezonans, Elektroakupunktura Volla). Taki aparat diagnozuje patogeny, które spowodowały schorzenia w organizmie

Odpowiedz
~amadeusz
~amadeusz

Tak jak kobiet stosują różnego rodzaju wcierki na bazie pokrzywy lub skrzypu tak samo meżczyźni powinni dobrać odpowiednie suplementy diety na bazie tych dwóch składników. Ja już nie narzekam na łysienie ponieważ biorę Profolan na łysienie dla meżczyzn i problem zaczał znikać.

Odpowiedz
~Sylwia S
~Sylwia S

Polecam dra Wasyłyszyna. Po 2 miesiącach stosowania DCP nie widać ze kiedykolwiek wypadły mi włosy.Wszystkie włosy odrosly. Mają ok 4-5 cm i szybko rosną dalej :) Poza tym przestały wypadać. :)

Odpowiedz
~Svetlana
~Svetlana

Wypadanie włosów zaczęła się w dzieciństwie z 7-10 lat. Traktowane wielokrotnie, wynikiem niestabilny i niepewny. Każdy profesor mianowany jej leczenie w pastylkach i lokalnej, do 8 tabletek hormonów, a następnie dawka została zmniejszona do 2-4 tabletek (w tym czasie znowu zaczęły wypadać). Traktowane akupunktury i homeopatii w - bez skutku. Tak bardzo, że na skórze głowy prawie wszystkie włosy wypadły, było kilka kieszenie 5-6 cm, o długości 7-10 cm, całkowicie spadła lewą brew, prawej brwi oraz częściową utratę, wypadanie włosów na innych częściach ciała. Potem zabrzmiał alarm i rozpoczął intensywne poszukiwania skutecznych metod leczenia. Przeczytaj dużo literatury, porad i opinii na temat leczenia, aż zatrzyma się na chronomedicine klinice w Kijowie. Leczenie trwało 1,5 roku. W ciągu pierwszych 6 miesięcy od zatrzymania leczenia utraty włosów na głowie, a pojawiły się w niektórych miejscach ich wzrost. Dalsze leczenie doprowadziło do przywrócenia brwi, a na głowie rosły gęste grubą sierść. Za to jestem wdzięczny lekarzom!

Odpowiedz
~ania
~ania

Chcę jeszcze dodać, że modlę się aby moja córka nie musiała przechodzić takiego piekła. Boję się, że ona odziedziczy to g...no ;( u mnie nie była to sprawa dziedziczenia...chyba, tzn,nie było w mojej rodzinie łysienia plackowatego. Co to jest? dlaczego nie ma na to lekarstwa?? Naukowcy....zajmijcie się tym ;)

Odpowiedz
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

Łysienie plackowate
najnowsze pytania

grupy wsparcia i fora dyskusyjne

Artykuły Łysienie plackowate
Łysienie plackowate

Objawy łysienia plackowatego

Objawy łysienia plackowatego Łysienie plackowate (alopecia areata) stanowi, po łysieniu androgenowym, najczęstszą przyczynę utraty włosów - dotyczy (...) w każdym wieku,...

Łysienie plackowate

Czym się objawia łysienie plackowate

Alopecia areata, czyli łysienie plackowate to problem nie tylko starszych mężczyzn. Oni też mogą cierpieć na to schorzenie, lecz dotyczy głównie młode osoby, w tym również kobiety. Łysienie pojawia...

Łysienie plackowate

Nawroty łysienia

Nawroty łysienia

Łysienie plackowate jest schorzeniem o nie do końca jeszcze poznanej etiologii. Przyczyn łysienia upatruje się w czynnikach genetycznych (...) , gdyż istnieje wiele przypadków występowania tej choroby...

Łysienie plackowate

Rola stresu w łysieniu plackowatym

Rola stresu w łysieniu plackowatym

W XXI wieku stres jest prawdziwą plagą. Uważa się, że napięcie psychiczne wywołuje lub zaostrza objawy bardzo wielu chorób. Czy wśród nich jest także łysienie plackowate? Łysienie plackowate...

Łysienie plackowate

Genetyka w łysieniu plackowatym

Genetyka w łysieniu plackowatym

. Geny wpływają także na to, czy u danej osoby pojawi się łysienie plackowate, czy nie. Łysienie plackowate jest drugim, po łysieniu androgenowym czyli męskim, najczęściej...

Łysienie plackowate

Co trzeba wiedzieć o łysieniu plackowatym?

Co trzeba wiedzieć o łysieniu plackowatym?

Łysienie plackowate to choroba skóry owłosionej. W jego przebiegu na skórze owłosionej pojawiają się okrągłe plamy pozbawione owłosienia. Plamy te mogą być stale w jednym miejscu, lub pojawiać się na różnych obszarach...

Łysienie plackowate

Łysienie plackowate - choroba młodych ludzi

Łysienie plackowate - choroba młodych ludzi

Łysienie plackowate Szacuje się, że około 60 proc. pacjentów z łysieniem plackowatym ma mniej niż 30 lat. Jest to jedna z najczęstszych przyczyn utraty włosów u młodych ludzi. Wbrew powszechnemu...

Łysienie plackowate

Jak leczyć łysienie plackowate?

Jak leczyć łysienie plackowate?

Leczenie łysienia plackowatego obejmuje wiele różnych sposobów. Stosuje się na przykład terapię kortykosterydową. Kortykosterydy blokują działanie (...) kilku metod równocześnie. Wszystkie powyższe metody mają niewielką...

Łysienie plackowate

Skąd bierze się łysienie plackowate?

Wypadanie włosów staje się coraz powszechniejszym problemem. Jednym z jego rodzajów jest łysienie plackowate, które należy do chorób (...) . Objawy i typy łysienia plackowatego Łysienie...

Łysienie plackowate

Przyczyny łysienia plackowatego

Alopecia areata, inaczej łysienie plackowate, to utrata włosów głównie na skórze głowy, choć czasami dotyka także innych części ciała. Wypadanie włosów następuje gwałtownie i często z jednej strony głowy jest intensywniejsze....