Co najmniej 800 zł miesięcznie. Świadczenie dla chorych z nadciśnieniem

Nadciśnienie może przez wiele lat nie powodować wyraźnych dolegliwości. U części pacjentów prowadzi jednak do poważnych uszkodzeń układu krążenia, mózgu, nerek lub wzroku. Przy ocenie prawa do pomocy finansowej nie wystarczy przedstawić dokumentacji potwierdzającej podwyższone ciśnienie i stosowanie leków. Najważniejsze jest wykazanie, że stan zdrowia powoduje trwałe ograniczenia w wykonywaniu codziennych czynności.

Znaczenie mogą mieć przebyty udar z niedowładem lub zaburzeniami mowy, zaawansowana niewydolność serca, przewlekła niewydolność nerek, poważne pogorszenie widzenia albo współistnienie kilku chorób prowadzących do utraty samodzielności. Osoba spełniająca wymagania może otrzymywać zarówno zasiłek pielęgnacyjny, jak i świadczenie wspierające. Drugie z nich można łączyć z innymi formami pomocy, a przy jego przyznawaniu nie obowiązuje kryterium dochodowe.

Zasiłek pielęgnacyjny wynosi 215,84 zł miesięcznie. Jest przeznaczony na częściowe pokrycie wydatków związanych z koniecznością zapewnienia opieki i pomocy osobie niezdolnej do samodzielnej egzystencji. Wysokość świadczenia wspierającego zależy od liczby punktów określających poziom potrzeby wsparcia. Od 2026 roku mogą ubiegać się o nie wszystkie osoby pełnoletnie, które otrzymały od 70 do 100 punktów.

Świadczenie stanowi od 40 do 220 proc. renty socjalnej. Od 1 marca 2026 roku renta socjalna wynosi 1978,49 zł, dlatego miesięczna pomoc mieści się w przedziale od około 792 zł do 4353 zł. Wysokość wypłaty zależy od punktacji:

• 70–74 punkty – około 792 zł,
• 75–79 punktów – około 1188 zł,
• 80–84 punkty – około 1583 zł,
• 85–89 punktów – około 2374 zł,
• 90–94 punkty – około 3561 zł,
• 95–100 punktów – około 4353 zł.

Po połączeniu najwyższego świadczenia wspierającego z zasiłkiem pielęgnacyjnym miesięczna suma może osiągnąć 4568,84 zł.

Droga do obu świadczeń prowadzi przez odrębne postępowania. W przypadku zasiłku pielęgnacyjnego potrzebne jest odpowiednie orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności. Wniosek składa się następnie w urzędzie gminy, miasta albo ośrodku pomocy społecznej.

Osoba ubiegająca się o świadczenie wspierające powinna najpierw wystąpić do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia. Dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji można złożyć elektroniczny wniosek do ZUS.

Do wniosku warto dołączyć karty informacyjne ze szpitala, wyniki badań, opinie kardiologa, neurologa lub nefrologa, dokumentację rehabilitacji oraz informacje o pomocy potrzebnej przy poruszaniu się, ubieraniu, przygotowywaniu posiłków czy załatwianiu spraw poza domem. Komisja nie przyznaje punktów za samą nazwę choroby. Ocenia, czy dana osoba jest zdolna do samodzielnego życia i jak często potrzebuje pomocy innych.

Źródło: GOV, ZUS