Może chronić mózg przed skutkami parkinsona. Przełomowe badanie

Na ciekawe zależności wskazuje analiza obejmująca wyniki 129 badań naukowych. Badacze przyjrzeli się pracom laboratoryjnym, obserwacyjnym oraz klinicznym dotyczącym aktywności fizycznej, kondycji mięśni i przebiegu choroby Parkinsona.

Mięśnie coraz częściej postrzegane są nie tylko jako element układu ruchu, lecz także jako narząd uczestniczący w komunikacji między różnymi częściami organizmu. Kiedy pracują podczas ćwiczeń, wydzielają związki określane jako egzerkiny. Za pośrednictwem krwi mogą one oddziaływać między innymi na układ nerwowy, odpornościowy, serce czy wątrobę.

Z dotychczasowych badań wynika, że niektóre z tych substancji mogą zmniejszać procesy zapalne i stres oksydacyjny, które przyczyniają się do uszkadzania komórek. Mogą również wspierać funkcjonowanie mitochondriów, odpowiedzialnych za produkcję energii potrzebnej komórkom do prawidłowej pracy.

W przypadku choroby Parkinsona mechanizmy te są szczególnie interesujące. Jedną z charakterystycznych cech schorzenia jest stopniowa utrata neuronów wytwarzających dopaminę, znajdujących się w obszarze mózgu zwanym istotą czarną. Sygnały pochodzące z aktywnych mięśni mogą wspomagać odporność komórek nerwowych na niekorzystne procesy, a także sprzyjać plastyczności mózgu, czyli jego zdolności do adaptacji i tworzenia nowych połączeń.

Co ważne, korzyści nie są związane wyłącznie z jednym rodzajem wysiłku. Pozytywne rezultaty obserwowano zarówno w przypadku aktywności aerobowej, takiej jak marsz czy bieganie, jak i treningu siłowego. Pomocne okazywały się również ćwiczenia rozwijające równowagę, na przykład tai-chi czy stanie na jednej nodze. Dobre rezultaty może przynosić także program łączący kilka form ruchu.

Regularna aktywność u osób z chorobą Parkinsona wiązała się z poprawą chodu, równowagi oraz siły mięśniowej. Badania wskazywały również na możliwe korzyści dotyczące samopoczucia i funkcji poznawczych.

Dbanie o mięśnie jest istotne także z innego powodu. U pacjentów z chorobą Parkinsona stosunkowo często występuje sarkopenia, czyli związana ze starzeniem się organizmu utrata masy i siły mięśniowej. Osłabienie mięśni zwiększa prawdopodobieństwo upadków, ograniczenia samodzielności i pogorszenia jakości życia. Zachowanie możliwie dobrej sprawności może więc pomagać w ograniczaniu tych problemów.

Wyniki analiz wzmacniają argumenty przemawiające za włączaniem ruchu do opieki nad osobami z chorobą Parkinsona już na wczesnym etapie. Program aktywności powinien obejmować ćwiczenia aerobowe, siłowe oraz poprawiające równowagę. Rodzaj i intensywność wysiłku powinny być jednak dopasowane do sprawności i aktualnych możliwości danej osoby.

Badania nad substancjami uwalnianymi przez pracujące mięśnie pokazują jednocześnie, że ruch może oddziaływać na organizm znacznie szerzej niż poprzez samo wzmacnianie mięśni. W chorobie Parkinsona aktywność fizyczna może być więc ważnym elementem wspierającym zarówno codzienną sprawność, jak i procesy zachodzące w mózgu.

Źródło: PAP