Mięśnie komunikują się z mózgiem
Na ciekawe zależności wskazuje analiza obejmująca wyniki 129 badań naukowych. Badacze przyjrzeli się pracom laboratoryjnym, obserwacyjnym oraz klinicznym dotyczącym aktywności fizycznej, kondycji mięśni i przebiegu choroby Parkinsona.
WIDEOObjawy parkinsona u młodych
Mięśnie coraz częściej postrzegane są nie tylko jako element układu ruchu, lecz także jako narząd uczestniczący w komunikacji między różnymi częściami organizmu. Kiedy pracują podczas ćwiczeń, wydzielają związki określane jako egzerkiny. Za pośrednictwem krwi mogą one oddziaływać między innymi na układ nerwowy, odpornościowy, serce czy wątrobę.
Z dotychczasowych badań wynika, że niektóre z tych substancji mogą zmniejszać procesy zapalne i stres oksydacyjny, które przyczyniają się do uszkadzania komórek. Mogą również wspierać funkcjonowanie mitochondriów, odpowiedzialnych za produkcję energii potrzebnej komórkom do prawidłowej pracy.
Różne ćwiczenia, podobne korzyści
W przypadku choroby Parkinsona mechanizmy te są szczególnie interesujące. Jedną z charakterystycznych cech schorzenia jest stopniowa utrata neuronów wytwarzających dopaminę, znajdujących się w obszarze mózgu zwanym istotą czarną. Sygnały pochodzące z aktywnych mięśni mogą wspomagać odporność komórek nerwowych na niekorzystne procesy, a także sprzyjać plastyczności mózgu, czyli jego zdolności do adaptacji i tworzenia nowych połączeń.
Co ważne, korzyści nie są związane wyłącznie z jednym rodzajem wysiłku. Pozytywne rezultaty obserwowano zarówno w przypadku aktywności aerobowej, takiej jak marsz czy bieganie, jak i treningu siłowego. Pomocne okazywały się również ćwiczenia rozwijające równowagę, na przykład tai-chi czy stanie na jednej nodze. Dobre rezultaty może przynosić także program łączący kilka form ruchu.
Regularna aktywność u osób z chorobą Parkinsona wiązała się z poprawą chodu, równowagi oraz siły mięśniowej. Badania wskazywały również na możliwe korzyści dotyczące samopoczucia i funkcji poznawczych.
Aktywność warto rozpocząć jak najwcześniej
Dbanie o mięśnie jest istotne także z innego powodu. U pacjentów z chorobą Parkinsona stosunkowo często występuje sarkopenia, czyli związana ze starzeniem się organizmu utrata masy i siły mięśniowej. Osłabienie mięśni zwiększa prawdopodobieństwo upadków, ograniczenia samodzielności i pogorszenia jakości życia. Zachowanie możliwie dobrej sprawności może więc pomagać w ograniczaniu tych problemów.
Wyniki analiz wzmacniają argumenty przemawiające za włączaniem ruchu do opieki nad osobami z chorobą Parkinsona już na wczesnym etapie. Program aktywności powinien obejmować ćwiczenia aerobowe, siłowe oraz poprawiające równowagę. Rodzaj i intensywność wysiłku powinny być jednak dopasowane do sprawności i aktualnych możliwości danej osoby.
Badania nad substancjami uwalnianymi przez pracujące mięśnie pokazują jednocześnie, że ruch może oddziaływać na organizm znacznie szerzej niż poprzez samo wzmacnianie mięśni. W chorobie Parkinsona aktywność fizyczna może być więc ważnym elementem wspierającym zarówno codzienną sprawność, jak i procesy zachodzące w mózgu.
Źródło: PAP
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
Dziennikarka i redaktorka specjalizująca się w tematyce zdrowotnej, naukowej i społecznej. Od lat związana z mediami internetowymi, gdzie tworzy treści dotyczące ochrony zdrowia, medycyny, profilaktyki oraz problemów społecznych.
