Przetoka - przetoka odżywcza, przetoka wydalnicza, przetoka czasowa, przetoka stała, życie z przetoką, powikłania

Stosuję się ją, kiedy niemożliwe jest naturalne odżywianie chorego w takich chorobach jak: nowotwory przełyku, żołądka oraz udar mózgu. Przetokę odżywczą umieszcza się w górnym odcinku przewodu pokarmowego.

Stosowane są po zabiegach chirurgicznych na drogach moczowych bądź w układzie pokarmowym, kiedy nie jest możliwe zachowanie dotychczasowej ciągłości. W przypadkach wrzodziejącego jelita grubego, raka jelita grubego, wrodzonych wad układu moczowego lub raka pęcherza moczowego przetokę zakłada się na powierzchni brzucha i mocowane są do niej specjalne woreczki zbierające mocz lub kał.

Przetoka czasowa umieszczana jest tylko na czas odbarczenia zespolenia jelitowego lub przed operacją odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego. Gdy jest już zbędna, usuwa się ją.

Umieszczona jest na stałe w przypadku nieoperacyjnych nowotworów przewodu pokarmowego, aby zamknąć jego światło. Przetokę stałą umieszcza się także po operacjach usunięcia odbytu lub odbytnicy.

Przetoka jednolufowa polega na przyszyciu tylko jednego górnego fragmentu odciętego jelita do powłok brzusznych. Fragment dolny zostaje zaszyty na ślepo. Jeśli chodzi o przetokę dwulufową, polega na przyszyciu obu otwartych fragmentów jelit powstałych po przecięciu.

Pacjent przed założeniem przetoki powinien być poinformowany o tym, na czym ona polega, a także o tym, że z przetoką można normalnie funkcjonować. Po zabiegu pielęgniarki powinny poinstruować pacjenta, jak obsługiwać przetokę oraz nauczyć czynności związanych z higieną.

• Stomia u dziecka – jak je przygotować?
• Wyłonienie jelita
• Enterostomia
• Kolostomia
• Ileostomia

Do powikłań dochodzi rzadko, ale zdarzają się zwężenie i zatkanie otworu przetoki, krwawienie, wypadanie przetoki, a także zmiany skórne.