Toruloza

Zarodniki Cryptococcus neoformans dostają się do organizmu przez układ oddechowy. Są obecne w odchodach kur i gołębi. Sporadycznie pojawiają się także w glebie, niektórych owocach, nawozie, kurzu i mleku krowim. Zwiększone ryzyko zachorowania na ten rodzaj grzybicy odnotowuje się u osób chorujących na AIDS, niektóre chłoniaki, sarkoidozę oraz u osób długotrwale leczonych kortykosterydami. Niektóre odmiany grzyba wywołują infekcje tylko u osób z osłabionym układem odpornościowym. Jeden z grzybów wywołujących kryptokokozę, Cryptococcus gattii, atakuje także osoby ze zdrowym układem odpornościowym.

Kryptokokoza może mieć trzy odmiany:

• kryptokokoza skórna lub przyranna,
• kryptokokoza płucna,
• kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Uważa się obecnie, że kryptokokoza w większości przypadków dotyka najpierw płuca, po czym przenosi się do mózgu. Infekcje płuc bywają nieodpowiednio leczone lub wręcz bagatelizowane, stąd rozprzestrzenianie się grzyba po organizmie. Ułatwia mu to także osłabiony układ odpornościowy.

Choroba może zaatakować mózg. Grzybica mózgu wywołana tym grzybem to kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Objawy grzybicy dotyczą wówczas:

• bólów głowy,
• problemów z widzeniem,
• zaburzeń psychicznych,
• sztywności karku,
• śpiączki.

Jeśli nie podejmie się leczenia, choroba może skończyć się śmiercią chorego.

Objawy kryptokokozy płucnej to:

• bóle w klatce piersiowej,
• suchy kaszel,
• opuchlizna w okolicy żołądka,
• bóle głowy,
• gorączka,
• zmęczenie.

Ten rodzaj grzybicy płuc może przedostać się do innych części organizmu, w tym do mózgu, a więc jej leczenie jest równie ważne jak leczenie kryptokokozy mózgu.

Jeśli objawy sugerują kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bada się płyn mózgowo-rdzeniowy. W przypadku zakażenia grzybiczego będzie zawierał podwyższony poziom białka, obniżony glukozy, a także dużą ilość leukocytów. Za pomocą odczynu lateksowego wykrywa się w płynie antygeny, natomiast badanie histopatologiczne tkanki pozwala stwierdzić stan zapalny. Zakładana bywa tzw. hodowla grzyba z moczu lub płynu mózgowo-rdzeniowego, którą bada się pod mikroskopem. Przydatny w diagnozie może okazać się także test immunofluorescencji. Za pomocą specjalnych substancji, takich jak eozyna czy mucykarmina, można wykryć grzyba, gdyż reaguje on na nie zmianą koloru na czerwony.

Leczenie kryptokokozy to leczenie skojarzone. Potrzebne może być także leczenie podtrzymujące już po wyleczeniu choroby, by zapobiec nawrotom. Problemem jest jednak w tym przypadku prawidłowa diagnoza kryptokokozy, gdyż w wielu przypadkach nie udaje się wykryć grzybicy na czas i jest ona diagnozowana postmortem, czyli po śmierci chorego.