Zaburzony rytm okołodobowy a demencja. Nowe ustalenia naukowców

Naukowcy objęli obserwacją ponad 2,1 tys. osób w wieku senioralnym (średnio 79 lat), które na początku badania nie miały rozpoznanej demencji. Uczestnicy przez około 12 dni nosili niewielkie urządzenia rejestrujące okresy odpoczynku i aktywności. Na tej podstawie oceniono siłę rytmu okołodobowego, m.in. za pomocą tzw. amplitudy względnej – wskaźnika pokazującego różnicę między najbardziej i najmniej aktywnymi momentami doby. Wyższa amplituda oznaczała stabilniejszy rytm.

Badanych śledzono następnie średnio przez trzy lata. W tym czasie demencję rozpoznano u 176 osób. Gdy porównano grupę o najsilniejszym rytmie z grupą o najsłabszym, różnice były wyraźne: u osób z niższą amplitudą demencja pojawiała się częściej. Po uwzględnieniu innych czynników zdrowotnych (np. wieku, ciśnienia czy chorób serca) ryzyko demencji w grupie z najsłabszym rytmem okazało się niemal 2,5-krotnie wyższe niż u osób z rytmem najbardziej stabilnym.

Istotna była też pora największej aktywności. U osób, których szczyt przypadał później – po 14:15 – ryzyko demencji było wyższe niż u tych, którzy osiągali maksimum wcześniej. Autorzy podkreślają, że to korelacja, a nie dowód, że zaburzenia rytmu powodują demencję. – Zaburzenia rytmu okołodobowego mogą wpływać na procesy zachodzące w organizmie, takie jak stan zapalny, oraz zakłócać sen, co może sprzyjać odkładaniu się blaszek amyloidowych związanych z demencją lub ograniczać ich usuwanie z mózgu – wskazała autorka badania dr Wendy Wang. Naukowcy wskazują, że warto sprawdzić, czy interwencje wspierające rytm dobowy (światło, regularny tryb życia, aktywność) mogłyby obniżać ryzyko choroby.

Źródło: PAP