Antydepresanty

Leki przeciwdepresyjne znane są również pod nazwą tymoleptyków. Inne określenie dla leków przeciwdepresyjnych to antydepresanty. Leki na depresję zalicza się do tzw. leków psychotropowych. Substancje psychotropowe stosuje się od ponad pięćdziesięciu lat w przemyśle farmakologicznym w leczeniu zaburzeń psychicznych. Umożliwiają skuteczną terapię osób cierpiących na depresję, a także chorych dotkniętych zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi (nerwicą natręctw) czy zaburzeniami lękowymi i fobiami społecznymi.

Działanie leków przeciwdepresyjnych

Leki antydepresyjne korzystnie oddziałują na stan psychiczny i somatyczny osób cierpiących na depresję. Działanie tych substancji zmniejsza wszelkie objawy choroby. Antydepresanty łagodzą stany stresowe, zwalczają zaburzenia snu, a ponadto poprawiają ogólne samopoczucie chorego. Leki przeciwdepresyjne wpływają także na stężenie serotoniny i noradrenaliny, zapobiegają wychwytowi tych substancji ze szczeliny synaptycznej. Ponadto zmieniają wrażliwość receptorów umieszczonych na błonach komórkowych.

Leki przeciwdepresyjne mają także działanie przeciwlękowe, dlatego też są stosowane w leczeniu niektórych zaburzeń psychicznych, charakteryzujących się występowaniem stanów lękowych. Bardzo często farmaceutyki te stosuje się w leczeniu lęku społecznego oraz lęku panicznego. Niekiedy są włączane do terapii osób cierpiących na stany lęku uogólnionego. Antydepresanty skutecznie są wykorzystywane w leczeniu nerwicy natręctw. W tym celu stosuje się głównie środki serotoninergiczne. Leki antydepresyjne wpływają również na zmianę postrzegania własnej osoby, sprawiają, że chorzy na depresję czują się silniejsi i pewniejsi.

Rodzaje leków przeciwdepresyjnych

Wśród leków przeciwdepresyjnych wyróżnia się trzy główne grupy:

  • inhibitory wychwytu zwrotnego monoamin (serotoniny, dopaminy, noradrenaliny),
  • leki o receptorowych mechanizmach działania,
  • inhibitory monoaminooksydazy.

Wśród pierwszej grupy leków na szczególną uwagę zasługują trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (tzw. TLPD), ponieważ gwarantują skuteczne leczenie depresji, a ponadto stosowane są w terapii od wielu lat. Jednak środki te nie powinny być zażywane przez m.in. osoby cierpiące na choroby serca czy jaskrę. Dlatego też chorzy na depresję zawsze powinni informować prowadzącego terapię o dolegliwościach, na które cierpią.

Leki na depresję to także zaliczane do pierwszej grupy inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (tzw. SSRI). Substancje te są bezpieczniejsze w stosowaniu niż leki trójcykliczne, aczkolwiek ich działanie jest nieco słabsze. Skuteczność terapii, prowadzonej tymi preparatami, zależy od indywidualnego przypadku.

W leczeniu stanów depresyjnych stosuje się także neuroleptyki, związki magnezu oraz leki normotymiczne. Neuroleptyki głównie zalecane są w przypadku zaburzeń afektywnych, natomiast preparaty normotymiczne wskazane są osobom cierpiącym na stany lękowe.

Jak leczyć depresję? Istnieje ogromna grupa leków pomagająca zwalczać objawy choroby, jednak przed podjęciem terapii farmakologicznej niezbędna jest konsultacja psychiatryczna. Lekarz dobierze środki do indywidualnych potrzeb pacjenta i do jego stanu psychicznego.

Artykuły Antydepresanty

Skutki uboczne antydepresantów mogą pojawić się w początkowym etapie stosowania, ale najczęściej w wyniku zatrucia lekami. Różnią się w zależności od stosowanej grupy antydepresantów.

Osoby chore na depresję często cierpią także na szereg objawów somatycznych, które w połączeniu z zaburzeniami psychicznymi mogą powodować nieprawidłowości w funkcjonowaniu całego organizmu. Jakby tego było mało, mogą one także z czasem nasilać się, co sprawia, że choroba przybiera coraz większe rozmiary, a tym samym staje się coraz bardziej niebezpieczna w skutkach.<br />
<br />
Wśród często pojawiających się objawów w depresji często wymienia się: bóle głowy, uczucie nacisku na klatkę piersiową oraz zaburzenia w pracy układu pokarmowego. Zaburzenia psychiczne są więc powiązane z szeregiem różnych dolegliwości ze strony organów wewnętrznych, a więc nie jest to jedynie „choroba duszy”. Dzieje się tak dlatego, że wszystkie narządy są za sobą powiązane i ze sobą współpracują, więc jeśli praca jednego z nich zostaje zaburzona, odbija się to na innych częściach ciała.<br />
<br />
Depresja jest zatem poważną chorobą, której symptomów nie wolno nigdy ignorować. Skutki jej działania dotyczą bowiem nie tylko duszy, ale także i ciała.

Antydepresanty nowej generacji to nowe leki stosowane w terapii depresji, ale także w innych zaburzeniach psychicznych. Są skuteczniejsze i wykazują one mniej działań niepożądanych od starszych leków.

Ziołowe antydepresanty, to przede wszystkim preparaty zawierające żeń-szeń oraz dziurawiec. Łagodna i umiarkowana depresja, nerwica czy zaburzenia snu to podstawowe wskazania do ich stosowania.

Jeśli chodzi o nazewnictwo żeń-szenia, to słowo to pochodzi od terminu „Panax Ginseng”. Panaceum oznacza środek na wszelkie dolegliwości, zaś gin-seng to człekokształtny korzeń.<br />
<br />
Warto wiedzieć, że roślina ta jest jednym z najstarszych surowców leczniczych Dalekiego Wschodu.<br />
Jeśli chodzi o historię żeń-szenia, to w dawnych czasach był on na wagę złota. Z tego powodu dziesięciotysięczna armia cesarska chroniła tereny, na których on rósł. Roślina ta była także podawana rekonwalescentom w celu stabilizacji głównych funkcji ustroju, wspomagania sił witalnych oraz sprawnego powrotu do zdrowia. Działo się to w starożytnych Chinach i Korei.<br />
<br />
Jeśli chodzi o występowanie żeń-szenia, to najczęściej spotyka się go w Azji Wschodniej na obszarze rozciągniętym od Nepalu przez Chiny, Koreę i Japonię, aż po Azję południowo-wschodnią. Do tego hodowla tej rośliny znajduje się też na Syberii, częściowo w Korei i Japonii (zwany żeń-szeniem syberyjskim), a także w Ameryce Północnej (szczególnie USA – tak zwany ginseng amerykański). W Europie żeń-szeń pojawił się dość niedawno.<br />
<br />
Żeń-szeń nazywany jest często w azjatyckim obszarze kulturowym „korzeniem życia”. Jakie właściwości wykazuje ta roślina? O tym opowie – dr Leszek Walentynowicz, lekarz rodzinny.

Antydepresanty i alkohol działają na OUN człowieka, dlatego też wpływają na prawidłowe funkcjonowanie organizmu człowieka. Niekiedy ich łączne stosowanie może być zagrożeniem dla życia człowieka.

Stosowanie antydepresantów w trakcie ciąży ma swój wpływ na rozwój dziecka. Leki przeciwdepresyjne mogą powodować wady wrodzone u noworodka oraz problemy w późniejszym rozwoju dziecka.

Według ostatnich badań naukowych, depresja w połączeniu z zażywaniem antydepresantów może przyczynić się do zwiększenia ryzyka udaru mózgu. Stwierdzenie to dotyczy w szczególności kobiet.

Antydepresanty przyczyną udaru!

Kobiety w ciąży są narażone na różne dolegliwości, np. ból zęba , głowy. Niestety, przyszłym mamom odradza się przyjmowanie leków w ciąży. Środki farmaceutyczne mogą stanowić zagrożenie dla ...

Ciąża to wyjątkowy okres w życiu kobiety. W społeczeństwie panuje powszechna opinia, że kobieta spodziewająca się dziecka powinna emanować szczęściem, a przyszłość widzieć w samych superlatywach. Wszystkie smutki, problemy i choroby sprzed ciąży powinny rozpłynąć się jak we mgle.<br />
<br />
Jednak ciąża nie stanowi panaceum na dolegliwości i choroby, jakie nękały kobietę przed tym stanem. Ciąża może złagodzić lub nasilić problemy zdrowotne, zarówno te natury fizycznej, jak i psychicznej. Z troski o zdrowie płodu kobieta nie powinna stosować farmaceutyków. Leki w czasie ciąży można przyjmować jedynie w przypadku, kiedy przewidywane korzyści terapeutyczne wyraźnie przewyższają zagrożenia. Każda decyzja o przyjęciu leku jest obarczona ryzykiem powikłań dla rozwijającego się płodu.<br />
<br />
Pierwsze trzy miesiące ciąży są najistotniejsze. To właśnie w tym okresie płód najszybciej się rozwija i kształtują się wszystkie ważniejsze ośrodki i narządy. Aby uniknąć ryzyka, leki przeciwdepresyjne lekarze podają dopiero po trzecim miesiącu ciąży. Do tego okresu preferuje się pomoc psychoterapeutyczną, a chora pozostaje pod stałą opieką lekarską. W sytuacjach, kiedy stany depresyjne lub lękowe się nasilają, stosuje się elektrowstrząsy, które są bezpieczniejsze dla nienarodzonego dziecka niż tradycyjna farmakoterapia.<br />
<br />
Leczenie depresji u kobiety w ciąży powinno polegać na oszacowaniu stosunku ryzyka i korzyści wynikających z zastosowanej terapii. Pozytywny wpływ na stan zdrowia matki zawsze powinien przewyższać zagrożenia dla płodu.

Antydepresanty wydawane są wyłącznie na receptę. Do głównych leków przeciwdepresyjnych należą związki trójpierścieniowe, SSRI, inhibitory monoaminooksydazy oraz stabilizatory nastroju, np. sole litu.

Do leków przeciwlękowych zalicza się m.in. barbiturany i benzodiazepiny, które działają uspokajająco i odprężająco na OUN. Stosuje się je w leczeniu zaburzeń lękowych, np. nerwicy natręctw.

Depresja u osób starszych występuje dosyć ciężko, szczególnie gdy brak jest wsparcia w życiu codziennym od najbliższej rodziny. Jest to poważny problem i warto wiedzieć, jak sobie z nim poradzić.

Zaburzenie psychiczne są problemem bardzo wstydliwym, co powoduje, że wiele osób zwleka z wybraniem się do lekarza. Ludzie cierpiący z powodu depresji bardzo często maskują tą dolegliwości, bo boją się konsultacji u specjalisty. Do tego wiele nich próbuje leczenia na własną rękę stosując leki bez recepty. Lęk przez wizytą u psychiatry powoduje także, że zasięgają oni porady neurologów czy endokrynologów. Tym sposobem problemy narastają i zaburzenia zaczynają zaburzać funkcjonowanie człowieka.<br />
<br />
Często dzieje się tak, że osoby, które zauważyły u siebie pewne objawy depresji taki stan tłumaczą sytuacją życiową. Problemem może być zatem próba nakłonienia chorego do odbycia wizyty u psychiatry. Osoba taka boi się bowiem reakcji społecznej a brak leczenia powoduje, że stan pogłębia się dezintegrując życie jego i bliskich. Z tego powodu bardzo ważne jest, aby chorzy mieli wsparcie ze strony otoczenia. Nie bez znaczenia jest także edukacja społeczeństwa, by wizyta w lekarza psychiatry przestała przerażać i była odbierana jak koło ratunkowe, a nie przykrą konieczność.

Według najnowszych badań przeprowadzonych przez amerykańskich naukowców, psychoterapia kognitywna (poznawcza) jest skuteczną metodą zwalczania objawów depresji . Co więcej, okazuje się, że ...

Badania dostarczyły dowodów, że dana osoba uzależnia się nie tylko na skutek zaburzeń psychiki i działania środowiska. Niektóre osoby są skazane na nałóg w związku ze specyficzną budową mózgu.

Możemy nie mieć wpływu na wrodzone czynniki prowadzące do uzależnienia, jednak to, czy wybierzemy nałóg na skutek nacisku środowiska, jest jedynie w naszych rękach.

Łuszczyca krostkowa to dość rzadki rodzaj łuszczycy. Dotyka osób po 50. roku życia, bardzo rzadko pojawia się u dzieci i nastolatków oraz kobiet w ciąży. Objawia się podobnie jak „tradycyjna” ...

Łuszczyca, to choroba skórna, która powoduje, że osoba, która na nią cierpi ma z tego powodu szereg kompleksów i czuje się nieatrakcyjna. Zaniżone poczucie własnej wartości powoduje więc poważne problemy psychiczne, co prowadzi to sytuacji, w której chory zaczyna się izolować od swojej grupy społecznej.<br />
<br />
Poczucie osamotnienieai niezrozumienia otoczenia sprawia, że osoba z łuszczycą powoli staje się ofiarą depresji. W takim przypadku metodą, która może mieć niebagatelne znaczenie dla chorego jest terapia grupowa, która daje mu możliwość wsparcia ze strony innych cierpiących na to schorzenie ludzi i możliwość dzielenia się swoimi problemami. Poczucie wspólnoty jest jest niezwykle istotnym elementem radzenia sobie z chorobą. Odnalezienie ludzi, którzy zmagają się z tą samą dolegliwością jest więc receptą na odzyskanie zdrowia psychicznego. Takie rozwiązanie pozwala zatem odzyskać pewność siebie oraz poczuć się potrzebnym i lubianym przez innych ludzi.<br />
<br />
Jaka jest zależność między depresją a tą wstydliwą chorobą skórną? Na to pytanie odpowie Monika Kotlarz-Koza.

Agorafobia to lęk przed otwartą przestrzenią. Najczęściej na ten rodzaj fobii cierpią młode kobiety. Chorzy boją się tłumu, otwartych przestrzeni, miejsc publicznych i samotnego podróżowania.

Zespół nadreaktywnego pęcherza (OAB, nazywany potocznie pęcherzem nadreaktywnym) objawia się częstym, niekontrolowanym oddawaniem moczu. Jest to powszechna, choć wstydliwa dolegliwość. Według ...

Daryfenacyna podawana jest w chorobach układu moczowego.

Autyzm to zaburzenie rozwojowe, w którym ważną rolę odgrywa funkcjonowanie mózgu. Choroba polega na odcięciu się człowieka od zewnętrznego świata, ograniczeniu wymiany informacji ze środowiskiem, ...

Dziecko z autyzmem obsesyjnie ustawia puszki.

ADHD to zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniem koncentracji uwagi. Objawy pojawiają się już w wieku przedszkolnym. Znana jest jednak także postać ADHD u dorosłych.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej określany jest skrótem ADHD. Objawami takiego zaburzenia zachowania są np. impulsywność czy nadmierna ruchliwość. U każdego dziecka jednak symptomy są zupełnie inne i cechuje je różna intensywność. Do tego objawy często zmieniają się wraz z wiekiem, więc jedne mogą się nasilać, a inne powoli ustępować. Szacuje się, że w okresie dojrzewania u około 30% chorych objawy wygasają, a ponadto połowa z nich będzie w wieku dorosłym zauważać u siebie jedynie pojedyncze symptomy.<br />
<br />
Wyróżnia się trzy podtypy tego zaburzenia. Pierwszy cechuje przewaga zaburzeń koncentracji (cierpią na niego zwykle dziewczynki), w drugim dominuje nadruchliwość oraz impulsywność, zaś trzeci jest mieszany (częściej zapadają na niego chłopcy).<br />
<br />
Optymizmu dodaje fakt, iż jedynie kilka procent osób, u których w dzieciństwie stwierdzono ADHD, w wieku dorosłym będzie przejawiało nadal pełne objawy choroby.<br />
<br />
Więcej na ten temat powie muzyk zespołu Big Cyc Krzysztof Skiba, który sam doświadczył ADHD.

Psychoza afektywna, a poprawnie psychoza schizoafektywna, to choroba mieszcząca się w obrazie klinicznym między typową postacią schizofrenii a zespołami afektywnymi – epizodem maniakalnym i ...

Pytania do eksperta

Czy gwałtowne ruchy głową u dziecka to oznaka choroby?

Moja 7 miesięczna córeczka, dotychczas rozwijająca się normalnie, nagle zaczęła rzucać główką w lewo i w prawo, robi to gdy siedzi mi na kolanach albo w bujaku. Czasem gdy daję jej butelkę. Zaczęło się to jakieś 2 tyg temu. Najpierw zaczęła kręcić główką w łóżeczku. Martwię się, czy nie jest to objawem jakiejś choroby? Jest bardzo żwawa, interesuję się wszystkim dookoła. (Zdrowie)
Odpowiada: lek. Karol Kaziród-Wolski
Odpowiadamy średnio od 4 do 24 godzin

Konsultanci działu Zdrowie

Mgr Marta Bednarska

absolwentka Wydziału Farmaceutycznego z Oddziałem Analityki Medycznej

Mgr Marta Bednarska
Lek. Tomasz Makos

absolwent Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Lek. Tomasz Makos
Lek. Monika Szlachta

absolwentka II Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.

Lek. Monika Szlachta
Wszyscy konsultanci »