Kraniotomia i kraniektomia

Zastosowanie kraniotomii i kraniektomii

Zabieg ten stosowany jest do:

• drenażu płynu mózgowo-rdzeniowego (wodogłowie);
• wstawienia głębokiego stymulatora mózgu w leczeniu choroby Parkinsona;
• pobrania małej próbki zmienionej chorobowo tkanki (biopsja);

• drenażu zakrzepu krwi (stereotaktyczna aspiracja);
• usuwania małych guzów i tętniaków.

Rodzaje kraniotomii

Duże i złożone zabiegi kraniotomii są często nazywane chirurgią podstawy czaszki. Te kraniotomie mogą obejmować usunięcie części czaszki. Często zachodzi konieczność przebudowy podstawy, co może wymagać dodatkowej wiedzy otolaryngologicznej. Ten typ kraniotomii może być używany do:

• usuwania dużych guzów mózgu, tętniaków lub naczyniaków;
• leczenia złamań czaszki, np. rany postrzałowej;
• usuwania guzów, które atakują części kostne czaszki.

Kto wykonuje zabieg kraniotomii i kraniektomii?

Kraniotomia wykonywana jest przez neurochirurga, który ma dodatkowe szkolenie w zakresie chirurgii podstawy czaszki. Neurochirurg może pracować z zespołem otolaryngologicznym oraz lekarzami specjalizującymi się w chirurgii plastycznej.

Jakie mogą być powikłania po zabiegu kraniotomii i kraniektomii?

W związku z tym, że zabieg wykonywany w obrębie kości czaszki jest zabiegiem związanym z dużym ryzykiem operacyjnym. Do częstych powikłań pooperacyjnych należą silne bóle głowy, zawroty, nudności. Ponadto mogą powstać krwiaki i obrzęk mózgu, który niekiedy może być przyczyną powtórnej kraniotomii. Czasami w trakcie zabiegu operacyjnego dochodzi do uszkodzenia struktur mózgowia. W związku z powyższym powikłaniem mogą pojawić się trudności z pamięcią, mową czasami dochodzi do paraliżu i osłabienia mięśni. Pacjenci po zabiegu kraniotomii przechodzą rehabilitację, nierzadko wielodyscyplinarną. Pracują z rehabilitantem, fizjoterapeutą oraz logopedą. W wyniku kraniotomii dochodzi także czasami do krwawienia wewnątrzczaszkowego lub do udaru mózgu.

Co należy robić po zabiegu?

Po zabiegu nie należy wykonywać prac domowych, dźwigać ciężkich przedmiotów. W miarę możliwości należy prowadzić bardzo oszczędzający tryb życia, a jeżeli to konieczne uczestniczyć w zajęciach rehabilitacyjnych. Nie należy namaczać szwów pod prysznicem, gdyż są one najczęściej zaopatrzone jałowym opatrunkiem w celu uniknięcia zakażenia. Szwy zdejmowane są w zależności od lokalizacji po 7 lub 14 dniach. Należy regularnie zgłaszać się na badania kontrolne i przyjmować ściśle zalecone leki. Po okresie rekonwalescencji należy stopniowo powracać do normalnej aktywności fizycznej poprzez stopniowe ćwiczenie wraz z fizjoterapeutą. Okres rekonwalescencji zazwyczaj w przypadkach niepowikłanych wynosi do 4 tygodni, jest to jednak bardzo indywidualne. W cięższych przypadkach rehabilitacja może trwać nawet kilka lat.