Trichotilomania

Trichotillomania to niemożność powstrzymania się od wyrywania włosów. Jest to zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. Osoba, która na nie cierpi, czuje napięcie, które narasta i ustępuje po wyrywaniu włosów. Przymusowa czynność wyrywania włosów daje uczucie ulgi i zadowolenia. Chora osoba uważa, że wielokrotne wyrywanie włosów w ciągu dnia może zapobiec jakimś wydarzeniom, które nastąpią, gdy tego zaprzestanie. Osoba taka zdaje sobie sprawę, ze jej postępowanie i myślenie są irracjonalne, ale lęk jest silniejszy.

Przyczyny trichotillomanii

Nie wiadomo, co powoduje trichotillomanię. Wiąże się ją w niektórych teoriach z

urazem okołoporodowym. Chory ukrywa przed rodziną swoje schorzenie i do lekarza trafia w późnym wieku. Eksperci uważają, że zachowania takie mogą być spowodowane brakiem równowagi w chemii mózgu. Tego typu zaburzenia psychiczne poprzedzone są wzrastającym poczuciem napięcia. Emocje narastają w chorym i muszą gdzieś znaleźć ujście. Po ataku chory odczuwa ulgę, a nawet zadowolenie. Zdarza się, że trichotillomania występuje z trichofagią, czyli z przymusem zjadania włosów. Takie problemy psychiczne wywołują częste bóle głowy, zaburzenia snu, a także osłabienie koncentracji.

Objawy trichotillomanii

Objawy choroby to łyse miejsca na głowie, rzadkie rzęsy i brwi lub ich zupełny brak. Częstym objawem są także brak koncentracji oraz częste bóle głowy. Trichotillomania odbija się także na psychice. Osoby na nią cierpiące bywają wstydliwe, czują się samotne, niezrozumiane. Izolują się, unikają kontaktu z innymi, by nikt nie dostrzegł ich problemu. Bojąc się reakcji bliskich, a także z lęku przed ośmieszeniem i poniżeniem, starają się ukryć swój problem. Unikają bliższych relacji z innymi ludźmi, a zwłaszcza bliskich kontaktów cielesnych. Czasem mają kłopoty z funkcjonowaniem w społeczeństwie. Przymus wyrywania włosów potrafi wypełniać im cały dzień i nie pozwala na myślenie o niczym innym. Chorzy mogą cierpieć na bezsenność. Czasem dochodzi nawet do prób samobójczych osób chorych.

Zapobieganie i leczenie trichotillomanii

W leczeniu trichotillomanii wykorzystuje się połączenie farmakoterapii z terapią behawioralno-poznawczą. W leczeniu farmakologicznym psychiatrzy stosują inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, a najnowsze badania naukowe doprowadziły do odkrycia N-acetylocysteiny – suplementu skutecznego w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej. Na środek w ramach badań klinicznych zareagowało 56% osób.

Ten sam aminokwas sprawdza się też w przypadku ludzi kompulsywnie obgryzających paznokcie. A co z wyrwanymi włosami? Czy łyse placki pozostaną już na zawsze? Jeśli w trakcie wyrywania nie doszło do uszkodzenia mieszka włosowego, włosy w końcu odrosną. Gdy po upływie miesiąca włosy nadal się nie pojawiają, warto udać się do dermatologa. Po zebraniu szczegółowego wywiadu oraz zbadaniu stanu skóry, lekarz będzie w stanie powiedzieć, jakie są rokowania. Być może konieczne będzie zastosowanie preparatów stymulujących porost włosów oraz regenerujących skórę.