Bóle głowy pourazowe – ostre i przewlekłe. Objawy i charakterystyka

Bóle głowy pourazowe pojawiają się wskutek urazu, zarówno bezpośrednio po nim, jak i później. Dolegliwości są najczęściej objawem wstrząśnienia bądź stłuczenia mózgu, a także zaburzenia krążenia krwi w mózgu. Dolegliwości manifestują się zwykle po upływie od kilku godzin do dwóch tygodni od zdarzenia.

Pourazowe bóle głowy dzieli sią na:

• ostry ból głowy pourazowy. Ból pojawia się bezpośrednie po urazie, często towarzyszą mu nudności i wymioty. Pourazowy ból ostry rozpoznaje się, gdy pojawi się w ciągu 7 dni od urazu i utrzymuje się nie dłużej niż do 3 miesięcy po urazie,

• przewlekły ból głowy pourazowy. Pojawiają się zawroty głowy, zaburzenia snu, kłopoty z pamięcią oraz koncentracją, szybkie męczenie się, pogorszenie nastroju. Jako przewlekły pourazowy ból głowy diagnozuje się ból, który rozwija się do 7 dni po urazie z cechami wstrząśnienia mózgu lub po łagodnych urazach, utrzymujący się ponad 3 miesiące po zdarzeniu.

Dolegliwości bólowe głowy po urazie mogą być również oznaką poważnych komplikacji w obrębie mózgoczaszki. Ciężkie urazy głowy sprzyjają na przykład tworzeniu się krwiaka nadtwardówkowego. Jego przyczyną jest pękniecie żył w mózgu. Na szczęście większość urazów głowy w przypadku wczesnego rozpoznania objawów niebezpiecznych powikłań i leczenia kończy się pomyślnie.

Dolegliwości w obrębie głowy, które pojawiają się po urazach, najczęściej określane są jako ból tępy o charakterze ściskania lub rozpierania. Może się zdarzyć, że ból początkowo jest łagodny, ale z czasem narasta, choć czasem pojawia się nagle i jest bardzo ostry.

Co charakterystyczne, bóle głowy pourazowe słabo reagują na leki przeciwbólowe. Często stają się bardziej dokuczliwe wskutek działania zimna, dotyku czy czynników psychologicznych. Często towarzyszą im zawroty głowy, zaburzenia równowagi, uczucie oszołomienia.

Ból tego typu nie zawsze jest silny, ale wymaga uwagi i obserwacji, ponieważ nawet niewielki uraz głowy może być niebezpieczny w skutkach. Dzieje się tak, ponieważ tkanka mózgowa i naczynia krwionośne w czaszce mogą ulec uszkodzeniu, co początkowo nie musi dawać objawów.

Po urazie w obrębie głowy pojawia się nie tylko ból, ale i opuchlizna (guz). Gdy w czaszce pojawi się zagłębienie, najpewniej doszło do jej pęknięcia. W takiej sytuacji prawdopodobnie pojawi się wodnisty wysięk z ucha lub nosa. W wyniku urazu osoba poszkodowana może głośno oddychać, mieć rozszerzone źrenice, czuć się zdezorientowana i senna. Czasem uraz głowy kończy się chwilową utratą przytomności.

Bóle głowy są dolegliwością powszechną. Różnią się przyczyną, a co za tym idzie również charakterem czy intensywnością, a także objawami towarzyszącymi. Warto wiedzieć, że najczęściej spotykane rodzaje bólu głowy to:

• bóle głowy pochodzenia naczyniowego: migrenowe, naczynioruchowe, w okresie przekwitania u kobiet, w nadciśnieniu i niedociśnieniu tętniczym, w miażdżycy,
• bóle głowy pourazowe,
• bóle głowy pochodzenia toksycznego,
• bóle nerwów twarzy i głowy, tzw. nerwobóle,
• bóle głowy w chorobach oczu, chorobach uszu, w chorobach zatok przynosowych,
• bóle głowy związane z zaburzeniami psychicznymi,
• bóle głowy w następstwie zmian w obrębie szyi i karku.

Leczenie bólu głowy zależy od stanu osoby poszkodowanej, a także charakteru bólu. Inaczej postępuje się przy bólu ostrym zaraz po zdarzeniu, a inaczej przy bólu przewlekłym. O ile osoba przytomna powinna po zdarzeniu chwilę poleżeć i odpocząć, o tyle do osoby nieprzytomnej należy wezwać pomoc medyczną.

Na czym polega pierwsza pomoc w przypadku urazu głowy? Poszkodowaną osobę (przytomną) należy posadzić lub położyć i przyłożyć do głowy lód (zawinięty w ściereczkę). Bardzo ważna jest obserwacja. Jeśli stan się pogorszy, należy wezwać pogotowie. Poszkodowanego, który stracił przytomność, należy ułożyć na boku (pozycja bezpieczna), a także wezwać pogotowie.

Poważne zranienia głowy zwykle wymagają leczenia w szpitalu. W przypadku bólu głowy po urazie, który ma charakter przewlekły, zaleca się stosowanie preparatów przeciwbólowych oraz pozostawanie w kontakcie z lekarzem.