Czas fibrynolizy

W celu zbadania czasu lizy euglobulin (ECLT) konieczne jest pobranie próbki krwi żylnej, najczęściej z żyły łokciowej. Osoba, u której będzie prowadzone oznaczenie, powinna być na czczo w chwili pobierania materiału do badań. Krew pobiera się do probówki zawierającej 3,8% cytrynian sodu. Otrzymane w ten sposób osocze cytrynianowe poddaje się następnie działaniu niskiego pH (poniżej 4). Prowadzi to do wytrącenia się, tzw. frakcji euglobulinowej osocza, to znaczy takiej, która jest pozbawiona większości występujących normalnie w osoczu inhibitorów plazminogenu (czyli substancji, które hamują powstawanie plazminy i fibrynolizę). W tak otrzymanej frakcji mierzy się następnie, w stałych warunkach temperatury, czas potrzebny do naturalnej lizy skrzepu euglobulin, czyli inaczej czas fibrynolizy. Prawidłowo powinien on wynosić od 100 do 300 minut. Czas ten jest uzależniony od ilości w osoczu fibrynogenu, plazminy i różnych aktywatorów plazminogenu (na przykład tkankowy aktywator plazminogenu).

Czas lizy skrzepu euglobulin ulega skróceniu w takich chorobach, jak np.:

• marskość wątroby – przyczyną jest upośledzona synteza białek układu krzepnięcia, w tym fibrynogenu;
• zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (zespołu DIC) – efekt zużycia fibrynogenu w procesach wykrzepiania, choć w przypadku DIC największe znaczenie w diagnostyce ma oznaczanie produktów degradacji fibryny, mianowicie D-dimerów;
• rak prostaty;
• wstrząs;
• zabiegi chirurgiczne w tkance płucnej z zastosowaniem krążenia pozaustrojowego;
• powikłania położnicze.

Do wydłużenia czasu fibrynolizy dochodzi w przypadku chorób, które prowadzą do upośledzenia naturalnych mechanizmów fibrynolitycznych, jak np. miażdżyca naczyń.

Jak widać, ocena czasu fibrynolizy jest istotnym badaniem w diagnostyce zaburzeń układu hemostazy.

Źródła

1. Rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe - aspekty kliniczne, laboratoryjne i terapeutyczne
2. Jastrzębska M. Diagnostyka laboratoryjna w hemostazie, OINPHARMA, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61364-05-4
3. Dembińska-Kieć A., Naskalski J.W., Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej, Urban & Partner, Wrocław 2009, ISBN 978-83-7609-137-2
4. Hyla-Klekot L., Kokot F., Kokot S. Badania laboratoryjne - Zakres norm i interpretacja, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2011, ISBN 978-83-200-4301-3