W tym artykule:
Sposób oznaczania i wartości prawidłowe czasu kefalinowego
W celu oznaczenia czasu kefalinowego pobiera się do badania próbkę krwi żylnej, najczęściej z żyły łokciowej. Do badania należy przygotować się jak do zwykłego badania krwi, tzn. należy być na czczo (co najmniej 8 godzin po ostatnim, lekkostrawnym posiłku). Należy pamiętać, że wynik może być niemiarodajny w przypadku kobiet w ciąży i kobiet w czasie miesiączki.
Materiałem biologicznym do badania czasu kefalinowego jest osocze cytrynianowe lub osocze cytrynianowe ubogopłytkowe. Otrzymujemy je poprzez umieszczenie próbki krwi w probówce z 3,8% roztworem cytrynianu sodu, w stosunku 9:1 (9 części osocza krwi i 1 cytrynianu). Do osocza cytrynianowego dodajemy następnie fosfolipid kefalinę i mierzymy czas do powstania w probówce skrzepu krwi. Wartość prawidłowa dla czasu kefalinowego mieści się w przedziale 65 - 80 sekund.
Interpretacja wyników oznaczania czasu kefalinowego
Do wydłużenia czasu kefalinowego dochodzi w przypadku:
- występowania hemofilii – jest to wrodzony, uwarunkowany genetycznie niedobór czynnika krzepnięcia VIII (hemofilia typu A), IX (hemofilia typu B), XI czynnika (hemofilia typu C); stany te wymagają stałego uzupełniania brakującego czynnika i monitorowania układu krzepnięcia (układu hemostazy), w przeciwnym razie mogą prowadzić do wystąpienia zagrażających życiu krwawień;
- wrodzonych niedoborów innych czynników wewnątrzpochodnej drogi aktywacji układu krzepnięcia;
- choroby von Willebranda – w chorobie tej dochodzi do upośledzenia adhezji płytek krwi i uszkodzenia VIII czynnika krzepnięcia, co prowadzi do zaburzeń hemostazy;
- stosowanie heparyny – w przypadku leczenia przeciwzakrzepowego heparyną niefrakcjonowaną należy monitorować stan układu krzepnięcia oznaczając czas kefalinowy lub (częściej) czas kaolinowo-kefalinowy;
- produktów degradacji fibryny – stanowią one inhibitor układu krzepnięcia i ich obecność w osoczu zaburza hemostazę.
Skazy krwotoczne naczyniowe lub płytkowe, a także niedobory czynników krzepnięcia drogi zewnątrzpochodnej nie prowadzą do zmian czasu kefalinowego.
Natomiast skrócenie czasu kefalinowego występuje w przypadku stanów nadkrzepliwości krwi. Należy także pamiętać, że na wynik badania ma wpływ zarówno sposób pobrania krwi, jak i sposób oznaczania w laboratorium i błędy w tych procedurach mogą przyczynić się do otrzymania błędnych wartości czasu kefalinowego.
Źródła
- Postępowanie w chorobie von Willebranda - zalecenia Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów
- Jastrzębska M. Diagnostyka laboratoryjna w hemostazie, OINPHARMA, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61364-05-4
- Jakob M., Normy laboratoryjne, Via Medica, Gdańsk 2010, ISBN 978-83-7555-232-4
- Brunzel N.A. Diagnostyka laboratoryjna, Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2010, ISBN 978-83-7609-264-5
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
