Endoskopowa biopsja przełyku

Wskazaniami do tego badania są długo trwające objawy choroby refluksowej przełyku (takie jak zgaga, cofanie treści żołądkowej do przełyku, chrypka, kaszel, ból w klatce piersiowej), w tym tzw. objawy alarmujące (które mogą sugerować, że w przełyku rozwija się nowotwór), jak zaburzenia połykania, bolesne połykanie, krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego, ubytek masy ciała, niedokrwistość z niedoboru żelaza. Biopsja przełyku jest również wskazana przy okresowej kontroli w przypadku wcześniejszego wykrycia tzw. przełyku Barreta. Zmiana ta polega na pojawieniu się w przełyku ognisk nabłonka walcowatego, który prawidłowo tam nie występuje i jest uznawana za stan przednowotworowy, na bazie którego częściej dochodzi do powstania nowotworu i z tego względu wymaga on co jakiś czas kontroli.

Przeciwwskazania są takie same, jak do badania endoskopowego i obejmują takie stany chorobowe, jak świeży zawał serca, ostra niewydolność oddechowa, niedociśnienie i wstrząs (zwłaszcza hipowolemiczny w przebiegu masywnego krwawienia z przewodu pokarmowego), niekontrolowane nadciśnienie tętnicze.

Biopsja przełyku jest dla pacjenta stresującym badaniem, jednak należy pamiętać, że wczesne rozpoznanie choroby nowotworowej zwiększa szanse na jej wyleczenie. Dlatego też nie należy obawiać się biopsji i nie zwlekać z badaniem, jeśli pojawią się niepokojące objawy.

Endoskopowa biopsja przełyku jest wykonywana przy użyciu endoskopu – giętkiej, cienkiej rurki z wbudowaną kamerą i wiązką światłowodu. Badanie jest wykonywane na czczo, gdyż zalegająca treść pokarmowa mogłaby zaburzyć widoczność obrazu. Podczas badania pacjent na ogół jest przytomny, znieczula się jedynie miejscowo gardło lidokainą, aby zmniejszyć odruch wymiotny przy wprowadzaniu do przełyku rury endoskopu. Znieczulenie ogólne stosuje się wyłącznie u pacjentów niewspółpracujących i u młodszych dzieci. Można również przed badaniem zastosować środki uspokajające, aby zmniejszyć związane z badaniem nieprzyjemne doznania.

Endoskop zostaje wprowadzony przez usta do przełyku. Jeśli przełyk jest skurczony i jego światło jest słabo widoczne, endoskop umożliwia wdmuchiwanie gazu, który rozszerza i wygładza fałdy śluzówki, poprawiając w ten sposób widoczność. Dzięki kamerze lekarz jest w stanie obejrzeć przełyk i zauważyć wszelkie nieprawidłowości. Jeśli dany fragment błony śluzowej przełyku wygląda inaczej niż powinien, z tego miejsca za pomocą wprowadzanych przez endoskop specjalnych kleszczyków pobiera się kilka wycinków, które następnie umieszcza się w formalinie i wysyła na badanie histopatologiczne. Samo pobranie wycinków jest dla pacjenta bezbolesne. Wynik tego badania otrzymuje się po pewnym czasie. Określa on, czy w pobranych wycinkach znajdują się komórki nowotworowe, a jeśli tak, to jaki jest to rodzaj nowotworu i jaki jest stopień jego zróżnicowania, co ma znaczenie przy wyborze metody leczenia i dla określenia rokowania.

Źródła

1. Zasady pobierania wycinków błony śluzowej w chorobach zapalnych przewodu pokarmowego
2. Konturek S. Gastroenterologia i hepatologia kliniczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006, ISBN 83-200-3188-5
3. Szczeklik A. (red.), Choroby wewnętrzne, Medycyna Praktyczna, Kraków 2011, ISBN 978-83-7430-289-0
4. Socha J. Gastroenterologia praktyczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1999, ISBN 83-200-2281-9