Leki GLP-1 a zdrowie kości. Badacze alarmują

Coraz szersze stosowanie leków z klasy GLP-1 w terapii otyłości i cukrzycy typu 2 skłania badaczy do uważniejszej oceny ich długofalowego bezpieczeństwa. Podczas dorocznego zjazdu American Academy of Orthopaedic Surgeons (AAOS) w Nowym Orleanie przedstawiono wyniki analizy opartej na pięciu latach dokumentacji medycznej dziesiątek tysięcy dorosłych z otyłością i cukrzycą typu 2. Z danych wynika, że w grupie osób przyjmujących leki GLP-1 częściej rozpoznawano osteoporozę, dnę moczanową oraz osteomalację. Badanie ma charakter obserwacyjny i nie zostało jeszcze opublikowane w recenzowanym czasopiśmie, dlatego nie pozwala przesądzić o związku przyczynowo-skutkowym.

Według informacji przekazanych przez AAOS ryzyko osteoporozy było wyższe o około 30 proc., osteomalacja występowała około dwa razy częściej, a częstość dny moczanowej była większa o 12 proc. Autorzy podkreślają, że wyniki należy interpretować ostrożnie, ponieważ nie wiadomo m.in., w jakim stopniu pacjenci dbali o dietę, aktywność fizyczną i podaż składników odżywczych, które mają znaczenie dla zdrowia kości.

Jednocześnie badacze apelują o czujność kliniczną. - Każdy lek, który jest wdrażany na tak szeroką skalę, wymaga wnikliwej oceny – szczególnie w ortopedii, gdzie otyłość i leczenie operacyjne często się pokrywają, a długoterminowy wpływ ekspozycji na agonistów receptora GLP-1 na zdrowie kości i stawów pozostaje słabo poznany - wskazał Muaaz Wajahahth z Michigan State University College of Human Medicine.

Potencjalnych mechanizmów jest kilka. Szybka redukcja masy ciała bywa związana z utratą masy mięśniowej, co może pogarszać stabilność i zwiększać ryzyko upadków, a ograniczenie apetytu może sprzyjać niedoborom witaminy D i innych składników potrzebnych do mineralizacji kości. Dr John Horneff z University of Pennsylvania, główny autor prezentowanej analizy, zwrócił uwagę, że zmiana masy ciała może wpływać na procesy budowy i przebudowy kości. Dodał także, że gwałtowne chudnięcie może przejściowo podnosić stężenie kwasu moczowego, co z kolei zwiększa ryzyko napadów dny moczanowej. Eksperci podkreślają, że potrzebne są dalsze badania, aby ocenić, u kogo ryzyko jest największe i jak je ograniczać w praktyce.

Źródło: The Independent