Mięczak zakaźny – jak leczyć u dzieci i u dorosłych?

Wirus mięczaka zakaźnego jest dwuniciowym wirusem DNA z rodziny wirusów ospy. Objawia się charakterystycznymi zmianami skórnymi w postaci grudek lub guzków. Chociaż w przebiegu choroby większość osób nie odczuwa dodatkowych dolegliwości, a schorzenie może ustąpić samoistnie, zaleca się wdrożenie odpowiedniej terapii. Leczenie mięczaka zakaźnego przyspiesza zanikanie zmian i zapobiega autoinokulacji, czyli dalszemu rozprzestrzenianiu się guzków.

Dlaczego mięczak zakaźny najczęściej atakuje dzieci?

Wirus MCV jest wysoce zakaźny, co oznacza, że rozprzestrzenia się z dużą łatwością. Do zakażenia może dojść w wyniku bezpośredniego kontaktu z zajętą skórą lub materiałem zakaźnym. Wobec powyższego skala zachorowań wśród najmłodszych nie powinna dziwić. Najwięcej zachorowań odnotowuje się wśród dzieci do piątego roku życia, u których nie wykształcił się jeszcze w pełni układ immunologiczny, a które przebywając w dużych skupiskach – żłobkach i przedszkolach, mają bezustanny kontakt z rówieśnikami. Do zakażenia mięczakiem może dojść podczas uprawiania sportu (gry kontaktowe), wycierania się tym samym ręcznikiem lub przez używanie wspólnych zabawek czy sprzętu gimnastycznego.

Jakie są objawy mięczaka zakaźnego i jak długo występują?

Objawy mięczaka zakaźnego są bardzo charakterystyczne, co ułatwia rozpoznanie i podjęcie decyzji o wdrożeniu terapii. Pierwotny wykwit ma postać pojedynczego guzka lub grudki o białej lub różowej barwie. Początkowo jego średnica nie przekracza 5 mm, jednak w ciągu następnych kilkunastu tygodni zmiana rośnie i może się rozprzestrzeniać na inne części ciała lub tworzyć skupienia.

U dzieci mięczak zakaźny rzadko pojawia się na dłoniach, zwykle występuje w zgięciach łokci i kolan, na twarzy, w tym również na powiekach. MCV niekiedy atakuje również dorosłych. Kiedy do zakażenia dochodzi drogą płciową, zmiany występują głównie w pachwinach, na udach, w okolicach narządów płciowych i na podbrzuszu.

Nieleczone zmiany ustępują samoistnie w czasie 9-12 miesięcy, jednak mogą utrzymywać się znacznie dłużej, nawet do kilku lat. Dłużej pozostają na skórze osób z obniżoną odpornością i atopowym zapaleniem skóry. U takich pacjentów choroba może też przybierać ostrzejszy przebieg.

Czym leczyć mięczaka zakaźnego u dzieci i dorosłych?

Osoba chorująca na mięczaka zakaźnego zaraża tak długo, jak długo utrzymują się zmiany. To oznacza, że nieleczony członek rodziny może rozsiewać wirusa na pozostałych domowników i choćby dlatego warto podjąć terapię. Leczenie mięczaka zakaźnego zwykle ma charakter miejscowy.

Jedną z klasycznych metod jest mechaniczne usuwanie zmian. W tym celu można wykorzystać krioterapię, łyżeczkowanie, elektrokoagulację lub laseroterapię (rzadkością są klasyczne zabiegi chirurgiczne). Wymienione zabiegi dermatologiczne są inwazyjne, mogą być bolesne i mogą pozostawiać blizny. Ze względu na wydłużony czas inkubacji wirusa po usunięciu guzków często dochodzi do nawrotów i zabieg trzeba powtarzać nawet kilkukrotnie. Alternatywnym rozwiązaniem jest farmakoterapia. Leczenie z wykorzystaniem preparatów bazujących na roztworach kwasu mlekowego, salicylowego lub wodorotlenku potasu również nie jest wolne od wad. Wodortlenek potasu ma np.: właściwości żrące, dlatego aplikacja na zdrową skórę może powodować bolesne poparzenia. Nie należy go stosować u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry.

Czy mięczaka zakaźnego można leczyć bezinwazyjnie i bezboleśnie? Tak, za pomocą naturalnych olejków eterycznych. Mollusan®MED to unikalna kompozycja ekstraktów roślinnych o działaniu przeciwwirusowym, przeciwbakteryjnym, przeciwgrzybiczym i łagodzącym, która przyspiesza walkę z mięczakiem zakaźnym. Podobnie jak preparaty apteczne, również Mollusan®MED ma postać płynu do aplikacji na zmiany. W przeciwieństwie do silnych kwasów nie ma właściwości żrących: jest łagodny i bezpieczny dla dzieci i osób z AZS. Regularne stosowanie środka pozwala na usunięcie guzków w ciągu 3-4 tygodni.

Czy można uchronić dziecko przed zakażeniem mięczakiem?

Profilaktyka mięczaka zakaźnego powinna obejmować dbałość o higienę, trudno jednak oczekiwać od dziecka, by nie dotykało niczego w przedszkolu czy w szkole. Warto przypominać dziecku, że nie należy dzielić się z kolegami ręcznikiem czy przyborami toaletowymi. W razie stwierdzenia u dziecka zmian skórnych trzeba pilnować, by maluch ich nie rozdrapywał. Bez względu na charakter zmian drapanie może doprowadzić do zakażenia bakteryjnego, a w przypadku MCV do samozakażenia innych partii skóry.