Niezwykłe badanie naukowców z Wrocławia. Naturalna substancja zwalcza raka?

Zespół z Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu i Uniwersytetu Wrocławskiego porównał działanie kurkuminy, berberyny, biochaniny A, kukurbitacyny E oraz CAPE – związku występującego w propolisie. Naukowcy chcieli ustalić, czy substancje te silniej oddziałują na komórki nowotworowe niż na prawidłowe. Analizowali zmiany w ich metabolizmie oraz zdolności do podziału, a także przeprowadzili wstępne testy toksyczności.

W badaniach uwzględniono szlak NF-κB, który uczestniczy w odpowiedzi komórek na stres i regulowaniu procesów zapalnych.

– NF-κB działa trochę jak centralny przełącznik, który zbiera sygnały stresu komórkowego i decyduje o tym, czy komórka uruchomi program zapalny, będzie walczyć o przetrwanie, czy zmieni swój metabolizm – wyjaśniła prof. Julita Kulbacka z Katedry i Zakładu Biologii Molekularnej i Komórkowej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu, cytowana w komunikacie uczelni.

Badane związki zakłócały funkcjonowanie mitochondriów, które dostarczają komórkom energię. W komórkach włókniakomięsaka spadek jej poziomu był większy niż w prawidłowych komórkach mięśniowych.

Każda z pięciu substancji wywoływała również cechy starzenia komórkowego, czyli stanu, w którym komórki tracą zdolność do dalszych podziałów. Najsilniejszy efekt zaobserwowano po zastosowaniu kurkuminy. W testach komórkowych wyraźnym działaniem na włókniakomięsaka wyróżniał się także CAPE.

Samo oddziaływanie na komórki nowotworowe nie przesądza jednak o przydatności substancji. Równie istotne jest to, jak dobrze toleruje ją organizm. Dlatego kolejną część doświadczeń przeprowadzono na larwach barciaka większego, wykorzystanych jako prosty model do wstępnej oceny toksyczności.

W testach na larwach najlepiej tolerowane były kurkumina i berberyna. CAPE oraz kukurbitacyna E wiązały się z większą śmiertelnością, natomiast najbardziej toksyczna okazała się biochanina A. Zestawienie tych wyników z obserwacjami komórkowymi pozwoliło badaczom wskazać najbardziej obiecujący kierunek dalszych prac.

– Nasze wyniki pokazują, że badane związki potrafią wybiórczo obciążać komórki nowotworowe, zaburzając ich metabolizm i pracę mitochondriów w większym stopniu niż komórki prawidłowe. Najbardziej zrównoważony profil miała kurkumina – podkreśliła prof. Kulbacka.

Wyniki nie dowodzą, że kurkumina lub pozostałe badane związki są skuteczne w leczeniu mięsaka u ludzi. Doświadczenia przeprowadzono na zwierzęcych liniach komórkowych i larwach. Pozwalają one wytypować substancje do kolejnych badań, ale nie stanowią podstawy do stosowania ich u pacjentów.

– Na razie dysponujemy wynikami badań laboratoryjnych i wstępnych testów na larwach barciaka. Kolejnym krokiem są bardziej zaawansowane modele in vivo oraz doprecyzowanie mechanizmu, dawkowania i formy dostarczania substancji – zaznaczyła prof. Kulbacka.

Dalsze doświadczenia mają więc wyjaśnić, jak wybrane związki działają w żywym organizmie i czy ich korzystny profil utrzyma się w bardziej złożonych warunkach. 

Źródło: PAP