Polak z niepełnosprawnością niewpuszczony na stok. "Ciekawe, co powiedzą paralimpijczykom?"

Karol Sekuła jest osobą z niepełnosprawnością; jego prawa noga jest całkowicie sparaliżowana. Nie przeszkadza mu to w realizowaniu pasji. Jednak zamiast na zwykłych nartach szusuje na urządzeniu o nazwie skibike. Jak sama nazwa wskazuje, przypomina ono rower, który zamiast kół ma płozy.

– Byłem ze swoim sprzętem już w 20 ośrodkach narciarskich we Włoszech i w 10 w Austrii. Nigdy nie miałem problemu z wjazdem na stok – tłumaczy w rozmowie z WP abcZdrowie. Okazało się jednak, że nie wszędzie akceptacja dla narciarzy z niepełnosprawnością jest taka sama.

– Specjalnie wynajęliśmy hotel, by rano szybko ruszyć na stok. Na początku było pięknie. Zjechaliśmy z żoną dwa razy, gdy nagle podjechało do nas na skuterach dwóch włoskich policjantów – wspomina Karol Sekuła. Funkcjonariusze poinformowali go, że musi opuścić trasę. Ponieważ nie mówili po angielsku, jedynie pokazywali na skibike Polaka. Gdy narciarz wyjaśnił, że ma sparaliżowaną nogę, policjanci odjechali. Para uznała sprawę za wyjaśnioną i wjechała na górę. Tam jednak czekał już na nich kolejny funkcjonariusz.

– Otrzymałem prosty komunikat: nie mogę w tym miejscu korzystać z mojego sprzętu. Moje pytania o podstawę prawną funkcjonariusz zbył, odsyłając mnie do ogólnej ustawy o sportach narciarskich. Zdenerwowany zadzwoniłem do austriackiej firmy, która wyprodukowała mój skibike. Gdy zapytałem, czy istnieją podstawy do odmowy, producenci dosłownie zdębieli. Nigdy nie spotkali się z taką sytuacją - relacjonuje mężczyzna.

Po dłuższej rozmowie policjant stwierdził, że sprzęt powinien być przypięty do ciała. Istnieją przepisy mówiące o tym, że w razie upadku narty powinny być zabezpieczone tak, by nie odjechały i nie stworzyły zagrożenia. Jak jednak tłumaczy Karol Sekuła, wystarczy tylko przypiąć skibike do ciała specjalną uprzężą. Ponadto funkcjonariusz wskazał na brak homologacji, co zdaniem Polaka jest absurdem – jest ona wymagana na oficjalnych zawodach, a nie w przypadku jazdy rekreacyjnej.

Zdaniem Karola Sekuły wystarczyłoby, gdyby policjant poinformował go o konieczności założenia specjalnej uprzęży, co nie byłoby dla niego problemem, bo dysponuje takim sprzętem. Zamiast tego otrzymał bezwzględny nakaz zejścia ze stoku.

Mężczyzna dokładnie przeanalizował włoską ustawę, na którą powoływał się mundurowy. Nie znalazł tam zakazu poruszania się na skibike'ach. Wręcz przeciwnie – przepisy wyraźnie mówią, że osoby z niepełnosprawnością mogą korzystać ze sprzętów dostosowanych do ich potrzeb. O wymogu homologacji również nie było mowy.

– Skontaktowałem się z włoskimi organizacjami zajmującymi się niepełnosprawnością. Interweniował też właściciel stoku, który był równie zszokowany zachowaniem służb – wspomina mężczyzna.

W jego sprawie interweniowała też Priska Garbin, kierowniczka działającego we Tyrolu Południowym Centrum Ochrony przed Dyskryminacją, która skontaktowała się w imieniu Karola Sekuły z włoską policją.

"Ponownie omówiłam pańską sprawę z policją. Potwierdzono mi warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby pańskie urządzenie mogło być używane na trasach narciarskich w Południowym Tyrolu:

• urządzenie musi posiadać homologację; odpowiedni numer homologacji musi być wybity na urządzeniu i wyraźnie widoczny,
• ponadto niezbędna jest linka zabezpieczająca dostarczona przez producenta i przewidziana jako integralna część urządzenia.

Jeśli powyższe wymogi zostaną spełnione według policji ze stoku urządzenie może być używane na trasach narciarskich" - czytamy w mailu, który Karol Sekuła otrzymał w odpowiedzi.

Podstawą do formalnego oprotestowania decyzji jest oficjalne stanowisko policji. – Długo nie mogliśmy się go doprosić. Skuteczna okazała się dopiero interwencja włoskiej organizacji – opowiada mężczyzna.

Zdaniem narciarza to żądanie pozbawione sensu: homologacja dotyczy sportu wyczynowego, a certyfikat CE nadaje się kaskom czy elektronice, a nie nartom. Dla Karola Sekuły cała sytuacja jest jaskrawym przykładem dyskryminacji. Dziwnym o tyle, że zaledwie kilkadziesiąt kilometrów dalej odbywa się właśnie zimowa paralimpiada.

– Ciekawe, czy paralimpijczyków, którzy po zawodach będą chcieli pojeździć rekreacyjnie po włoskich stokach, też będą z nich wyrzucać? – pyta retorycznie Polak.

Finalnie rodzina przeniosła się do innego hotelu i na inny, oddalony o kilkadziesiąt kilometrów stok. Tam nikt nie robił już żadnych problemów.

- Sam byłem świadkiem podobnej sytuacji – opowiada w rozmowie z WP abcZdrowie Rafał Szumiec, narciarz i szef klubu sportowego VeloAktiv. – Jeżdżę na monoski (pojedyncza, szeroka narta używana do jazdy przez osoby z niepełnosprawnością ruchową, przyp. red.) i kiedyś odwiedziliśmy jeden z polskich prywatnych ośrodków narciarskich. Nie wpuszczono tam na stok mężczyzny, który poruszał się na skibike’u. Właściciel ośrodka powoływał się na regulamin zakazujący korzystania z takiego sprzętu. Wywiązała się kłótnia, w wyniku której i nam chciano zabronić zjazdu. Na szczęście pomogło postraszenie mediami – wspomina narciarz.

Z jego doświadczenia wynika, że tego typu historie zdarzały się częściej w przeszłości, gdy ludzie dopiero oswajali się z narciarstwem osób z niepełnosprawnościami, a sam widok specjalistycznego sprzętu budził obawy.

- Jednak z czasem udało nam się te szlaki przetrzeć – podkreśla.