Proteinogram – charakterystyka, wskazania do badania, opis badania, normy, interpretacja wyników

Proteinogram to elektroforetyczne badanie krwi, które ma na celu rozdzielenie białka surowicy na poszczególne frakcje. Dzięki niemu można dokładnie określić ilości frakcji białkowych w surowicy krwi. Otrzymany wynik uznaje się za prawidłowy, gdy mieści się w granicach referencyjnych podanych przez laboratorium. Wykonanie proteinogramu zaleca się w przypadku nieprawidłowości wynikających ze stężenia białka całkowitego. Proteinogram wykonuje się, jeżeli zachodzą podejrzenia chorób, które związane są z nieprawidłową pracą wątroby.

Wydzielone w trakcie badania białka przemieszczają się w polu elektrycznym z różną szybkością. Możliwe jest oznaczenie składu i ilości procentowej poszczególnych białek. Z tego procesu można wydzielić pięć następujących białek:

• albuminy 35-30 g/l, stanowią 56-65% białka całkowitego;
• alfa1-globuliny 2-5%;
• alfa2-globuliny 7-13%;
• beta-globuliny 8-15%;
• gamma-globuliny 11-22%.

Badanie proteinogramowe należy wykonać przy podejrzeniu:

• stanów zapalnych;
• chorób wątroby;
• zespołu nerczycowego;
• chorób nowotworowych.

Z wynikami badania proteinogramowego należy niezwłocznie zwrócić się do swojego lekarza prowadzącego. Dzięki badaniom lekarz ma możliwość podjęcia odpowiedniego leczenia pacjenta. Warto pamiętać o tym, iż specjalista zawsze zleci wykonanie większej liczby badań naraz, w celu dokładniejszej diagnozy i rozpoznania podejrzewanego schorzenia.

Badanie jest szybkie i bezbolesne, jednak przed jego wykonaniem pacjent musi zastosować się do kilku wytycznych. 12 godzin przed badaniem proteinogramowym pacjent powinien pozostać na czczo. Jak najwcześniej rano należy zgłosić się do punktu pobrań krwi. Specjalista pobiera próbkę z żyły łokciowej pacjenta, a następnie wysyła ją do dalszej analizy. Przed wykonaniem pobrania krwi pacjent powinien poinformować specjalistę o chorobach lub lekach, które w tym czasie przyjmuje.

Normy białek mogą być różne i zależne od metody obowiązującej w danym laboratorium. Na każdym wyniku badań wypisane są granice i normy, dlatego pacjent może samodzielnie ocenić otrzymany wskaźnik. Jednak wartościami referencyjnymi dla białek w badaniu proteinogramu są ogólne przyjęte normy:

• białko całkowite – 60-80 g/l;
• albuminy –55-69%;
• α1-globuliny –1,6-5,8%;
• α2-globuliny –5,9-11%;
• β-globuliny – 7,9-14%;
• γ-globuliny – 11-18%.

Wzrost lub obniżenie stężenia danego białka w badaniu proteinogramowym może świadczyć o chorobach, lub stanach zapalnych. Wynik musi ocenić specjalista.

• Pierwotna marskość żółciowa wątroby - przyczyny, objawy, diagnostyka, sposoby leczenia
• Szpiczak mnogi - ryzyko, objawy, przebieg, stadia zaawansowania klinicznego
• Szpiczak to trudny przeciwnik

Wyniki badania proteinogramu muszą być ocenione przez specjalistę, ponieważ bardzo łatwo popełnić błąd w ich ocenie. Wzrost białka całkowitego może świadczyć o odwodnieniu organizmu, szpiczaku mnogim, ale również o makroglobulinemii Waldenstroma. Spadek białka całkowitego może oznaczać uszkodzenie wątroby, niedożywienie albo zespół nerczycowy.

Obniżone stężenie albumin może być oznaką chorób nerek, wątroby, niedożywienia, nadczynności tarczycy, chorób nowotworowych oraz może świadczyć o zaburzeniach trawienia.

Wyższy poziom albumin najczęściej świadczy o odwodnieniu. Jeżeli chodzi o γ-globuliny, to ich podwyższenie świadczy o marskości wątroby, zapaleniu wątroby lub szpiczaku mnogim.