Stent - rodzaje, wskazania, przeciwwskazania, przebieg zabiegu, powikłania

Stent to małe metalowe lub plastikowe implanty medyczne w kształcie walca o siateczkowatej strukturze, które są wszczepiane do ciała, aby przywrócić przepływ krwi lub wzmocnić naczynie krwionośne. Stenty są stosowane w medycynie interwencyjnej w miejscach, gdzie naczynie uległo zwężeniu bądź zablokowaniu.

Wymienia się cztery główne rodzaje stentów:

• stent klasyczny metalowy (BMS) - stentgrafty metalowe są zakładane po uprzednim rozszerzeniu naczynia krwionośnego za pomocą balonikowania,
• stent nasączony lekami (DES) - to inaczej stent naczyniowy, który uwalnia leki, takie jak sirolimus, ewerolimus i heparyna,
• stent bioresorbowalny (BVS)- stent samowchłanialny, którego działanie nie różni się od stentu BMS, ale ulega on wchłonięciu przez śródnabłonek leczonego naczynia i rozpuszczeniu.
• stent samorozprężalny - charakteryzuje się zmienną siłą rozpierającą, co pozwala na zmniejszenie ryzyka wystąpienia powikłań, na przykład zakrzepicy w stencie.

Stenty są stosowane w następujących przypadkach:

• zwężenie naczyń wieńcowych (choroba wieńcowa, dławica piersiowa, zawał serca),
• zwężenie naczyń obwodowych,
• zwężenie tętnic szyjnych,
• zwężenie dróg żółciowych,
• zwężenie dróg moczowych,
• zwężenie przełyku,
• tętniak aorty brzusznej,
• choroby płuc.

Założenie stentu jest procedurą medyczną, która może przynieść korzyści pacjentowi, ale istnieją przeciwwskazania, które wykluczują przeprowadzenie zabiegu. Zdarza się tak w przypadku uczulenia na składniki stentu, niestabilnej dławicy piersiowej, wstrząsu kardiogennego czy zakrzepicy.

Założenie stentu może być niemożliwe również w przypadku skomplikowanej anatomii naczynia krwionośnego lub w sytuacji, gdy ogólny stan pacjenta jest bardzo zły.

Procedura najczęściej wykonywana jest po uprzednim znieczuleniu miejscowym, co oznacza, że najpierw nakłuwa się skórę w miejscu, gdzie zostanie włożony cewnik do tętnicy. W trakcie tego procesu pacjent może odczuć pewien dyskomfort związany z podawaniem środka znieczulającego. Zazwyczaj procedura ma miejsce w obszarze tętnicy udowej, ramiennej lub pachowej.

Lekarz nakłuwa tętnicę i wprowadza cienki metalowy drucik zwany prowadnikiem za pomocą igły. Następnie zakłada się specjalną koszulkę naczyniową, która umożliwia wprowadzanie cewników potrzebnych do udrożnienia naczynia.

Kolejnym krokiem jest włożenie balonu do angioplastyki oraz stentu. W trakcie procedury pacjent otrzymuje heparynę, która pomaga w zmniejszeniu krzepliwości krwi, oraz kontrast niezbędny do wykonania zdjęcia rentgenowskiego i uwidocznienia obszaru poddawanego zabiegowi.

Następnie lekarz próbuje przejść przez zwężenie w naczyniu. Zazwyczaj w tym momencie przeprowadza się angioplastykę, co oznacza wprowadzenie cewnika z balonem i jego rozprężenie. Kolejnym etapem jest implantacja stentu, którego rodzaj jest dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Zabieg kończy się kontrolną angiografią z użyciem kontrastu w celu oceny przepływu krwi w naczyniu. Ostatnim krokiem jest usunięcie użytych narzędzi oraz założenie opatrunku.

Podczas procedury implantacji stentu do naczynia krwionośnego może wystąpić krwawienie, ból głowy, nudności, reakcja alergiczna na kontrast, nagłe zmiany wartości ciśnienia krwi, uszkodzenie tętnicy oraz pęknięcie stentu.

Możliwe powikłania to także zaburzenie funkcji nerek, stan zapalny naczyń krwionośnych, zakrzepica, zapalenie płuc, problemy z oddychaniem oraz arytmia.