Ta roślina od zawsze budzi respekt. Piołun nie bez powodu ma taką reputację

Piołun od początku był traktowany jak roślina z silnym działaniem. Już jego niewielka ilość daje intensywnie gorzki smak, który nie jest przypadkowy. Ta gorycz wynika z obecności specyficznych związków chemicznych odpowiedzialnych za konkretny wpływ na organizm.

Siła piołunu nie ma nic wspólnego z legendami, lecz z konkretnym i dobrze opisanym składem chemicznym. Najważniejsze są związki gorzkie, przede wszystkim absyntyna, która odpowiada za bardzo intensywny smak i dosadny sygnał dla układu trawiennego. Gorycze te drażnią receptory smakowe na języku, co na drodze odruchowej zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, żółci oraz enzymów trzustkowych, znacząco usprawniając procesy trawienne i przyspieszając pasaż jelitowy.

Piołun zawiera także olejki eteryczne z udziałem tujonu, czyli związku oddziałującego na układ nerwowy przy większych dawkach - współczesna fitoterapia precyzyjnie określa bezpieczne dawki, aby uniknąć jego neurotoksycznego działania, objawiającego się niepokojem czy drżeniem mięśni.

Oprócz tego w piołunie obecne są flawonoidy, kwasy fenolowe oraz garbniki o silnym działaniu antyoksydacyjnym i przeciwzapalnym.

Kluczowym elementem są również laktony seskwiterpenowe, gorzkie związki chemiczne, które wykazują właściwości przeciwpasożytnicze i przeciwbakteryjne, co sprawia, że wyciągi z piołunu są cenione w naturalnym wspieraniu mikrobiomu jelitowego.

W bardziej odległej przeszłości piołun pełnił przede wszystkim rolę rośliny wspierającej trawienie i regulację apetytu, czyli obszary, w których jego intensywna gorycz miała największą moc. Związki gorzkie obecne w liściach pobudzały receptory smaku. Taki bodziec uruchamiał reakcje ze strony przewodu pokarmowego. Oznaczało to zwiększone wydzielanie soków trawiennych oraz żółci, więc było to wykorzystywane przy uczuciu ciężkości po posiłkach i obniżonym apetycie.

Działanie piołunu nie było łagodne ani subtelne, dlatego stosowano go krótko i w niewielkich ilościach. Dawne opisy podkreślają, że jego zadaniem było znaczne pobudzenie trawienia, a nie długofalowe wsparcie diety. Ta intensywność działania tłumaczy, dlaczego piołun od zawsze traktowano jak roślinę wymagającą rozwagi.

Obawy wobec piołunu wynikały głównie z jego wpływu na układ nerwowy. Na celowniku był tujon obecny w olejkach eterycznych. W większych dawkach związek ten oddziałuje na przekaźnictwo nerwowe, dlatego dawniej łączono piołun z niepokojem, pobudzeniem oraz zaburzeniami koncentracji.

Takie reakcje były zauważalne przy nadmiernym lub długotrwałym stosowaniu. Stąd brało się przekonanie, że piołun wymaga kontroli i umiaru. Współcześnie wiadomo, że decydujące znaczenie ma dawka i forma użycia, a nie sama obecność tej rośliny.

Zła sława piołunu w dużej mierze ukształtowała się przez połączenie z absyntem, czyli wysokoprocentowym alkoholem aromatyzowanym tą rośliną. W XIX wieku napój ten stał się popularny, ale urósł do rangi przesady i niekontrolowanego spożycia alkoholu.

Objawy obserwowane u osób pijących absynt, takie jak halucynacje, drgawki czy stany lękowe, przypisywano bezpośrednio piołunowi i zawartemu w nim tujonowi. W rzeczywistości za te destrukcyjne skutki odpowiadała przede wszystkim skrajnie wysoka zawartość alkoholu (często powyżej 70 proc.) oraz zanieczyszczenia chemiczne (np. sole miedzi) dodawane do tanich, podrabianych trunków dla uzyskania charakterystycznego zielonego koloru.

To połączenie utrwaliło obraz piołunu jako rośliny budzącej lęk oraz nieufność. W kulturze pojawiły się opowieści o jego rzekomo nieprzewidywalnej wszechmocy na psychikę. Z czasem ten wizerunek oderwał się od faktycznego działania samej rośliny i zaczął funkcjonować jak uproszczony mit.

Współczesne podejście do piołunu opiera się na większej wiedzy o jego składzie oraz rzeczywistym działaniu, ale w dalszym ciągu przy jego nazwie apeluje się o ostrożność. Roślina ta nie zniknęła z obiegu, jednak jej miejsce jest bardziej ograniczone i dobrze określone. Piołun pojawia się dziś głównie w preparatach ziołowych do stosowania krótkotrwałego w ściśle kontrolowanych ilościach. Nie traktuje się go jak elementu codziennej diety ani uniwersalnego wsparcia. Wynika to z wysokiego stężenia substancji aktywnych, które przy nieodpowiednim użyciu mogą obciążać organizm.

Współczesna fitoterapia podkreśla znaczenie dawki, czasu stosowania oraz formy preparatu. Piołun jest rośliną niszową, ale nadal obecną, na szczęście wykorzystywaną rozważnie i bez dawnych uproszczeń.

Piołun jest rozważany w sytuacjach, gdy potrzebne jest krótkotrwałe, znaczne pobudzenie procesów trawiennych, głównie przy okresowym braku apetytu lub uczuciu ciężkości po posiłkach. Takie zastosowanie opiera się na jego silnej goryczy i solidnym składzie.

Związki gorzkie zawarte w piołunie zwiększają wydzielanie soków trawiennych oraz żółci, więc bywa to wykorzystywane przy spowolnionym trawieniu cięższych posiłków. W tradycyjnym użyciu piołun był także łączony z ograniczaniem nadmiernej fermentacji jelitowej oraz zmniejszaniem wzdęć. Obecne w nim olejki eteryczne i flawonoidy są opisywane jako związki o działaniu przeciwbakteryjnym oraz przeciwpasożytniczym, choć w tym zakresie dowody są ograniczone.

Jednocześnie są sytuacje, w których lepiej go omijać. Dotyczy to długotrwałego stosowania, wysokich dawek oraz osób wrażliwych na działanie związków aktywnych. Ostrożność zaleca się także przy problemach neurologicznych oraz w okresach zwiększonego obciążenia organizmu. Piołun nie jest rośliną do regularnego użycia ani do profilaktyki. Sens jego stosowania zawsze zależy od czasu oraz ilości, a nie od samej obecności w preparacie.

Piołun nie bez powodu od zawsze budził respekt. To roślina z silnym składem i mocnym działaniem, która wymaga umiaru i świadomości, a nie bezrefleksyjnego stosowania. Jego reputacja ma źródło w konkretnych właściwościach, a nie wyłącznie w mitach. Współczesne podejście pokazuje, że piołun ma swoje miejsce, ale jest ono dość ograniczone, nie dla każdego i wymaga rozwagi.

Źródła

1. NaukaJedzenia.pl