Pokaż kategorie abcZdrowie.pl
Pokaż kategorie

ADHD

ADHD jest to choroba definiowana jako zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. ADHD rozwija się u dzieci do 7. roku życia i chociaż z czasem jego objawy ustępują, a nawet całkowicie mogą wygasnąć w wieku dojrzewania, to zdarzają się przypadki ADHD u dorosłych. Objawy ADHD są bardzo różne i nie wszystkie występują u każdego dziecka z zespołem hiperkinetycznym. Do typowym objawów zalicza się nadmierną ruchliwość dziecka, brak koncentracji i zaburzenia emocjonalne. W leczeniu ważna jest psychoterapia, a także podawanie leków farmakologicznych. 


1. Przyczyny ADHD

ADHD (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder), inaczej zespół hiperkinetyczny, to jedno z zaburzeń zachowania zaklasyfikowane do grupy zaburzeń związanych z zachowaniami destrukcyjnymi. Człowiek, u którego obserwuje się ten rodzaj zaburzenia, charakteryzuje się agresywnością i stałymi problemami z zachowaniem norm społecznych oraz poszanowaniem praw innych osób. Dzieci z ADHD znacznie różnią się od swoich rówieśników – szybciej i mniej dokładnie wykonują zadania, męczy ich bezczynność i nuda, więc zaczynają rozrabiać. Znają reguły społeczne, ale mają problem z ich zastosowaniem. Nie zastanawiają się nad konsekwencjami swoich czynów. Często nie kończą rozpoczętych czynności, przechodząc do kolejnych.

Na rozwój ADHD u dzieci składa się kilka czynników. Ważną rolę odgrywają uwarunkowania genetyczne (gen kodujący receptor D4 i D5), a także zmniejszona aktywność dopaminy w strukturach mezolimbicznych i korowych. Do rozwoju choroby przyczyniają się także osłabione procesy hamowania neuronalnego. W rozwoju choroby dochodzi do zaburzeń równowagi między układem dopaminergicznym i noradrenergicznym.

Do czynników ryzyka choroby zalicza się urazy okołociążowe, niedotlenienie podczas porodu, uszkodzenie centralnego układu nerwowego, nikotynę i inne substancje psychoaktywne przyjmowane przez kobietę w ciąży, a także zespół FAS (ang. Fetal Alcohol Syndrome) pojawiający się w wyniku nadużywania alkoholu przez kobietę ciężarną.

2. Objawy ADHD

Na obraz ADHD składają się objawy z trzech różnych grup: nadruchliwości, impulsywności oraz zaburzeń uwagi. U różnych dzieci objawy z poszczególnych grup mogą być różnie nasilone. To znaczy, że u jednego dziecka mogą przeważać objawy nadruchliwości, a u innego dominujące będą zaburzenia uwagi. Z tego względu wyróżniono 3 podstawowe podtypy ADHD:

  • podtyp z przewagą zaburzeń koncentracji,
  • podtyp z przewagą nadruchliwości oraz impulsywności,
  • podtyp mieszany.

U chłopców częściej obserwuje się podtyp mieszany, natomiast u dziewcząt dominujący jest podtyp z przewagą zaburzeń uwagi. Warto zaznaczyć, że obraz ADHD zmienia się w czasie. Wraz z wiekiem z reguły obserwuje się zmniejszenie nasilenia objawów nadruchliwości oraz impulsywności, natomiast objawy związane z zaburzeniami uwagi zaczynają być bardziej wyraźne.
Do najbardziej charakterystycznych objawów ADHD zalicza się:

  • zaburzenia koncentracji uwagi,
  • impulsywność,
  • nadpobudliwość psychoruchową,
  • bieganie bez celu, podskakiwanie,
  • chwiejność emocjonalną,
  • gadatliwość,
  • łatwą rozpraszalność dziecka pod wpływem bodźców w otoczeniu,
  • nadmierną wrażliwość na bodźce środowiskowe,
  • agresywność,
  • stany lękowe,
  • zaburzenia mowy (opóźnienie rozwoju mowy, kłopoty z artykulacją, problemy ze strukturą zdania, nieprawidłowe układanie dźwięków),
  • trudności z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami,
  • zaburzenia snu (wczesne budzenie się, trudności z zasypianiem, niespokojny sen).

Zachowania dziecka wskazujące na ADHD:

  • stale wierci się na krześle, macha rękami i nogami,
  • nie chce kłaść się spać,
  • szybko ulega zdenerwowaniu,
  • dokucza i zaczepia rówieśników,
  • często przerywa lub przeszkadza innym,
  • nieumyślnie psuje zabawki,
  • nie potrafi skoncentrować się na jednej czynności,
  • nie pamięta szczegółów,
  • często gubi lub zapomina rzeczy.

ADHD może także występować u dorosłych. Osoby takie prowadzą chaotyczny tryb życia, łatwo ulegają uzależnieniom od substancji farmakologicznych i alkoholu. ADHD u dorosłych współistnieje często z innymi schorzeniami, jak depresja, lęk, choroba afektywna dwubiegunowa, niezdolność do nauki.

3. Diagnostyka i leczenie ADHD

ADHD rozwija się do 7. roku życia, a ciągłość objawów musi trwać co najmniej 6 miesięcy. W rozpoznaniu choroby główną rolę odgrywa przeprowadzony przez lekarza wywiad z dzieckiem oraz jego obserwacja. Gdy występuje brak uwagi, nadmierna aktywność i impulsywność dziecka, a także stały sposób zachowania się dziecka w co najmniej dwóch różnych miejscach (dom, szkoła), może wskazywać to na ADHD. Ważna jest także rozmowa z rodzicami na temat zachowania dziecka w różnych sytuacjach.

Leczenie ADHD opiera się głównie na podawaniu leku o nazwie metylofenidat. Jest to lek zaliczany do grona leków psychostymulujących – hamuje wychwyt zwrotny dopaminy ze szczeliny synaptycznej, a jednocześnie powoduje to zahamowanie wydzielania dopaminy do synapsy. Nie jest do końca znany mechanizm działania u dzieci nadpobudliwych, ale powoduje on uspokojenie oraz poprawia koncentrację uwagi. Jest to lek refundowany w Polsce. Wykazuje jednak pewne działania niepożądane, bowiem może powodować zaburzenia snu, apetytu oraz zahamowanie wzrostu. Ma także tendencję uzależniającą. Innym lekiem przepisywanym w leczeniu ADHD jest chlorowodorek atomoksetyny, który jest sympatykomimetykiem, inhibitorem presynaptycznego nośnika noradrenaliny i częściowo serotoniny. Pomocniczo w leczeniu ADHD stosowani są także agoniści receptorów alfa2-adrenergicznych, którzy powodują zmniejszone wydzielanie noradrenaliny, a także niektóre antydepresanty z grupy TLPD, SSRI oraz inhibitorów MAO-A. Gdy u dziecka występuje nasilona agresja, zaleca się podawanie haloperidolu.

Bardzo ważna w leczeniu ADHD jest psychoterapia i odpowiednie postępowanie z dzieckiem cierpiącym na nadpobudliwość psychoruchową. Zaleca się usystematyzowanie dnia codziennego, a także zlecanie dzieciom konkretnych, krótkich zadań do wykonania. W Stanach Zjednoczonych do leczenia tej choroby przepisywane są także pochodne amfetaminy, np. deksamfetamina. W Polsce nie są one jednak stosowane ze względu na silny profil uzależniający. Najnowsze badania wskazują jednak, że choroba ta u 70% przypadków ustępuje w wieku dojrzewania. Nie wiadomo, dlaczego tak się dzieje – prawdopodobnie w wyniku burzy hormonów oraz zmian w pracy mózgu. Nie wolno jednak pozostawiać do tego czasu dziecka bez jakiejkolwiek pomocy, ponieważ mogłoby to mieć niekorzystne dla niego skutki.

4. Statystyka występowania ADHD

Ocenia się, że ADHD dotyczy 3-8% dzieci w wieku 7-13 lat. W Polsce jest to około 80 tysięcy dzieci, czyli można się spodziewać, że 1/100 uczniów szkół podstawowych jest dotkniętych tym zaburzeniem. Z reguły ADHD rozpoznawane jest w momencie, kiedy dziecko rozpoczyna naukę w szkole podstawowej, pomimo iż zazwyczaj objawy zaczynają występować dużo wcześniej (w pierwszych 5 latach życia).

Z badań wynika, że ADHD w przeważającej ilości dotyczy chłopców. Ocenia się, że stosunek liczby chłopców z ADHD do liczby dziewcząt dotkniętych tym samym schorzeniem wynosi 4:1. Stwierdzono również, że mężczyźni, u których w dzieciństwie zdiagnozowano ADHD, rzadziej prezentują objawy związane ze schorzeniem w wieku dorosłym niż kobiety, u których takie rozpoznanie zostało postawione. Niestety, tylko około 20% chorych jest objętych leczeniem.

5. ADHD w cyklu życia

Zespół nadpobudliwości ma przebieg powolny i długoletni, jednak objawy występujące w trakcie choroby oraz płaszczyzny życia, na które wpływa zaburzenie, zmieniają się wraz z wiekiem pacjenta. Z wieloletnich badań wynikają dwa istotne wnioski. Pierwszy z nich stwierdza, że w okresie dojrzewania objawy ADHD zanikają u około 30% chorych. Trzeba również pamiętać, że dojrzewanie przebiega w sposób burzliwy u większości młodych ludzi. Nie należy więc wszystkich impulsywnych zachowań czy wybuchów złości u kilkunastolatka z rozpoznanym wcześniej ADHD przypisywać nasileniu objawów samej choroby. Zauważono, że w życiu dorosłym symptomy chorobowe zanikają u 50-70% pacjentów. Stwierdzono również, że pomimo iż chłopcy częściej zapadają na ADHD, to również częściej obserwuje się u nich wycofanie objawów w wieku dorosłym niż u dziewczynek.

Drugi wniosek z badań to stwierdzenie, że ADHD inaczej manifestuje się w okresie dzieciństwa, a inaczej w wieku dojrzałym. Można więc powiedzieć, że obraz tego zaburzenia ewoluuje. Biorąc pod uwagę wiek dziecka jako kryterium charakterystyki, można wyróżnić kilka znamiennych okresów w życiu osoby z ADHD. Każdemu z tych okresów można przypisać inne typy zachowań.

  • ADHD w okresie niemowlęcym oraz wczesnodziecięcym

Wcześniej wspomniano, że ADHD z reguły rozpoznawane jest dopiero w wieku około 7. roku życia. W pewnym momencie stwierdzono jednak, że objawy mogą być zauważalne już wcześniej. To, co może zwrócić uwagę rodzica, to: nadmierna ruchliwość w okresie pierwszych udanych prób chodzenia, zaburzenia łaknienia, zmniejszona ilość snu. W momencie, kiedy dziecko pójdzie do przedszkola, dołączają się liczne urazy, ryzykowne oraz brawurowe zachowania, wydłużenie czasu potrzebnego do wykonania podstawowych czynności.

  • ADHD w okresie szkolnym

Rozpoczęcie nauki w szkole jest momentem, kiedy objawy ADHD stają się najbardziej wyraźne. Jest to związane z ogromnymi emocjami, które towarzyszą temu wydarzeniu i przez to symptomy ulegają nasileniu. Pierwszym sygnałem są opinie na temat dziecka ze strony nauczycieli. Najczęściej do rodziców dochodzą informacje, że dziecko nie może wysiedzieć na lekcji, kręci się po klasie, jest głośne, przeszkadza innym uczniom, jest agresywne wobec rówieśników.

  • ADHD u dorosłych

Jak już wcześniej wspomniano, wraz z wiekiem objawy związane z nadruchliwością ustępują miejsca zaburzeniom uwagi. Niestety, potrafią one w dużym stopniu komplikować życie pacjenta. Mimo że objawy nie są wyraźnie widoczne dla otoczenia osoby z ADHD, to jednak po pewnym czasie mogą pojawić się problemy związane z pracą oraz osobistymi relacjami. Pacjenci z tym zaburzeniem postrzegani są często przez swoich bliskich jako osoby z trudnym charakterem. W pracy zyskują opinię niesumiennych pracowników.

Powikłania pojawiające się w przebiegu ADHD można podzielić w zależności od wieku pacjenta oraz grupy objawów, z którą są związane. Znając objawy ADHD oraz ich ewolucję wraz z wiekiem, łatwo jest przewidzieć niektóre niepożądane sytuacje i starać się im zapobiec. Jakie są powikłania charakterystyczne i najczęściej pojawiające się w konkretnej grupie wiekowej?

  • Okres wczesnodziecięcy – dla tej grupy wiekowej najbardziej charakterystyczne są objawy związane z nadruchliwością. Dziecko z ADHD często ulega urazom. Wypadki mogą być o tyle niebezpieczne, że dzieci z ADHD często starają się zaimponować swoim rówieśnikom poprzez brawurowe zachowanie. Sprawia to, że często posuwają się do ryzykownych zachowań, które mogą stwarzać dla nich większe niebezpieczeństwo niż rozbite kolano.
  • Okres szkolny – moment rozpoczęcia nauki w szkole jest dodatkowym czynnikiem nasilającym objawy ADHD. W tym czasie ruchliwość dziecka jest z reguły dodatkowo wzmożona. Może to skutkować jeszcze większym narażeniem na urazy oraz wypadki. Ponieważ dziecko zaczyna czytać oraz pisać, mogą się u niego ujawnić takie powikłania ADHD, jak dysleksja, dysgrafia, dysortografia. Dysleksją nazywane są trudności w nauce czytania oraz pisania występujące u dziecka prawidłowo rozwiniętego intelektualnie przy stosowaniu standardowych metod nauki. Dysgrafia obejmuje problemy związane z opanowaniem umiejętności prawidłowego pisania pod względem graficznym. W praktyce tego typu zaburzenie objawia się zniekształcaniem liter, nieumiejętnością ich odtwarzania oraz prawidłowego łączenia. Litery wyglądają tak, jakby były pisane drżącą ręką, są niejednakowej wielkości w obrębie wyrazu. W efekcie pismo osoby z dysgrafią jest niewyraźne lub nawet zupełnie nieczytelne. Należy pamiętać, że dysleksja czy dysgrafia wraz z ogólnym obrazem ADHD mogą być przyczyną problemów w szkole. Dzieci z tymi zaburzeniami z reguły osiągają gorsze wyniki w nauce niż ich rówieśnicy. Jeżeli odpowiednio wcześnie nie rozpocznie się pracy nad tym problemem, może to w przyszłości spowodować, że dziecko zakończy edukację na dużo niższym poziomie niż wynika to z jego możliwości intelektualnych. Warto również pamiętać, że u dzieci z ADHD często pojawiają się tiki. Są to nagłe, mimowolne ruchy lub dźwięki wydawane przez dziecko.
  • Okres dorosłości – pomimo iż w wieku dorosłym stosunkowo często dochodzi do wygaśnięcia objawów ADHD lub też znacznego ich wyciszenia, niestety mogą ujawnić się pewne powikłania choroby. Pacjenci z tym zaburzeniem dość często popadają w konflikt z prawem. Niestety, częściej również niż osoby niedotknięte tym problemem powodują wypadki drogowe. Bardzo groźnym powikłaniem, którego można jednak uniknąć, stosując odpowiednią profilaktykę, są uzależnienia. Zaobserwowano, że osoby z ADHD mają znaczną skłonność do uzależnień od alkoholu, narkotyków oraz papierosów. Warto również zwrócić uwagę na ewentualne powikłania dotyczące relacji z innymi ludźmi. Pomimo iż osoby z ADHD zakładają rodziny, to jednak zdecydowanie częściej ich małżeństwa się rozpadają. Jak zaobserwowano, w tej grupie osób zdarzają się również częściej wczesne, przypadkowe ciąże.

6. Zaburzenia emocjonalne w ADHD

ADHD obniża komfortu życia pacjenta. Wskutek choroby może rozwinąć się depresja. Depresja jest chorobą należącą do grupy zaburzeń nastroju i charakteryzuje się znacznym obniżeniem samopoczucia. Dodatkowo, dołączają się spowolnienie myślenia oraz spowolnienie ruchowe. Osoba z depresją jest smutna, apatyczna, wycofuje się z życia społecznego. Wydaje się, że nie widzi już sensu własnego życia. Niekiedy w przebiegu depresji występują objawy somatyczne (cielesne), np. przewlekłe bóle. Właściwie rozpoznana jest z reguły leczona połączeniem farmakoterapii oraz psychoterapii.

Innym powikłaniem emocjonalnym u osób z ADHD są zaburzenia lękowe. Warto rozróżnić pojęcia lęku oraz strachu, które z reguły w języku potocznym używane są zamiennie. Lęk jest stanem niepokoju bez ściśle określonej przyczyny. Osoba doświadczająca tego uczucia nie jest w stanie dokładnie określić, czego się boi, co stanowi dla niej zagrożenie. Natomiast w przypadku strachu jego przyczyna jest ściśle określona i realna. Zaburzenia lękowe mogą w znacznym stopniu upośledzać funkcjonowanie pacjenta. Mają wpływ na myślenie, emocje, a także zdrowie.

7. Mity na temat ADHD

Jeszcze do niedawna ADHD było błędnie postrzegane jako złe wychowanie lub też po prostu zły charakter dziecka. Mówiono w takich przypadkach, że dziecko jest zwyczajnie niegrzeczne lub rozwydrzone. Często używano określenia „trudne dziecko”. Ten pogląd prowadził do braku zrozumienia, dyskryminacji i krzywdzenia osób dotkniętych tym problemem.

ADHD jest chorobą, a nie zwykłą nieumiejętnością zachowania się w środowisku innych ludzi, wynikającą z błędów popełnianych przez rodziców w procesie wychowawczym. Bardzo ważne jest uświadomienie sobie, że dziecko dotknięte ADHD cierpi. Czuje, że różni się od rówieśników i jest przez to nieakceptowane, a w rezultacie odsunięte.

8. Życie z dzieckiem dotkniętym ADHD

Należy pamiętać, że ADHD nie dotyczy tylko osoby bezpośrednio dotkniętej tym schorzeniem. ADHD to problem całej rodziny pacjenta. Funkcjonowanie w jednym domu z osobą chorą na ADHD jest niezwykle trudne i wyczerpujące. Często prowadzi do frustracji, zmęczenia, poczucia bezradności i zniechęcenia. Bardzo ważne jest, aby rodzice dzieci dotkniętych ADHD jak najszybciej starali się zaakceptować sytuację. Wypieranie problemu lub też zwlekanie ze zwróceniem się o pomoc, w przypadku podejrzenia zaburzeń zachowania, opóźnia rozpoczęcie leczenia i wpływa negatywnie zarówno na dziecko, jak i jego otoczenie.

Pamiętajmy, że im szybciej dziecko zostanie prawidłowo zdiagnozowane oraz zostanie wprowadzone prawidłowe leczenie ADHD, tym szybciej zmniejszy się jego cierpienie. Z kolei skierowanie sprawy na właściwy tor daje też ulgę rodzicom – nie czują się już bezradni. Mogą również uzyskać informacje na temat fundacji oraz stowarzyszeń działających na rzecz dzieci z ADHD, w których spotkają się z innymi rodzinami dotkniętymi tym problemem i uzyskają wsparcie psychiczne, wskazówki oraz będą mogli wymienić się doświadczeniami.

Ważne jest, aby mieć świadomość, że zaniedbanie leczenia ADHD w dzieciństwie może mieć poważne konsekwencje w życiu dorosłym. Dorosłe osoby z tym zaburzeniem mają problemy z radzeniem sobie w życiu. Ludzie, którzy nie otrzymali pomocy w odpowiednim momencie, są bardziej podatni na uzależnienia oraz popadają w konflikt z prawem. Mogą cechować się większym stopniem agresywności. Trudno jest im znaleźć pracę, toteż często nie osiągają niezależności i zdani są na pomoc rodziny.

Marta Bednarska,
Komentarze (3)
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

ADHD - najnowsze pytania

grupy wsparcia i fora dyskusyjne

Artykuły ADHD
ADHD

Rodzice dzieci z ADHD - pytania

Jak poskromić niewłaściwe zachowanie dziecka z ADHD? Czy ADHD jest chorobą dziedziczną? Jak długo leczy się ADHD? Oto lista najczęściej zadawanych pytań przez rodziców dzieci z ADHD. Jakie jest prawdopodobieństwo, że rodzeństwo dziecka z ADHD r ... dziecka z ADHD również będzie dotknięte tym zaburzeniem. Jednak, jak wiadomo, ADHD należy do chorób o podłożu ... przekazali jednemu ze swoich dzieci geny odpowiedzialne za rozwój ADHD, to że przekażą je również innym. Nie...

ADHD

Rodzaje ADHD

Trudno bez zawahania stwierdzić, że chłopcy dużo częściej chorują na ADHD niż dziewczynki, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż trochę odmienny może być obraz tej choroby u dziewczynek, a co za tym idzie – ADHD u nich może być czasem mylnie lub wcale nierozpoznawane. Nadpobudliwość, impulsywność są najbardziej charakterystycznymi i najłatwiej zauważalnymi objawami ADHD. Często takie zachowanie dziecka np. w szkole nasuwa podejrzenie ADHD, szczególnie gdy dotyczy to...

ADHD

Diagnoza ADHD

W ostatnim czasie o ADHD mówi się znacznie więcej niż jeszcze kilka lat temu. To sprawia, że zesp ... jest pomoc większej liczbie dzieci cierpiących z powodu ADHD. Jak wygląda proces diagnozowania ADHD? Z jakimi chorobami można pomylić nadpobudliwość psychoruchową?  Diagnoza różnicowa ADHD Warto podkreślić wagę rzetelnej diagnozy przeprowadzonej według ... jedynie dla ADHD. Mogą mieć zupełnie inną przyczynę, np. występować w przebiegu różnych stanów chorobowych...

ADHD

Objawy ADHD

Objawy ADHD z reguły zauważane są przez osoby z otoczenia dziecka w momencie, kiedy rozpoczyna ono naukę w szkole ... ów diagnostycznych. Spis treści Kto choruje na ADHD? ADHD to skrót pochodzący od angielskiej nazwy – Attention Deficit ... ównież zespołem hiperkinetycznym. ADHD dotyka około 5% dzieci w młodszym wieku szkolnym i szacuje się, że wskaźnik ten może być ... pokazuje, że cechy nadpobudliwości psychoruchowej były wyraźne już wcześniej. Nadruchliwość w ADHD Objawy ADHD można...

ADHD

Leczenie ADHD

Mówiąc o metodach leczenia ADHD, należy przede wszystkim zaznaczyć, że terapia nie jest łatwa. Zwykle trwa kilka lat ... dziecka. Leczenie ADHD obejmuje metody farmakologiczne i psychoterapeutyczne. Spis treści Objawy ADHD ADHD, czyli zesp ... óc dziecku, musisz zrozumieć, że ADHD u dzieci to nie tylko problemy ze skupieniem uwagi czy ciągły ruch. Ta choroba zmienia sposób, w jaki dziecko się zachowuje, myśli i czuje. ADHD objawia się odrobinę inaczej u różnych dzieci. Niektóre będą...

ADHD

ADHD u dorosłych

Mogłoby się wydawać, że ADHD to choroba przede wszystkim dzieci i młodzieży. Jednak aż w około 65% przypadków objawy nadpobudliwości psychoruchowej utrzymują  się także w dorosłym wieku. Nie jest to dużym problemem, gdy ADHD zostało wcześniej zdiagnozowane i leczone. Trudności pojawiają się, gdy chory dopiero jako dorosły trafia do lekarza. Niestety, dorośli z ADHD są często ... terapii, na inne choroby. Rozpoznanie ADHD u dorosłego Jeszcze do niedawna problematyką ADHD u osób dorosłych zajmowano...

ADHD

Dziecko z ADHD w szkole

Według definicji ADHD, objawy nadpobudliwości muszą pojawić się przed siódmym rokiem życia. Często jednak dzieci ... . To właśnie wtedy rodzice zaczynają się szczególnie niepokoić. Różnice między dzieckiem z ADHD a jego r ... treści Objawy ADHD Nadmierna impulsywność i nadruchliwość negatywnie wpływają na ocenę zachowania dziecka przez nauczycieli ... ów, alkoholu), wagarowanie, przemoc itp. Dla zwiększenia komfortu życia dziecka z ADHD, adekwatnego wykorzystania jego...

ADHD

Przyczyny ADHD

Odkrycie przyczyn rozwoju ADHD od samego początku przysparzało naukowcom wiele problemów. Nadal nie do końca można ... . ADHD (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder), czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, wciąż pozostaje tajemniczym zaburzeniem. W trakcie badań przeprowadzanych nad ADHD pojawiało się wiele rozmaitych hipotez dotyczących przyczyn powstawania tego zjawiska. Spis treści Przyczyny ADHD Przez wiele lat dominował pogląd, że u podstaw...

Diagnoza ADHD

Test na ADHD

Nie ma jednego określonego testu na ADHD. Diagnoza zespołu nadpobudliwości psychoruchowej opiera się głównie na obserwacji dziecka oraz odwołuje się do doświadczenia diagnos

Leczenie ADHD

Jak radzić sobie z ADHD?

Nie ma leku, który pozwoliłby wyleczyć ADHD. Nie istnieją także metody psychoterapeutyczne, dzięki którym można by w pełni pozbyć się objawów nadpobudliwości.

lekarzy jest teraz online

Zapytaj lekarza
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500