Helicobacter pylori

Kiedy wykonywane jest badanie na obecność Helicobacter pylori?

Helicobacter pylori jest spiralną bakterią Gram-ujemną zaopatrzoną w kilka wici. Wypustki te umożliwiają poruszanie się i przenikanie poprzez śluz pokrywający ściany żołądka na powierzchnię komórek nabłonkowych - dzieje się to dzięki zdolności wydzielania ureazy, enzymu rozkładającego mocznik z krwi do jonu amonowego i wody. Jon amonowy alkalizuje otoczenie bakterii, co umożliwia jej przetrwanie w kwaśnym środowisku żołądka.

W wyniku rozwoju zakażenia bakterią wskazane jest wykonanie testów w przypadku:

• wrzodów dwunastnicy;
• wrzodów żołądka;
• zapalenia żołądka;
• zmian przedrakowych;
• resekcji żołądka z powodu wczesnego raka;
• raka żołądka w rodzinie;
• chłoniaka typu MALT żołądka;
• polipów gruczolakowatych żołądka.

Badania na obecność H. pylori stosowane są także do oceny skuteczności leczenia zakażenia tą bakterią.

Metody badania Helicobacter pylori

Sposoby badania Helicobacter pylori dzielimy na inwazyjne i nieinwazyjne.

Test na Helicobacter Pylori

Helicobater pylori to rodzaj bakterii znajdującej się w przewodzie... »

Metody nieinwazyjne

1. Test serologiczny (immunoenzymatyczny) - polega na oznaczeniu w surowicy krwi, ślinie lub moczu przeciwciał IgG przeciwko Helicobacter pylori. Swoistość badania jest stosunkowo niska i wynosi około 50%. W związku z tym, czasami prowadzona jest dodatkowa diagnostyka przeciwciał klasy IgA we krwi. Badanie obu klas immunoglobulin polepsza wartość diagnostyczną testu.
2. Test oddechowy - w tym teście pacjent połyka mocznik zawierający jeden z izotopów węgla C13 lub C14. Obecne w żołądku bakterie Helicobacter pylori rozkładają mocznik do wody i dwutlenku węgla. Podczas wydychania powietrza wychwytywane są próbki i poddawane analizie, mającej na celu oznaczenie ilości izotopu węgla pochodzącego z rozkładu znakowanego mocznika.
3. Posiew kału - polega na hodowaniu bakterii w specjalnych warunkach, na sztucznych pożywkach.
4. Wykrywanie antygenu H. pylori w próbce kału za pomocą specyficznych poliklonalnych przeciwciał i reakcji peroksydazowej.

Metody inwazyjne

Opierają się na pobraniu wycinka, tzw. biopsji błony śluzowej, w czasie endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego.
1. Test ureazowy - jeśli pobrany wycinek jest zarażony Helicobacter pylori, to użyty w teście ureazowym mocznik rozkładany jest przez bakteryjną ureazę. Produkty rozpadu mocznika zabarwiają wskaźnik zawarty w teście na fioletowo-czerwony kolor. Jest to metoda bardzo wiarygodna dla potwierdzenia infekcji oraz wyleczenia.
2. Hodowla bakterii - polega na hodowli bakterii pochodzących z wycinków tkanki na specjalnych pożywkach.
 3. Badanie histopatologiczne - przy ocenie histopatologicznych wycinków pod mikroskopem można również stwierdzić obecność bakterii. Stosuje się wybarwianie za pomocą eozyny lub hematoksyliny, czasami zmodyfikowaną metodą Giemsy lub metodą srebrową Warthina-Starry'ego.
4. Metod PCR - technika ta polega na namnożeniu specyficznego dla bakterii fragmentu DNA, kodującego toksyny cagA i vacA. Czułość testu na obecność w próbie DNA bakterii wynosi 50 - 60%.

Na początku stosuje się metody nieinwazyjne w celu wykrycia zakażenie H. pylori. Jeżeli te dadzą wynik ujemny, a dalej jest podejrzewana obecność tej bakterii stosuje się metody inwazyjne. Ważne jest, aby wykonać te badania, ponieważ nieleczone zakażenie H. pylori może spowodować ciężkie zapalenia błony śluzowej żołądka, chorobę wrzodową, a nawet może przyczynić się do rozwoju raka.