Torbielowatość nerek
Torbielowatość nerek to zaburzenie, w którym w nerkach pojawiają się liczne torbiele, które wraz z rozwojem organizmu powiększają się, dając obraz guzów w narządach. Choroba może rozwijać się w różnym stopniu w obu nerkach. Na skutek zmian torbielowatych występuje upośledzenie sprawności czynnościowej nerek, skłonność do przewlekłych, nawracających zakażeń, nadciśnienie tętnicze, a nawet mocznica. Torbielowatość nerek może być wrodzona (choroba dziedziczna) lub nabyta. W tej pierwszej zmiany w obu nerkach rozwijają się powoli, a ujawniają dopiero po 40 roku życia. Torbielowatość nabyta rozwija się u osób z przewlekłymi schorzeniami nerek, które są dializowane.
Klasyfikacja torbielowatości nerek
Wyróżnia się następujące rodzaje torbielowatości nerek:
-
wielotorbielowatość nerek autosomalna dominująca to choroba genetyczna
spowodowana produkcją nieprawidłowego białka odpowiedzialnego za powstawanie torbieli, które jest syntetyzowane w organizmie jeszcze przed urodzeniem, a torbiele w nerkach rozwijają się przez całe życie. Choroba zawsze dotyczy obu nerek.
- wielotorbielowatość nerek autosomalna recesywna jest to rzadko występująca choroba genetyczna, która rozwija się jeszcze przed urodzeniem. Choroba charakteryzuje się obecnością licznych torbieli w nerkach, a w niektórych przypadków również w płucach. W ciężkich przypadkach, urodzone dzieci umierają w ciągu kilku dni po urodzeniu, natomiast w pozostałych przypadkach upośledzona funkcja nerek pogłębia się w miarę postępowania choroby, doprowadzając w ciągu kilku miesięcy do rozwoju nadciśnienia tętniczego i i przewlekłej niewydolności nerek, co doprowadza do zaburzeń wzrostu i niedokrwistości.
- torbielowatość nerek nabyta występuje najczęściej u osób w przebiegu długotrwałych chorób nerek, niezależnie od ich przyczyny. Najczęściej dotyczy pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, dializowanych przez dłuższy okres.
Objawy, zapobieganie i leczenie torbielowatości nerek
Objawy torbielowatości nerek:
- obustronne wypełnienie bocznych części brzucha przez powiększone nerki,
- tępy ból brzucha lub okolicy lędźwiowej spowodowany rozciągnięciem torbieli lub uciskiem na sąsiednie narządy,
- ostry, nagły ból brzucha pojawiający się przy krwawieniu do torbieli, pęknięciu torbieli lub przy rozwoju zakażenia,
- nadciśnienie tętnicze,
- okresowy krwiomocz,
- zaburzenia zagęszczania moczu,
- bóle głowy.
Jeśli chodzi o torbielowatość nabytą, to schorzenie to najczęściej przebiega bezobjawowo, okresowo mogą pojawiać się bóle w okolicy lędźwiowej, nagły krwiomocz czy objawy kolki nerkowej.
W rozpoznaniu choroby przeprowadza się badanie urograficzne, scyntygrafię, ultrasonografię lub tomografię układu moczowego. Ponieważ torbielowatość nerek to choroba wrodzona, leczy się w zasadzie tylko schorzenia jej towarzyszące, np. zakażenia bakteryjne torbieli, nadciśnienie tętnicze czy kamicę nerkową. Około połowa przypadków kończy się rozwojem schyłkowej niewydolności nerek i koniecznością leczenia nerkozastępczego.
Artykuły Torbielowatość nerek
Badanie ogólne moczu jest to jedno z podstawowych i najważniejszych badań przeprowadzanych rutynowo i pozwalających na wykrycie wielu, czasem poważnych chorób, dotyczących nie tylko układu ...

Morfologia krwi jest podstawowym badaniem krwi, wykonywanym w celach diagnostycznych lub monitoringowych. W czasie badania ocenie ilościowej i jakościowej podlegają elementy morfologiczne krwi: ...
Kamica nerkowa jest jednym z najczęściej występujących schorzeń układu moczowego. Polega ona na obecności w drogach moczowych nierozpuszczalnych złogów, powstających wskutek wytrącania się ...






