Uzależnienie od heroiny

Heroina albo inaczej diamorfina należy do narkotyków twardych. Jest pochodną morfiny. Po raz pierwszy heroinę zsyntetyzował brytyjski chemik Alder Wright w 1874 roku. Heroina, podobnie jak morfina, wykazuje działanie przeciwbólowe, jednak w Polsce nie stosuje się jej w lecznictwie. Heroina ma właściwości silnie uzależniające. Nawet po pierwszym zażyciu narkotyku może dojść do uzależnienia psychicznego. Heroinizm to silnie degradujący człowieka nałóg. Uzależnienie od heroiny prowadzi, jak po równi pochyłej, w kierunku śmierci. Chory, nie mogąc opanować silnej psychicznej potrzeby ponownego zażycia heroiny, podporządkowuje całe swoje życie zdobywaniu i konsumowaniu narkotyku.

Charakterystyka heroiny

Heroina należy do opiatów, czyli substancji otrzymywanych z przetworów maku lekarskiego (łac. Papaver somniferum), które oddziałują na receptor opioidowy. Czysta heroina to biały lub lekko beżowy proszek, wysoko przetworzona substancja, która jest bardzo drogim narkotykiem. Tanią polską heroinę, tzw. „kompot”, produkuje się ze słomy makowej. Jest to gorzki płyn, o słodkim zapachu, w kolorze od jasno- do ciemnobrązowego. Istnieje też silnie zanieczyszczona odmiana heroiny o nazwie „brown sugar”. Ze względu na obecność domieszek i zanieczyszczeń w środkach sprzedawanych przez dealerów heroina może przyjmować barwę od białej do brązowej. Heroinę zalicza się do grupy depresantów, podobnie jak alkohol. Narkotyk bardzo szybko przenika barierę krew-mózg, wywołując euforię, błogostan i apatię.

Heroinę przyjmuje się zwykle za pomocą trzech dróg – dożylnie, donosowo w postaci tabaki albo wdychając opary podgrzewanej heroiny. Okres półtrwania narkotyku waha się od 15 do 30 minut. Heroina znosi uczucie bólu, działa depresyjnie na ośrodek oddechowy w mózgu i zwiotcza mięśnie. Wstrzyknięta dożylnie daje efekty działania już po kilku sekundach. Efekt narkotyczny może trwać nawet do ośmiu godzin, po czym pojawia się silna potrzeba ponownego zażycia narkotyku. Siła i czas działania heroiny zależą od cech indywidualnych człowieka, jak i sposobu podania narkotyku. Do typowych objawów zażycia heroiny zalicza się:

• zwężone źrenice,
• skąpe oddawanie moczu,
• skurczenie zwieraczy,
• spowolnione ruchy perystaltyczne jelit i żołądka,
• zaburzenia miesiączkowania u kobiet,
• błogostan, nirwanę, euforię,
• uczucie senności i ciepła,
• niewrażliwość na przykre doznania,
• zmniejszenie głodu,
• obniżone ciśnienie krwi,
• słabą reakcję źrenic na światło.

Skutki uzależnienia od heroiny

Heroina to bardzo silnie uzależniający narkotyk, który w wyniku postępującego rozwoju zjawiska tolerancji niejako zmusza jednostkę do ponownego sięgnięcia po substancję psychoaktywną i zwiększania dawki, by otrzymać zadowalające efekty. Silnie uzależnione od heroiny osoby przyjmują dożylnie jednorazowo dawkę około 20-40 mg, maksymalnie 60 mg. Takie stężenie narkotyku jest jednak śmiertelne dla osób mniej uzależnionych albo dopiero rozpoczynających zażywanie narkotyków. Na początku rozwija się uzależnienie psychiczne, zaraz potem uzależnienie fizyczne. Organizm domaga się heroiny, która została włączona do procesów metabolicznych człowieka. Heroinizm prowadzi do powolnej śmierci. Ludziom uzależnionym od heroiny praktycznie nigdy nie udaje się przezwyciężyć nałogu. Zazwyczaj nałóg bierze górę nad nimi.

Głód psychiczny stanowi główny czynnik zachęcający do ponownego zażycia heroiny. Narkoman w końcu traci kontrolę nad własnym życiem, koncentrując się jedynie na tym, by zdobyć narkotyk. Niejednokrotnie osoby uzależnione od opiatów porzucają rodzinę, szkołę, pracę, zrywają dotychczasowe przyjaźnie, kontakty i znajomości. Przestają dbać o swój wygląd, higienę i zdrowie. Wielu narkomanów zażywa heroinę w sposób ciągły, niekiedy przez wiele lat, wielokrotnie w ciągu doby, prowadząc do szeregu negatywnych konsekwencji dla swojego organizmu. Główne objawy somatyczne, świadczące o długoletnim zażywaniu heroiny, to:

• niepokój, spowolnienie psychoruchowe,
• obniżenie temperatury ciała,
• spadek ciśnienia krwi,
• osłabienie odruchu wykrztuśnego,
• wysychanie błon śluzowych,
• bladość skóry,
• uszkodzenie narządów miąższowych, np. wątroby i trzustki,
• zaburzenia hormonalne,
• zaburzenia układu immunologicznego,
• kacheksja,
• zmiany zapalne skóry,
• zapalenie naczyń żylnych i chłonnych,
• zakażenia, zatrucia, urazy,
• wczesna umieralność,
• zaburzenia seksualne,
• próchnica zębów,
• zaparcia, powstawanie kamieni kałowych.

Zespół abstynencyjny

Zażywanie dożylne heroiny jest niebezpieczne w związku z drogą podania narkotyku. Istnieje bowiem duże ryzyko przedawkowania, pojawienia się zatorów albo zarażenia się infekcjami bakteryjnymi lub wirusowymi (w tym HIV), zarówno ogólnoustrojowo, jak i w miejscu iniekcji. Osoby uzależnione od heroiny często łączą ze sobą różne substancje psychoaktywne, np. alkohol, amfetaminę, leki nasenne i uspokajające, co zwiększa dodatkowo ryzyko przedawkowania i zgonu. Objawy abstynencyjne mogą pojawić się już po ośmiu godzinach od ostatniego zażycia heroiny, osiągając największe nasilenie w drugiej lub trzeciej dobie. Objawy głodu fizycznego i psychicznego są źle tolerowane przez pacjentów.

Zwykle zespół abstynencyjny rozpoczyna się objawami grypopodobnymi – gęsią skórką, dreszczami, drżeniem mięśni, bólem kości i stawów, wysiękiem z nosa, łzawieniem oczu, ziewaniem, sennością, ogólnie złym samopoczuciem. Później dołączają dolegliwości bólowe, zaburzenia snu, zaburzenia gastryczne, wymioty, biegunka, nudności, wzmożona potliwość, wzrost ciśnienia krwi i przyspieszenie tętna. U niektórych mogą pojawić się: jadłowstręt, naprzemienne odczuwanie ciepła i zimna, bóle głowy, niepokój, drażliwy nastrój, bóle brzucha i męczliwość. Uzależnienie od heroiny, bez względu na motywację zażycia narkotyku, zawsze prowadzi do eskalacji problemów i śmierci „na raty”. Narkotyki, w tym heroina, nigdy nie są sposobem na rozwiązywanie życiowych trudności.