Chlamydia pneumoniae IgA, IgG, IgM

spis treści
rozwiń

Chlamydia pneumoniae łącznie z Mycoplasma pneumoniae i Legionella pneumophila należy do grupy, tzw. bakterii atypowych, które lokalizują się wewnątrzkomórkowo. Wywołuje ona infekcje dróg oddechowych w tym zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli oraz zapalenie płuc. Często infekcje te mają przebieg bezobjawowy lub z bardzo miernie nasilonymi objawami. Niekiedy jednak, oprócz objawów związanych z zakażeniem dróg oddechowych, jak kaszel, chrypka, ból gardła, pojawiają się także objawy ze strony innych układów, jak na przykład bóle i zapalenie stawów. Zakażenie Chlamydia pneumoniae może również stać się przyczyną zaostrzenia astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Podejrzewa się ją także o udział w uszkodzeniu śródbłonka naczyń, co sprzyja powstawaniu blaszek miażdżycowych. Ze względu na tak poważne powikłania infekcji Chlamydią pneumoniae bardzo istotne jest właściwe wykrywanie, a następnie leczenie tych chorób. Ponieważ bardzo trudno jest uzyskać Chlamydię w hodowli, ta metoda diagnostyczna jest obecnie zastępowana przez inne, dokładniejsze metody jak wykrywanie antygenu Chlamydii metodą immunofluorescencyjną, PCR, a przede wszystkim oznaczanie miana swoistych przeciwciał w surowicy krwi.

Zobacz film: "Jak radzić sobie z infekcjami u dzieci?"

1. Diagnostyka zakażeń Chlamydia pneumoniae

Istnieje kilka metod diagnostycznych służących do wykrywania zakażenia Chlamydią. Jedną z nich jest metoda hodowli w linii komórkowej, a materiałem do badania jest przede wszystkim wymaz z nosogardzieli lub popłuczyny oskrzelikowe. Jednak uzyskanie hodowli i potwierdzenie zakażenia tą metodą jest bardzo trudne.

Inna metodą jest wykrywanie antygenu metodą immunofluorescencyjną. Materiałem do badania są głównie popłuczyny oskrzelikowo-pęcherzykowe. Metoda ta polega na wykrywaniu specyficznych białek Chlamydii za pomocą swoistych przeciwciał znakowanych barwnikiem fluoresceiną.

Z kolei metoda PCR jest metodą powielania określonych fragmentów DNA Chlamydii pneumonice, za pomocą łańcuchowej reakcji polimerazy. Metoda ta jest bardzo skuteczna jednak ze względu na dość wysokie koszty raczej rzadko stosowana.

Obecnie najpowszechniej stosowane są metody serologiczne. Polegają one na wykrywaniu za pomocą różnych metod swoistych przeciwciał w surowicy krwi skierowanych przeciwko Chlamydia pneumoniae. Na podstawie ich miana w poszczególnych klasach (IgM, IgG, IgA) można potwierdzić lub wykluczyć zakażenie. Materiałem do badania jest surowica krwi żylnej, a jednym z najczęściej wykorzystywanych testów jest test ELISA.

2. Charakterystyka testu ELISA

Test ELISA w kierunku Chlamydia pneumoniae jest jakościowym i ilościowym testem, umożliwiającym oznaczenie we krwi swoistych przeciwciał przeciwko tym bakteriom. Służące do wykonania testu specjalne płytki są opłaszczone antygenami Chlamydii (stanowią one fazę stałą). Próbki surowicy krwi pacjenta dodawane są do studzienek z tymi antygenami. Jeśli występują w nich przeciwciała specyficzne dla danego antygenu, to następuje związanie przeciwciał z antygenami. Następnie wypłukuje się materiał niezwiązany, a później dodaje przeciwciała antyglobulinowe związane z enzymem (np. fosfatazą alkaliczną), które łączą się z przeciwciałami związanymi z antygenami w studzienkach płytek. Nadmiar koniugatu jest ponownie wypłukiwany, po czym dodaje się odpowiedni substrat, który wchodzi w reakcję ze skoniugowanym enzymem. W wyniku reakcji tworzy się barwny produkt. Intensywność zabarwienia odpowiada stężeniu związanego przeciwciała, które można obliczyć metodą fotometryczną. Test ten pozwala zarówno na wykrycie obecności przeciwciał jak i określenie ich miana.

3. Interpretacja wyników badań serologicznych w kierunku Chlamydia pneumoniae

W przypadku nowego zakażenia Chlamydią przeciwciała w klasie IgM pojawiają się po około 3 tygodniach, a w klasie IgG po około 6 - 8 tygodniach. W przypadku ponownej infekcji miano przeciwciał IgM jest niskie, natomiast następuje bardzo szybki wzrost miana przeciwciał w klasie IgG. W przypadku przewlekłej infekcji wzrasta miano przeciwciał w klasie IgA. Miano przeciwciał IgM powyżej 1:16 i IgG powyżej 1:512 potwierdza zakażenie. Podobnie wystąpienie serokonwersji, czyli 4-krotny wzrost miana przeciwciał w klasie IgM lub IgG między pierwszą, a drugą próbką pobraną w odstępie 3 tygodni, również potwierdza infekcję Chlamydia pneumoniae.

Następny artykuł: Odra IgG, IgM

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Podoba Ci się ten artykuł? Chcesz więcej? Polub
    i bądź na bieżąco!