Magnez w tabletkach. Eksperci ostrzegają przed częstym błędem

Magnez to składnik niezbędny do prawidłowej pracy organizmu: uczestniczy w setkach reakcji biochemicznych, pomaga utrzymać stabilny rytm serca, wspiera wytwarzanie energii i białek, a także jest ważny dla układu nerwowego, kości, odporności i gospodarki cukrowej. Czy jednak większość z nas faktycznie potrzebuje suplementów? Eksperci podkreślają, że w wielu przypadkach – nie. - Najważniejszy wniosek, którym bym się podzieliła, jest taki, że zwykle większość ludzi dostarcza sobie wystarczającą ilość magnezu, stosując zdrową dietę - zaznacza dr Noorhan Nassar z Houston Methodist.

Z podobnego założenia wychodzą dietetycy, przypominając, że żywność to nie tylko pojedynczy składnik w kapsułce, ale cały pakiet substancji odżywczych działających wspólnie. Jak ujęła to Bethany Doerfler z Northwestern Medicine, "magnez jako element matrycy składników odżywczych to właśnie to, co przyczynia się do korzyści zdrowotnych". Wśród suplementów jest wiele form magnezu, a dietetyczka Julia Zumpano wskazuje, że najczęściej polecany bywa glicynian magnezu, bo "najlepiej się wchłania i jest najlepiej wykorzystywany przez organizm".

Problem w tym, że preparaty dostępne w sprzedaży potrafią mieć bardzo różne dawki – od kilkudziesięciu do nawet kilkuset miligramów w porcji. Tymczasem przesada może skończyć się nie tylko biegunką, nudnościami i skurczami brzucha, ale też spadkiem ciśnienia, osłabieniem czy zaburzeniami oddychania. W skrajnych przypadkach zbyt wysokie dawki mogą wywołać groźne zaburzenia rytmu serca. Co ciekawe, przedawkowanie z diety jest mało prawdopodobne. - Zbyt duża ilość magnezu z pożywienia nie stanowi zagrożenia dla zdrowia u osób zdrowych, ponieważ nerki usuwają nadmiar z moczem - przekazuje NIH.

Dietetyczka Anna Taylor mówi wprost: - Najpierw jedzenie - to moja mantra. Najlepszym źródłem magnezu są m.in. zielone warzywa liściaste, rośliny strączkowe (np. ciecierzyca), orzechy, niskotłuszczowy nabiał oraz gorzka czekolada. Suplement warto rozważać dopiero wtedy, gdy lekarz podejrzewa niedobór albo gdy występują schorzenia zwiększające ryzyko jego rozwoju.

Źródło: The Independet