Pojawił się na bazarkach. Bywa nazywany "polską pistacją"

Jedna filiżanka ugotowanego bobu (ok. 170 g) dostarcza około 187 kcal, 13 g białka, 9 g błonnika, a także imponujące ilości folianów (40 proc. dziennego zapotrzebowania), manganu, miedzi i fosforu. Bób zawiera również żelazo, magnez, potas i witaminy z grupy B, niezbędne do funkcjonowania układu nerwowego i krwionośnego.

Bób jest naturalnym źródłem L-DOPA (lewodopa), związku, który w organizmie przekształca się w dopaminę – kluczowy neuroprzekaźnik odpowiedzialny za ruch, motywację i nastrój. To właśnie niedobór dopaminy odpowiada m.in. za objawy choroby Parkinsona. Badania kliniczne wskazują, że spożycie bobu może mieć działanie zbliżone do farmakologicznej terapii lewodopą, poprawiając funkcje motoryczne u pacjentów z tą chorobą.

Dzięki wysokiej zawartości potasu i magnezu bób sprzyja również zdrowiu układu sercowo-naczyniowego. Badania opublikowane w "JAMA Internal Medicine" wskazują, że dieta bogata w te minerały obniża ryzyko nadciśnienia i wspiera elastyczność naczyń krwionośnych.

Zawarte w bobie żelazo (ponad 10 mg na filiżankę w formie niehemowej) wspiera produkcję hemoglobiny i może zapobiegać anemii, zwłaszcza u kobiet i osób na dietach roślinnych. Żelazo najlepiej przyswaja się w towarzystwie witaminy C – warto więc serwować bób z cytrusami, papryką lub natką pietruszki.

Zobacz także: Napój gorszy niż słodkie batoniki. Główny winowajca cukrzycy

Bogactwo kwasu foliowego sprawia, że bób jest szczególnie cennym składnikiem diety kobiet planujących ciążę lub będących w jej pierwszych tygodniach. Foliany odgrywają kluczową rolę w rozwoju cewy nerwowej u płodu i mogą zmniejszać ryzyko wad wrodzonych nawet o 70–80 proc..

Antyoksydanty zawarte w bobie – m.in. witaminy C i E, cynk, beta-karoten oraz mangan – wspierają układ odpornościowy i mogą chronić komórki przed uszkodzeniami oksydacyjnymi. Badania laboratoryjne potwierdzają ich zdolność do zwiększania aktywności glutationu – jednego z najważniejszych antyoksydantów w organizmie.

Bób jest sycący i ma niski indeks glikemiczny. Wysoka zawartość błonnika i białka pomaga kontrolować apetyt i wspiera stabilny poziom cukru we krwi. Badania wykazują, że diety bogate w roślinne białko i błonnik sprzyjają redukcji masy ciała oraz poprawiają metabolizm lipidów.

Wzdęcia to najczęstszy efekt uboczny spożycia bobu, ale można go uniknąć, stosując kilka sprawdzonych trików:

• moczenie – przed gotowaniem warto moczyć bób przez minimum 8–12 godzin, zmieniając wodę co kilka godzin,

• gotowanie z ziołami – dodanie do garnka kminku, majeranku, kopru włoskiego lub imbiru pomaga złagodzić fermentację w jelitach,

• odsączenie wody po gotowaniu – nie używaj wody z gotowania bobu do dalszych potraw – zawiera większość substancji wzdymających;

• obieranie ziaren – usunięcie cienkiej, woskowatej skórki ułatwia trawienie;

• stopniowe wprowadzanie – jeśli nie jadasz bobu regularnie, wprowadzaj go do diety stopniowo, w niewielkich ilościach.

Bób to coś znacznie więcej niż sezonowa przekąska. Kluczem jest jego odpowiednie przygotowanie i regularne spożycie w ramach zróżnicowanej diety. To nie tylko smaczna, ale i niezwykle funkcjonalna strączkowa siła natury.

Dominika Najda, dziennikarka Wirtualnej Polski

Źródła

1. JAMA Internal Medicine
2. Nutrition Reviews
3. Healthline