Opracowali alternatywę dla Ozempiku. Jedna dawka działa 70 dni

Obecnie leki z grupy analogów inkretyn, takie jak semaglutyd czy tirzepatyd, pomagają kontrolować poziom glukozy we krwi i zmniejszać masę ciała. Ich wadą jest jednak konieczność regularnego przyjmowania - najczęściej raz w tygodniu lub codziennie w postaci tabletek.

Badacze postanowili podejść do problemu inaczej. Opracowali niewielką cząsteczkę kolistego DNA, która zawiera instrukcję produkcji długo działających hormonów inkretynowych. Po podaniu do mięśnia i zastosowaniu elektroporacji - krótkiego impulsu elektrycznego ułatwiającego wniknięcie DNA do komórek - organizm sam zaczyna wytwarzać białko terapeutyczne.

- Chcemy podać lek tylko raz i sprawić, by działał naprawdę długo. Zamiast dostarczać gotowy lek, który organizm szybko usuwa, przekazujemy komórkom instrukcję, jak same mają go produkować - wyjaśnia dr Ebony Gary, główna autorka badania.

W badaniach przedklinicznych pojedyncza dawka eksperymentalnej terapii utrzymywała aktywne stężenie hormonów inkretynowych nawet przez 70 dni. W tym czasie u myszy obserwowano trwały spadek masy ciała oraz poprawę kontroli glikemii.

Naukowcy porównali nowe rozwiązanie z semaglutydem. Po zakończeniu podawania semaglutydu zwierzęta zaczynały ponownie przybierać na wadze. Tymczasem u myszy, które otrzymały jedną dawkę DNA, korzystne efekty utrzymywały się także po zakończeniu okresu obserwacji.

Zespół wykorzystał również sztuczną inteligencję do zaprojektowania nowej cząsteczki nazwanej pSynCretin. Łączy ona cechy hormonów GLP-1 i GIP oraz działa na oba receptory jednocześnie - podobnie jak tirzepatyd stosowany w leku Mounjaro. Także w tym przypadku pojedyncze podanie wywoływało długotrwałą utratę masy ciała u zwierząt.

Autorzy badania zwracają uwagę, że leki inkretynowe mogą mieć szersze działanie niż tylko wpływ na masę ciała i poziom cukru. Coraz więcej danych wskazuje, że u części pacjentów poprawiają również przebieg przewlekłych chorób zapalnych, takich jak łuszczyca czy zapalenie stawów.

- Wciąż nie wiemy, jakie są wszystkie efekty działania tych cząsteczek poza wpływem na masę ciała i glikemię. Coraz więcej obserwacji sugeruje, że mogą oddziaływać również na układ odpornościowy - podkreśla dr Gary. Badacze uważają, że opracowana platforma może w przyszłości znaleźć zastosowanie także w dostarczaniu innych białek terapeutycznych wykorzystywanych w leczeniu chorób przewlekłych.

Źródło: Wistar Institute, Trends in Biotechnology