Psychologia kliniczna - co to jest, cele, metody badawcze

Psychologia kliniczna to złożony i zróżnicowany dział psychologii, który zajmuje się szeroką gamą zaburzeń psychicznych, emocjonalnych i behawioralnych oraz leczeniem chorób mózgu. Niektóre z częstszych zaburzeń, które możne leczyć psycholog kliniczny, obejmują trudności w uczeniu się, nadużywanie substancji psychoaktywnych, depresję, lęk i zaburzenia odżywiania. W ujęciu formalnym psychologię kliniczną należy rozumieć, jako badanie jednostek poprzez obserwację lub eksperymentowanie z zamiarem promowania zmian.

Początki psychologii klinicznej obejmują pracę austriackiego psychoanalityka Zygmunta Freuda. Był on jednym z pierwszych specjalistów, którzy przyjęli teorię, że chorobę psychiczną można leczyć poprzez rozmowę z pacjentem. To właśnie jego podejście zapoczątkowało naukowe zastosowanie psychologii klinicznej.

Psychologia kliniczna zaczęła być jednak prawdziwie znana i wykorzystywana pod koniec XIX wieku. W tym czasie psycholog ze Stanów Zjednoczonych Lightner Witmer po raz pierwszy uleczył chłopca, który miał trudności w uczeniu się.

W 1896 r. Witmer otworzył pierwszą klinikę psychologiczną, która zajmowała się niepełnosprawnymi dziećmi. W 1907 roku wprowadził zaś po raz pierwszy termin"psychologia kliniczna" w swoim czasopiśmie psychologicznym, zwanym "The Psychology Clinic". Od tego momentu Witmer jest uznawany za "ojca" psychologii klinicznej.

Celem psychologii klinicznej jest pomoc w zrozumieniu problemów pacjentów, a następnie wyleczenie ich. Psychologowie kliniczni muszą dostosować plany leczenia do każdej indywidualnej osoby, ponieważ różni ludzie mają różne problemy i inaczej reagują na różnorodne formy terapii.

W psychologii klinicznej można korzystać z kilku rodzajów psychoterapii. Wielu psychologów klinicznych łączy je tak, aby dopasować je odpowiednio do pacjenta. Specjaliści mogą wprowadzać chorym między innymi terapię behawioralną, psychoterapię grupową, terapię rodzinną lub psychoanalizę.

Psycholodzy kliniczni działają na podstawie trzech głównych kategorii takich jak: ocena (w tym diagnoza), leczenie i badania. Podczas oceny specjaliści przeprowadzają i interpretują testy psychologiczne. Robią to po to, by przeanalizować inteligencję pacjentów lub ich inne zdolności. Ich celem może być także wywołanie takich cech psychicznych chorych osób, które pomogą w zdiagnozowaniu konkretnego zaburzenia psychicznego.

Nie ma jednego testu, który ostatecznie wskazuje, że ktoś ma chorobę psychiczną. Dlatego też w psychologii klinicznej diagnozuje się zaburzenia psychiczne, gromadząc kompleksowe informacje dotyczące zdrowia psychicznegopacjenta. Psycholog bierze pod uwagę całe życie i pochodzenie chorego. Chodzi tutaj o płeć, orientację seksualną, kulturę, religię, grupę etniczną danej osoby oraz jej status społeczno-ekonomiczny.

Kolejnym narzędziem diagnozy w psychologii klinicznej jest rozmowa, podczas której psycholog obserwuje pacjenta i współpracuje z nim. Poprzez zadawanie pytań o objawy psychiczne, lekarz bada, czy dana osoba cierpi na omamy i halucynacje, urojenia, depresję lub czy ma objawy maniakalne. Psycholog analizuje także czy chory odczuwa lęk i czy cierpi na niektóre zaburzenia osobowości (na przykład schizotypowe zaburzenie osobowości) i zaburzenia rozwojowe.

Kiedy psycholog określi już chorobę psychiczną, na którą cierpi pacjent, kolejnym krokiem jest leczenie.

Terapia dyskusyjna (psychoterapia) w psychologii klinicznej jest zwykle uważana za pierwszy etap pomocy, który może pomóc pacjentowi cierpiącemu na chorobę psychiczną. Terapia jest istotna w polepszeniu komfortu życia pacjenta.