Szkolenia z medycyny pola walki muszą być obowiązkowe. "W sytuacji wojny nie będzie czasu"

Dr płk Jarosław Kowal, zastępca dyrektora WIM ds. operacyjnych oraz zastępca komendanta Centralnego Szpitala Klinicznego MON, mówił dla PAP o przygotowaniach cywilnych szpitali do współpracy z wojskową służbą zdrowia w razie konfliktu zbrojnego lub zdarzeń masowych. Ekspert zaznaczył, że od grudnia prowadzone są konferencje na ten temat, jednak to nie wystarczy w razie ataku zbrojnego.

– Ale chcę to powiedzieć jasno: na wojnę nie przygotują nas konferencje. Przygotują nas decyzje, obowiązkowe standardy i wdrożenia – zaznaczył.

W dalszej części wywiadu dr płk Kowal pytany o to, czy Polska jest dziś przygotowana na masowy napływ rannych w razie konfliktu, podkreślił, że system istnieje, ale wymaga dalszego uszczegółowienia – "szczególnie w zakresie poziomów referencyjności i jasnego przypisania odpowiedzialności". – W sytuacji wojny nie będzie czasu na ustalanie, kto za co odpowiada – powiedział.

Ekspert odniósł się także do systemowego szkolenia lekarzy. – My proponujemy trzystopniowy model kompetencji. Podstawowy poziom powinien objąć 100 proc. personelu – każdy lekarz i pielęgniarka muszą umieć zatamować masywny krwotok, odbarczyć odmę prężną, zapobiec hipotermii. To są czynności, które realnie ratują życie w pierwszych minutach. Wyższe poziomy – dla wybranych ośrodków i wąskiej grupy specjalistów – powinny obejmować zaawansowaną chirurgię urazową, intensywną terapię i medycynę taktyczną. Ale to musi być decyzja systemowa, nie dobrowolność – powiedział.

Zaznaczył przy tym, że wciąż brakuje lekarzy wojskowych – wakaty liczone są w setkach. – Skala odejść absolwentów wojskowego kierunku lekarskiego jest wysoka. Powody są proste: wynagrodzenia, brak jasnej ścieżki kariery, niepewność. Bez poprawy warunków służby nie odbudujemy kadry – podkreślił.

Dr płk Jarosław Kowal został też zapytany o to, czego możemy uczyć się z doświadczeń Ukrainy w zakresie organizacji wojennej opieki medycznej. Jego zdaniem na wojnie dominują obecnie drony, charakter obrażeń się zmienił, problemem jest też wydłużony czas ewakuacji.

– Dlatego tak ważne jest pierwsze ogniwo – przeszkolony personel, który potrafi utrzymać rannego przy życiu, zanim trafi on do ośrodka wyższego poziomu. Druga lekcja jest brutalna: nawet 30-40 proc. personelu może odpaść z powodu przeciążenia psychicznego. To nie są pojedyncze przypadki, to codzienny kontakt z amputacjami, masywnymi krwotokami, rozległymi ranami. Jeśli nie zadbamy o odporność psychiczną personelu, system się wykruszy – podsumowuje.

Źródło: PAP, Puls Medycyny