Pokaż kategorie abcZdrowie.pl
Pokaż kategorie

Objawy depresji

Ludzie cierpiący na depresję mogą doświadczać objawów o odmiennym charakterze i różnym nasileniu, a liczba tych objawów również może być zróżnicowana. Wskazuje się cztery ogólne dziedziny, do których zaliczyć można cechy zespołu depresyjnego. Są to – afekt, poznanie, zachowanie, funkcjonowanie fizyczne. Depresja jest jednym z poważnych zaburzeń ogólnie zwanych zaburzeniami nastroju. Ma to związek z przejawami nietypowych uczuć czy nastrojów, stanowiących podstawowe cechy tego stanu.

1. Objawy osiowe i wtórne depresji

Depresja ze względu na swą złożoną naturę ma szereg różnych objawów. W szpitalnym lecznictwie psychiatrycznym częściej spotyka się rozwinięte formy depresji, które nasileniem swoich objawów nie nastręczają lekarzowi trudności w postawieniu rozpoznania. Lekarz pierwszego kontaktu w swoim gabinecie w większości przypadków ma do czynienia z mało nasilonymi objawami zaburzeń depresyjnych. Takie sytuacje sprawiają trudności diagnostyczne.

Podział depresji na epizod depresyjny, zaburzenia depresyjne nawracające i dystymię, należącą do grupy uporczywych zaburzeń depresyjnych, ma swoje odzwierciedlenie między innymi w nasileniu i rodzaju objawów prezentowanych przez chorych.

Na obraz kliniczny epizodu depresyjnego składa się szereg charakterystycznych cech, nazywanych też objawami podstawowymi albo osiowymi (stanowiącymi centrum zespołu), oraz licznych nieswoistych objawów wtórnych. Symptomy wtórne mogą być odmienne u różnych chorych i prawdopodobnie wynikają z reakcji pacjenta na pojawienie się objawów podstawowych. Do objawów osiowych należą: obniżenie nastroju, osłabienie tempa procesów myślowych i ruchowych, objawy somatyczne i lęk.

2. Objawy afektywne depresji

Symptomy depresji w wymiarze afektywnym mogą być następujące: ambiwalencja, brak źródeł satysfakcji, utrata poczucia humoru, utrata szacunku do siebie samego, poczucie braku wartości i własnej bezużyteczności, osłabienie związków emocjonalnych (apatia), obniżony nastrój, smutek, nadmierne lub nieadekwatne poczucie winy, poczucie bezsilności, podwyższona lub obniżona reaktywność emocjonalna, skłonność do irytowania się, złość, koncentrowanie się na uczuciach depresyjnych, utrata motywacji, anhedonia (brak lub utrata zdolności odczuwania przyjemności).

Typowe objawy depresji, to: przygnębienie, smutek, obniżony nastrój, poczucie pustki i bezradności. Niekiedy najbardziej widoczna jest drażliwość (szczególnie u dotkniętych depresją dzieci). Co więcej, nie wszyscy ludzie, którzy są przygnębieni, odczuwają smutek czy depresję jako taką. Mogą mówić o utracie zainteresowania tym, co ich dotychczas ciekawiło i o zaniku odczuwania przyjemności, o zniechęceniu, poczuciu beznadziejności, apatii. Nic ich nie cieszy – nawet to, co wcześniej wywoływało pozytywne uczucia, w tym – praca, wypoczynek, kontakty społeczne, seks itp. Kontakty z rodziną i przyjaciółmi, wcześniej sprawiające przyjemność, nie wydają się im już pociągające, a nawet kojarzą się im negatywnie.

Osoba chora na depresję może mieć trudności z myśleniem o czymś, co powinna zrobić, co mogłoby złagodzić depresję choćby tymczasowo. Nawet kiedy uda jej się wykonać ważne zadanie, odczuwa niewielką satysfakcję. Niektórzy ludzie w głębokiej depresji swą utratę zadowolenia porównywali do widzenia świata w czerni, bieli i szarości, bez żadnych kolorów. Według wielu badań nad dotkniętymi depresją, doświadczenie utraty zainteresowania sprawami, które dotąd uważane były za ważne, i zanik odczuwania przyjemności stanowią najpowszechniejsze cechy zespołu depresyjnego.

Chorzy żyją w stanie stałego smutku i przygnębienia. Nie są w stanie odczuwać radości, szczęścia czy satysfakcji. Bywa, że stają się zobojętniali na wszystkie wydarzenia, które toczą się wokół nich. Osoby cierpiące na depresję tracą zainteresowanie dotychczasowymi zajęciami czy hobby. Do tego dołączają się takie objawy, jak: poczucie własnej bezwartościowości i winy, uporczywe myśli na temat własnej śmierci i samobójstwa. Objawy te są bardzo poważne, dlatego ważne są skuteczne metody leczenia depresji, by je zminimalizować.

3. Objawy poznawcze depresji

Uważa się, że depresja jest zaburzeniem myślenia w takim samym stopniu, w jakim stanowi ona zaburzenie nastroju. Do charakterystycznych objawów depresji w tym obszarze można zaliczyć: negatywne oczekiwania (poczucie beznadziejności), negatywną samoocenę, negatywną interpretację doświadczeń, myśli samobójcze, trudności w podejmowaniu decyzji, poczucie „rozsypania”, nadmierne skoncentrowanie na sobie, trudności w koncentracji, skupianie się na przeszłości, skłonność do generalizowania, schemat myślowy ofiary (poczucie bezradności), zniekształcenia poznawcze (niewłaściwe wzorce myślenia), ruminacje (obsesyjne myśli), zaostrzenie lub osłabienie percepcji, brak elastyczności.

Ludzie w depresji zazwyczaj negatywnie myślą o sobie samych, o swoim otoczeniu i o przyszłości. Uważają się za niekompetentnych i miernych, przejawiają bezlitosny krytycyzm wobec własnych czynów i cech. Często też czują się winni, kiedy rozpamiętują swe pozorne braki. Dlatego niska samoocena jest powszechnym atrybutem depresji. Jednostka może się czuć niezdolna do kierowania swoim życiem i do rozwiązywania problemów. Może spostrzegać swoje życie i swoją przyszłość jako szare i pozbawione przyjemności, czując, że zmiana tej sytuacji jest nie tylko bezcelowa, ale i w gruncie rzeczy nieosiągalna. U ludzi dotkniętych depresją powszechne są przekonania, odzwierciedlające brak nadziei dotyczący własnej zdolności osiągnięcia upragnionych celów, a wynikająca z tego rozpacz może doprowadzić do myśli o śmierci czy nawet odebrania sobie życia.

Bardzo ponure i samokrytyczne myślenie w rzeczywistości wprowadza ludzi w głębszą depresję lub przedłuża ten stan. Negatywne myśli są zazwyczaj irracjonalne i wyolbrzymione, a jednostka zupełnie inaczej interpretuje siebie i świat, kiedy cierpi na depresję niż wtedy, gdy jest zdrowa. Obok negatywnego myślenia, depresję cechują często zaburzenia przebiegu procesów umysłowych, takich jak: koncentracja uwagi, podejmowanie decyzji i funkcjonowanie pamięci. Osobie dotkniętej depresją ogromną trudność może sprawić nawet dokonywanie prostego wyboru, a decydowanie w ważnych sprawach wydaje się w ogóle wykraczać poza jej możliwości. Osoby z rozpoznaną depresją ponadto zauważają u siebie pogorszenie pamięci.

Zdarza się, że chorzy z zaburzeniami depresyjnymi miewają urojenia (nieprawidłowe konstrukcje myślowe, uważane przez chorego za prawdziwe; najczęściej są to myśli absurdalne, tzw. urojenia nihilistyczne – chorzy twierdzą, że nie żyją lub jakaś część ich ciała obumarła) oraz omamy (halucynacje, mogą być: wzrokowe, słuchowe, dotykowe, smakowe, węchowe).

4. Objawy behawioralne depresji

Typowe objawy depresji w wymiarze behawioralnym, to: zaburzenia poziomu aktywności (hiper- lub hipoaktywność), działania agresywne lub destruktywne, napady płaczu, próby samobójcze, spowolniona lub niewyraźna mowa, popadanie w uzależnienia, ogólna impulsywność, zachowania sprzeczne z osobistym systemem wartości, destrukcyjne zachowania kompulsywne, pobudzenie lub spowolnienie psychomotoryczne, zachowanie „acting-out” (wyładowywanie się), zachowanie „giving-up” (poddawanie się), przejawianie perfekcjonizmu.

Z powodu swej apatii i obniżonej motywacji osoby w depresji wycofują się z aktywności społecznej i ograniczają swoje typowe zachowania. W przypadku ciężkiej depresji chory może przez długie okresy pozostawać w łóżku. Niejednokrotnie unika interakcji społecznych, głównie z powodu utraty motywacji i zainteresowania światem. Depresja może się objawiać spowolnieniem tempa myślenia i kojarzenia oraz osłabieniem pamięci. Chorzy zaczynają się wolniej poruszać i ściszać mowę. Niekiedy zdarza się, że zupełnie zamierają w bezruchu. Stan taki nazywamy osłupieniem.

Często obserwuje się rzeczywiste zmiany w poruszaniu się, zwane zmianami psychoruchowymi, które przyjmują formę spowolnienia lub też pobudzenia i niepokoju. Niektóre osoby dotknięte depresją mogą mówić i poruszać się wolniej niż zazwyczaj, na ich twarzy nie widać ożywienia, wydaje się, że ich oczy i usta opadają, jakby pod jakimś ciężarem. Kiedy się wypowiadają, robią przerwy i używają niewielu słów, mówią monotonnym głosem, nie starają się utrzymywać kontaktu wzrokowego.

Inni chorzy z kolei wykazują pobudzenie – są niespokojni, nie przestają się poruszać, ruszają rękami, kręcą się, dotykają własnego ciała, gestykulują. Pobudzenie psychoruchowe można częściej obserwować u tych osób cierpiących na depresję, które doświadczają ponadto objawów lękowych, a spowolnienie psychoruchowe uważa się za bardziej charakterystyczne dla „czystej” depresji.

5. Objawy somatyczne depresji

Depresja jest poważną chorobą psychiczną, która wymaga odpowiedniego leczenia. Jest to schorzenie, które w większości kojarzone jest z zaburzeniami nastroju, smutkiem i wewnętrznym cierpieniem. Jednak ciało ludzkie jest nierozerwalnie związane z umysłem. Dlatego też nie można oddzielić sfery psychicznej od somatycznej. Mówiąc o problemach psychicznych, należy mieć na uwadze fakt, iż wiele schorzeń psychicznych wywołuje zaburzenia somatyczne. Również w depresji mogą one występować.

Objawy somatyczne to wszelkie dolegliwości fizyczne, które pojawiają się w trakcie choroby. Mogą one być wynikiem zaburzeń psychicznych, ale również być znakiem, że coś złego dzieje się z organizmem. Ciało i umysł człowieka są jednym, nie można oddzielić jednego od drugiego. Dlatego też w momencie, kiedy pojawiają się problemy psychiczne, także ciało cierpi.

W depresji następuje szereg zmian w funkcjonowaniu mózgu. Zaburzony zostaje odbiór i przetwarzanie informacji zarówno z zewnątrz, jak i z wnętrza organizmu. Zmiany w układzie hormonalnym i nerwowym wywierają duży wpływ na organizm i jego funkcjonowanie. Występowanie objawów somatycznych jest częste u osób z depresją.

Objawy somatyczne występujące w depresji mogą być bardzo uciążliwe i dodatkowo pogarszać samopoczucie chorego. Problemy psychiczne w połączeniu z problemami fizycznymi pogłębiają złe samopoczucie i utwierdzają chorego w jego negatywnych sądach. Odczuwanie dolegliwości fizycznych jest dużym utrudnieniem funkcjonowania.

Obok zmian zachowań ruchowych, w przebiegu depresji zauważa się także zmiany dotyczące apetytu, snu i energii. Chorzy bardzo często skarżą się na obniżony poziom energii. Pacjenci narzekają na zniechęcenie i apatię, czują się ociężali i mało ruchliwi, brakuje im wigoru, by podjąć się jakichkolwiek zadań i je zakończyć. Zmiany wzorca snu należą do cech charakterystycznych depresji i mogą przyjmować różne formy: trudności z zasypianiem, niedosytu lub nadmiaru snu. Pogrążone w depresji osoby czasami przeżywają to, co określa się mianem „wczesnego budzenia się”, zazwyczaj towarzyszą temu trudności z ponownym zaśnięciem.

Podobnie zmiany łaknienia mogą przyjmować formę zwiększonego bądź zmniejszonego apetytu z towarzyszącymi temu przybraniem na wadze lub utratą masy ciała. Niektóre osoby jedzą więcej, a inne mniej, kiedy są w depresji, i wydaje się, że te wzorce odpowiadają wzorcom snu (zwiększona ilość snu i nadmierne łaknienie). Przyjmowanie pokarmów ma na celu nie tylko dostarczenie organizmowi energii, ale również wszystkich niezbędnych do jego funkcjonowania składników. Dlatego też dieta chorego powinna być urozmaicona, a w razie potrzeby należałoby włączyć do niej suplementy diety. Mają one na celu uzupełnienie braku witamin oraz mikroelementów. Utrata apetytu i braki w substancjach mineralnych mogą powodować dodatkowe pogorszenie się stanu zdrowia pacjenta. Nieodpowiednia dieta może prowadzić do spadku odporności , a co się z tym wiąże, do zwiększonej podatności na zaburzenia somatyczne.

Objawy depresji w wymiarze fizjologicznym mogą być następujące: zaburzenia snu (bezsenność, budzenie się w nocy, nadmierny sen), zaburzenia apetytu, poczucie zmęczenia, znaczne zmiany masy ciała, zaburzenia popędu płciowego, zaburzenia miesiączkowania (brak miesiączki, nieregularne krwawienia miesiączkowe), bóle głowy, karku, potylicy (tak zwane „opasujące bóle głowy”), zaparcia i wysychanie błon śluzowych (suchość w jamie ustnej, suche i piekące oczy), niepokój, uskarżanie się na konkretne niedyspozycje bądź ogólny zły stan fizyczny przy braku widocznych przyczyn organicznych, nasilenie lub uporczywość objawów fizycznych, których etiologia organiczna jest znana.

Wielość objawów depresji oznacza, że dotknięci nią ludzie różnią się pod względem przejawów tej choroby. Odmienności takie mogą odzwierciedlać różnorodność w jej nasileniu, ale mogą też wskazywać na to, że istnieje wiele form depresji, przy czym podziału można dokonywać według przyczyn oraz według sposobu leczenia.

6. Zaburzenia rytmu dobowego

Jednym z najbardziej poważnych somatycznych objawów depresji jest zaburzenie rytmu biologicznego organizmu. Rytm biologiczny jest naturalnym zegarem, który reguluje normalne funkcjonowanie organizmu. Problemy związane z zaburzeniami rytmu dobowego degradują zarówno organizm, jak i psychikę.

U osób zdrowych odczuwanie potrzeby snu oraz wybudzanie się i stan czuwania są regulowane bez udziału świadomości przez wewnętrzne mózgowe ośrodki. W depresji obserwuje się dwa rodzaje zaburzeń rytmu dobowego. W pierwszym występuje skrócenie snu nocnego oraz spłycenie go. Chorego łatwo jest wybudzić. Po wybudzeniu ma trudności z ponownym zaśnięciem. Długość snu jest krótsza niż normalnie, przez co chory wstaje bardzo wcześnie rano. Ilość snu jest niewystarczająca do prawidłowej regeneracji organizmu. Problem bezsenności jest częsty u chorych na depresję.

Drugim rodzajem zaburzeń snu w depresji jest nadmierna potrzeba snu. Charakterystyczne jest zwiększenie senności oraz długości snu. Z tym zaburzeniem somatycznym wiąże się przede wszystkim wydłużenie snu nocnego. Ilość przespanych godzin może znacznie przekraczać ilość snu u osoby zdrowej. Dodatkowo pojawia się senność w ciągu dnia, przez co chory ciągle jest zmęczony. Zmiany w rytmie snu zaburzają codzienne życie osoby chorej na depresję. Wraz z nimi występują także dobowe wahania nastroju. Znacznie pogarsza się rano, natomiast najlepsze samopoczucie chory wykazuje popołudniami i wieczorem. Problemy z zasypianiem oraz brak ciągłości snu (budzenie się w nocy) wpływają na samopoczucie chorego.

7. Lęk w depresji

Lęk jest w depresji objawem stałym, utrzymującym się nieustannie. Wykazuje falujący przebieg. Może osiągać różne nasilenie (od lęku niewielkiego stopnia do ataków paniki włącznie). Chorzy często „lokalizują” go między innymi w okolicy serca czy w brzuchu. Nie znaleziono jednoznacznej przyczyny jego występowania. Towarzyszy chorym przez cały czas trwania choroby.

Do objawów mniej charakterystycznych obserwowanych w przebiegu depresji należą także:

  • dysforia (zjawisko dosyć powszechne, objawiające się zniecierpliwieniem, rozdrażnieniem, gniewem; często bywa źródłem autoagresji i prób samobójczych);
  • tzw. „sądy depresyjne” – należą do zaburzeń myślenia; przejawiają się negatywnymi opiniami o sobie, własnej przyszłości, zdrowiu i postępowaniu; chorzy pesymistycznie oceniają zarówno swoją sytuację obecną, jak i perspektywy życiowe;
  • myśli lub czynności natrętne (uporczywe myśli pojawiające się wbrew woli chorego, jak również pojawiający się przymus wykonania i powtarzania jakiejś czynności) – obserwowane rzadziej od pozostałych objawów; zwykle o treściach nasilających poczucie bezwartościowości chorego;
  • zaburzenia funkcjonowania w grupie społecznej (rodzinie, miejscu pracy) – zwykle spowodowane spadkiem zainteresowania otaczającym światem; mogą prowadzić do całkowitego zerwania kontaktu z otoczeniem;
  • uczucie ciągłego zmęczenia.

Przebieg depresji u poszczególnych chorych jest różny. Nasilenie objawów bywa też różne w każdym nawrocie depresji u jednego pacjenta. Wiek odgrywa tu rolę, mianowicie u osób młodych depresja częściej przebiega łagodnie, natomiast w wieku późniejszym choroba przybiera na sile. Epizod depresyjny może trwać różnie długo – od kilku dni do kilku tygodni, miesięcy, a nawet lat.

Bibliografia

  • Dudek D., Zięba A., Depresja – wiedzieć, aby pomóc, Krakowskie Wydawnictwo Medyczne, Kraków 2002, ISBN 83-88614-05-3.
  • Hammen C., DEPRESJA – modele kliniczne i techniki terapeutyczne, GWP, Gdańsk 2004, ISBN 83-89574-37-3.
  • Heitzman J., (red.), DEPRESJA – odpowiedzi na pytania, Urban & Partner, Wrocław 2007, ISBN 83-60290-22-4.
  • Jaracz J., Rybakowski J., Leksykon manii i depresji, Termedia, Poznań 2010, ISBN 978-83-62138-30-2.
  • Jarema M., Rabe-Jabłońska J., Psychiatria, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2011, ISBN 978-83-200-4180-4.
  • Kramer P., Czym jest depresja?, REBIS, Poznań 2007, ISBN 83-7301-775-7.
  • Pużyński S., Depresje i zaburzenia afektywne, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2009, ISBN 978-83-200-3828-6.
  • Sidorowicz S., (red.), Psychiatria kliniczna, Urban & Partner, Wrocław 2004, ISBN 83-89581-95-7.
  • Sidorowicz S., (red.), Psychiatria – praktyczny przewodnik kliniczny, Urban & Partner, Wrocław 2010, ISBN 978-83-7609-151-8.
  • Święcicki Ł., Depresja – zwykła choroba?, Urban & Partner, Wrocław 2010, ISBN 978-83-7609-276-8.

Źródła zewnętrzne

Komentarze (11)
~zuza18
~zuza18

artykuł jest bardzo dobry. Uważam, że jest wręcz strzałem w dziesiątke. Jedyne co mi w nim nie pasowało, to ciągłe powtórzenia objawów. Oprócz tego genialny. :)

Odpowiedz
~osoba23
~osoba23

Czy taka osoba może myśleć że coś czuje (zapach) którego w rzeczywistości nie ma? Chodzi o to iż ostatnio wyczuwa zapach papierosa z ust. A nikt nie palił. Czy to możliwe?

Odpowiedz
~neo
~neo

Objawy somatyczne mogą być czasami bardzo poważne, np: "symulowanie" dny moczanowej czy arytmi serca. Wbrew obiegowej opinii depresja nie jest skazą charakteru ludzi słabych ale bardzo poważną chorobą na którą narażeni są wszyscy którzy znaleźli się w nieodpowiednim miejscu i czasie. Pozdr.

Odpowiedz
~Iw..
~Iw..

artykuł wyczerpujący... ladnie opisane wszytko. ja lecze sie z depresji. pierwszy miesiac byl okropny dla mnie ... ;/

Odpowiedz
~nikt
~nikt

@~Iw..: ja też chyba mam depresję albo manię... Już sama nie wiem. Chcę tylko zmienić pracę i obijam się o znajomości, których nie mam, zawsze jestem druga . Skąd mam brać siły,żeby dalej walczyć? To już trwa ponad rok. Trwam w letargu od wysłania CV do następnego, kilka razy sprawdzam skrzynkę, telefon. Może jakieś zioła pić, nawet mi się pisać nie chce

Odpowiedz
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500

Objawy depresji - najnowsze pytania

grupy wsparcia i fora dyskusyjne

Artykuły Objawy depresji
Objawy depresji

Poczucie bezsilności w depresji

(...) podejrzewa, iż jej obecne 
i przyszłe działania nic nie zmienią, ogarnia ją poczucie beznadziejności i pojawiają się u niej objawy depresji. Przyjmuje się nawet hipotezę, że oczekiwanie braku kontroli oraz przekonanie, iż nastąpi coś złego lub nie nastąpi...

Objawy depresji

Obniżony nastrój

Obniżony nastrój uznaje się, obok spowolnienia ruchowego i redukcji tempa myślenia, za jeden z głównych objawów depresji. Stopień spadku samopoczucia decyduje o rozpoznaniu epizodu depresyjnego – łagodnego, umiarkowanego bądź ciężkiego. Każdy z nas...

Objawy depresji

Depresja a układ nerwowy

(...) do ważnych jej obszarów. U prawie 60% pacjentów z otępieniem wcześniej pojawiają się objawy depresji, a u 30% pacjentów z otępieniem ... trudne do rozgraniczenia. Objawy i leczenie depresji w chorobach neurologicznych Objawy depresji podstawowej, to:...

Objawy depresji

Samookaleczanie się a depresja

Zaburzenia psychiczne są poważnymi chorobami. Wiele z nich charakteryzuje się groźnymi dla zdrowia fizycznego zachowaniami i reakcjami. Depresja często wywołuje bardzo niebezpieczne zachowania, które prowadzą do uszkodzenia ciała. Samookaleczenie się jest...

Objawy depresji

Przewlekły ból głowy a depresja

Przewlekły ból głowy a depresja

(...) obejmujące wpływ na wszystkie objawy depresji, w tym także objawy bólowe. Przeciwbólowe działanie trójpierścieniowych...

Objawy depresji

Bezsenność w depresji

Bezsenność w depresji

(...) dniem. Gdy towarzyszą temu typowe objawy depresji (obniżony nastrój, aktywność i napęd psychoruchowy), łatwiej jest...

Kobiety walczą z depresją

Objawy depresyjne

(...) objawy depresji Depresja należy do grupy zaburzeń afektywnych (nastroju). W Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów ... objawy depresji Oprócz objawów osiowych, na obraz kliniczny depresji składają się symptomy mniej charakterystyczne,...

Rodzaje depresji

Depresja atypowa

(...) (choroby serca, cukrzyca). Objawy depresji atypowej Pierwsze objawy depresji atypowej to wzmożony apetyt i nadmierna senność, w przeciwieństwie do objawów wielkiej depresji, która charakteryzuje się utratą wagi i bezsennością. Główne objawy depresji atypowej...

Pomoc w depresji

Sposoby na depresję sezonową

Jesień to czas, kiedy cały świat pogrąża się w uśpieniu. Brakuje słońca, dni stają się smutne i szare, dominują niskie temperatury i ciągle pada deszcze albo jest mżawka. Bardzo często brakuje nam motywacji do działania, ciągle jesteśmy zmęczeni i senni. Depresja sezonowa dotyka coraz więcej ludzi. Objawy depresji sezonowej Najczęściej pojawia się smutek, przygnębienie, rozdrażnienie ... przeciwwskazań. Jeśli zauważamy u siebie objawy depresji sezonowej, warto zrobić porządek w garderobie i wybierać z niej...

Nerwica i lęki

Zaburzenia lękowe w depresji

(...) Współwystępowanie tych stanów jest najczęstszym zaburzeniem spotykanym w gabinecie psychiatry.  Objawy depresji i zaburzeń lękowych ... lub potęgować zarówno objawy depresji, jak i zaburzenia lękowe.    Lęk w depresji i zaburzeniach lękowych Lęk może być jednym ... , zniechęcenia, obniżonego nastroju. Objawy depresji występujące w przebiegu zaburzeń lękowych, do niedawna znane pod terminami...

lekarzy jest teraz online

Zapytaj lekarza
zapytaj lekarza

za darmo

  • Odpowiedź w 24 godziny
  • Bez żadnych opłat
  • Lekarze, psychologowie, dietetycy

lekarzy jest teraz online

0/500