Badanie szybkości przewodnictwa nerwowego
Badanie przewodnictwa nerwowego (inaczej elektroneurografia) jest jednym z badań dodatkowych, stosowanych w neurologii. Służy ono ocenie szybkości przewodnictwa nerwów obwodowych i zazwyczaj towarzyszy badaniu elektromiograficznemu. Podczas elektroneurografii nerwy stymulowane są bodźcem elektrycznym, a następnie dokonuje się pomiaru szybkości przewodnictwa impulsów wędrujących wzdłuż włókien nerwowych.
Badanie szybkości przewodnictwa nerwowego
W tym artykule:
Cel i przygotowanie do badania szybkości przewodnictwa nerwowego
Badanie szybkości przewodnictwa nerwowego ma zastosowanie w diagnostyce chorób neurologicznych, a dokładnie w ocenie pracy nerwów obwodowych oraz ich ewentualnych uszkodzeń. Wykonywane jest również w celu dokonania oceny rozwoju choroby nerwów lub cofania jej objawów. Największą rolę odgrywa w rozpoznaniu miastenii, czyli przewlekłej choroby objawiającej się szybkim zmęczeniem i osłabieniem mięśni szkieletowych (dystrofia mięśniowa). U pacjentów cierpiących na to schorzenie neurografia umożliwia określenie stopnia zaburzeń przewodnictwa nerwowego, również po leczeniu operacyjnym. Głównym wskazaniem do badania są objawy świadczące o uszkodzeniu nerwów obwodowych. Badanie stosowane jest także do oceny dynamiki narastania lub cofania się występujących uszkodzeń nerwów.
Przed badaniem należy zgłosić lekarzowi wykonującemu badanie aktualnie przyjmowane leki, skłonność do krwawień oraz występowanie niektórych chorób, jak np. miastenia. Podczas badania do skóry pacjenta umocowane zostaną elektrody, dlatego też badana część ciała powinna być do tego wcześniej przygotowana. W tym celu miejsce to należy umyć, nie stosować na skórę żadnych maści ani kremów, które uniemożliwiłyby umocowanie elektrod. W przypadku osób cierpiących na miastenię ważne jest odstawienie stosowanych leków na dzień badania przewodnictwa nerwowego.
Przebieg badania szybkości przewodnictwa nerwowego
Badanie przeprowadzane jest w pozycji leżącej. Osoba badana powinna starać się rozluźnić mięśnie. Ważna jest również temperatura powietrza w pomieszczeniu, gdzie przebiega elektroneurografia, która powinna wynosić od 22 do 26 stopni Celsjusza, natomiast badanej kończyny około 34 stopni. Stosowane są dwa rodzaje elektrod: powierzchniowe lub igłowe. W przypadku użycia elektrod powierzchniowych, przed umocowaniem ich należy przemyć skórę alkoholem w celu jej odtłuszczenia, co pozwoli na lepsze utrzymywanie się elektrod. Nakładane są one za pomocą odpowiednich opasek mocujących. Samo badanie trwa kilka minut i jest bezbolesne. Jeżeli w jego trakcie wystąpią jakiekolwiek dolegliwości, jak np. ból kończyn, należy to koniecznie zgłosić wykonującemu badanie. Wyniki badania przekazywane są pacjentowi w formie opisowej z dołączonym wykresem.
Badanie przewodnictwa nerwowego wykonywane jest na zlecenie lekarza. Nie wywołuje ono żadnych powikłań i nie ma przeciwwskazań do przeprowadzenia go nawet u kobiet w ciąży. Przed badaniem należy zgłosić odczuwane dolegliwości, a także poinformować o stosowanych lekach i skłonności do krwawień.
Źródła
- Elektromiografi a (EMG) i badanie szybkości przewodzenia w nerwach obwodowych
- Lehmann-Horn F., Ludolph A. NEUROLOGIA - diagnostyka i leczenie, Urban & Partner, Wrocław 2004, ISBN 83-89581-50-7
- Prusiński A. Neurologia praktyczna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005, ISBN 83-200-3125-7
- Prusiński A. (red.), Neurologia w praktyce klinicznej - zasady diagnostyki i postępowania, Czelej, Lublin 2006, ISBN 83-89309-71-8
Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.
